(1947 – κάπου στην Ελλάδα).
Αυτό το παιδί είναι πολύ πιθανό, έως βέβαιο, ότι έμαθε γράμματα και πρόκοψε.
Χωρίς κεκτημένα και δικαιώματα και αιτήματα και καταλήψεις και «άντε ρε μαλάκα» και «δεν μου αρέσουν τα φασόλια» και «πάμε στάρμπακς» και «βαριέμαι την ζωή μου» και «μου την σπάει ο γέρος μου»…
Συνέχεια
Οἰ Βρεταννοὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ σκοτώνουν κακὰ κομμούνια, εἶχαν κι ἄλλα χόμπυ… Συνέχεια
Ὄλυμπος 1900, ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο τοῦ LIFE, © Time Inc
«Μὴ μὲ μαλλώνεις Κίσσαβε, κονιαροπατημένε·
ἐγώ ‘μαι ὁ γέρο – Ἔλυμπος στὸν κόσμο ξακουσμένος…» 1*
Στὸ περίφημο Κλέφτικο τραγοῦδι, ποῦ μαλλώνει ὁ Ὄλυμπος μὲ τὸν Κίσσαβο, καυχιέται ὁ Ὄλυμπος γιὰ τὶς καινούργιες δόξες του, τὶς Κλέφτικες, καὶ καταφρονεῖ τὸν Κίσσαβο τὸν κονιαροπατημένο· δὲν βλέπουμε ὅμως τοῦ Κισσάβου τὴν κατηγορία, καὶ μοναχὰ τοῦ Ὀλύμπου τὴν ἀπολογία μᾶς παραδίνει. Δὲν ἔχουμε λοιπὸν ἕνα συνέρισμα μὲ ἴσα τὰ ὅπλα, γιὰ τὸ ποιό βουνὸ ἔχει τὴν πιὸ μεγάλη δόξα γιὰ τὶς Κλεφτουριές. Ὁ καυγᾶς ποὺ περιγράφει ὁ ποιητὴς εἶναι καὶ καυγᾶς παραστατικὸς ἑνὸς φυσικοῦ φαινομένου, μία μυθοπλαστικὴ προσωποποιΐα, σὰν τὶς ἀνάλογες ἀρχαῖες ἑλληνικές. Ὁ ποιητὴς ἐξηγάει τῆς φύσης τὸ φαινόμενο μὲ νοῦ ποιητικό. Τέτοια τραγούδια ἔχει πολλὰ ἡ δημοτική μας ποίηση. Συνέχεια
Στὸ τέλος τοῦ ἐπιγείου Ταξειδίου του, κάθε ἄνρωπος, παίρνει μαζί του ΜΟΝΟΝ ὅσα ἔχει ζήσει…
….Ἀφήνοντας πίσω του ὅσα ἔχει ἀποκτήσει… Συνέχεια
Μικρὸς ποταμὸς τῆς ἀνατολικῆς Θρᾴκης, κοντὰ στὸν Ἐλλήσποντο, στὶς ἐκβολὲς τοῦ ὁποίου οἱ Σπαρτιάτες, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Λύσανδρο, διέλυσαν τὸν ἀθηναϊκὸ στόλο (405 π.Χ.). Συνέχεια
Ὅσο πιὸ βαθειὰ πιστεύει κάποιος ὅτι δὲν ἔχει τὴν ἀγάπη τῶν ἄλλων, τόσο περισσότερα πράγματα μεταφράζει σὰν ἀπόῤῤψι καὶ τόσο πιὸ ὑψηλὸ τεῖχος κτίζει γύρω ἀπὸ τὴν καρδιά του, γιὰ νὰ προστατευθῇ. Συνέχεια
