Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα

Σεμνύνωμαι διότι ἐγεννήθην Ἓλλην!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Στήν Ἰστορία του Βαλκανοτουρκικού Πολέμου, τόμ. 1, τοῦ Ἡλ. Οἰκονομόπουλου, ἒκδ. 1912,  ὁ συγγραφεύς μᾶς ξεναγεῖ στό ματωμένο παρελθόν τῆς Ἑλλάδος, κάνοντάς μας συνεπιβάτας του σὲ ἓνα ἀεροσκάφος… ἢ μήπως χρονοσκάφος…;

«Καί βλέπω τώρα:

Ἁπλοῦς ἐμποροναύτας μετατρεπομένους εἰς ἀήττητους ναυάρχους καί τά πλοιάριά των, πυρπολοῦντα καταστρέφοντα καί εἰς τρέποντα εἰς ἂτακτον φυγήν τρομερούς τοῦ τυράννου στόλους…

Βλέπω γυναῖκας μετετρεπόμενες εἰς πολεμιστάς ἀπτόητους, βλέπω μίαν ἐξ αύτῶν μεταβαλλομένην εἰς… ναύαρχον! Συνέχεια →

Ἔφθασε ἡ ὥρα ποὺ πρέπει νὰ μάθουμε νὰ κρατοῦμε ὁ ἕνας τὸ χέρι τοῦ ἄλλου…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ζοῦμε σὲ μιὰ παράξενη ἐποχή, ποὺ κάποιοι πηγαίνουν στοὺς ψυχολόγους καὶ αὐτό ποὺ στὴν οὐσία θέλουν νὰ πάρουν εἶναι φιλία μὲ τὴν ὥρα καὶ πληρώνουν γι΄ αὐτό.

Ἔχει ἔλθει ἡ ὥρα νά μάθουμε πῶς νὰ κρατᾶμε ὁ ἔνας τὸ χέρι τοῦ ἄλλου καί πῶς νὰ φροντίζουμε ὁ ἔνας τὸν ἄλλο μὲ τρόπους ἀποτελεσματικούς.
Ἡ μοναξιὰ εἶναι ἡ δίψα τῆς ψυχῆς νὰ συνδεθῇ, ἡ λαχτάρα της νὰ γίνῃ κατανοητή. Συνέχεια →

Ἡ πραγματικὴ ὀμορφιὰ δὲν εἶναι …ἀξιοπρόσεκτη, ἔξω ἀπὸ τὰ φῶτα τῆς δημοσιότητος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὴν 12η Ἰανουαρίου τοῦ 2007, ὁ Joshua Bell, ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ διάσημους, ταλαντούχους καὶ καλοπληρωμένους βιολιστὲς τῆς ἐποχῆς μας, ἔφτασε στὸν σταθμὸ L’Enfant Plaza, τοῦ μετρό της Washington.
Ἦταν ντυμένος μὲ φτηνὰ καθημερινὰ ροῦχα καὶ φοροῦσε καπέλο του baseball. Διάλεξε τὸ σημεῖο ἀπὸ τὸ ὁποῖο περνοῦσε ὁ περισσότερος κόσμος, ἔβγαλε ἀπὸ μιὰ θήκη ἕνα παλιὸ βιολί, (τὸ πολύτιμο Στραντιβάριούς του ἦταν), καὶ ἄρχισε νὰ παίζει Bach. Τὴν σκηνὴ μαγνητοσκοποῦσε μὲ κρυφὴ κάμερα ὁ δημοσιογράφος της Washington Post, Gene Weingarten. Συνέχεια →

Στὰ Ἀγριάδια

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ο Μιχαήλος και ο Μηνάς, μπήκαν στην ανοιχτόκαρδη Σάντρα και ξεκινήσαν με την δύση του ήλιου για τα Αγριάδια.

Όπως όλοι οι ερασιτέχνες ψαράδες τις Καρπάθου, έτσι κι αυτοί, περίμεναν ετούτη την πρώτη γερή λαδιά του χρυσού Σεπτέμβρη, για να ξαμοληθούν με τις σαλαγγιές τους και να γεμίσουν τους κουβάδες, με τα παράξενα καλαμάρια, που είναι γνωστά σαν θράψαλα, αλλά εδώ κάτω, στον Νότο, επιμένουν να τα λένε Αγριάδια.
Συνέχεια →

«Στρατιωτικὸς τουρισμός»

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀφοῦ λοιπὸν τὸ κράτος τῶν Ἀθηνῶν ἀπαγορεύει πλέον τὴν χρήση τῆς λέξεως «πόλεμος» καὶ τῆς φράσεως «πολεμικὸ ἐπεισόδιο» («…ἀναφορικὰ μὲ συγκεκριμένη ὀρολογία (πόλεμος καὶ πολεμικὸ ἐπεισόδιο), ποὺ τίθενται σὲ ἀμφισβήτηση, λόγω τῆς ὀριοθετικῆς συνθετότητάς ποὺ παράγεται σήμερα ἀπὸ συγγενεῖς ὅρους, τῶν ὁποίων ὁ μὴ ἀκριβῆς ὁρισμός τους ἀφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Προωθήθηκε ἁπάλειψη καὶ ἀντικαταστάσῃ τῶν δύο ὡς ἄνω ὁρῶν.»), ἐμεὶς προτείνουμε τὴν φράση «στρατιωτικὸς τουρισμός» ὡς ἀντικαταστάτριά τους. Συνέχεια →

Συνείδησις τῆς Ἀλλαγῆς…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ταξειδεύουμε στὸν Χῶρο καὶ τὸν Χρόνο… Στὸ Μηδὲν καὶ τὸ Ἄπειρο… Στὸ Παντοῦ καὶ τὸ Πουθενά…
Καὶ ἀλλάζοντας μένουμε οἱ ἴδιοι…
Παραμένοντας ἴδιοι βιώνουμε τὴν βαθύτερη ἀλλαγή, μιᾶς καὶ κάτι στάσιμο στὴν Ῥοὴ τοῦ Χρόνου, μεταβάλλεται σὲ κάτι ἄλλο… σὲ κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ στάθη στὴν ἀρχικὴ θέση στὸν Χωροχρόνο…
Ὅμως… ἡ ἀλλαγή ποὺ συμβαίνει μέσα στὴν ἀκινησία, εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν Ἀλλαγή ποὺ ἐπιφέρει ἡ Κινήσῃ. Στὴν πρώτη ἀλλάζει ἡ Πραγματικότητα καὶ κατ’ ἐπέκταση καὶ ὁ Παρατηρητὴς μέσα σὲ Αὐτήν.
Στὴν δεύτερη ὅμως… γεννιέται ἡ Μαγεία. Συνέχεια →