Ὁ Gustave Moreau, (1826 –1898) ἦταν Γάλλος ζωγράφος καὶ θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἐκπροσώπους τοῦ κινήματος τοῦ συμβολισμοῦ. Μπῆκε στὴ Σχολὴ Καλῶν Τεχνῶν τοῦ Παρισιοῦ τὸ 1846. Στὰ 1857 – 1859, ὁ Μορῶ ἐπισκέφτηκε τὴν Ἰταλία καὶ ἐνθουσιάστηκε ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Μιχαῆλ Ἀγγέλου καὶ τοῦ Καρπάτσιο.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Κωστῆς Παλαμᾶς (Ὀρφικὸς Ὕμνος)…

Κωστὴς Παλαμᾶς (Πάτρα, 13 Ἰανουαρίου 1859 – Ἀθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943).
Ἀνόητοι ξεμυαλισμένοι Νεοέλληνες…
Ἀλήθεια, γιατί δέν ἐορτάζουμε τίς Θερμοπύλες, τὸν Μαραθῶνα, τήν Σαλαμῖνα καί τούς Βαλκανικούς Πολέμους ἀκόμη…;
Ἐὰν σᾶς φαίνονται -κακῶς βέβαια- τὰ πρῶτα κάπως παρῳχημένα, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ μᾶς καλοῦν νὰ ἑορτάσουμε τὴν κάθε ἀνοήτο καὶ ἀνούσια παγκόσμια ἡμέρα…
Ἐάν, γιὰ παράδειγμα, δὲν βαστοῦσε ὁ Λεωνίδας τότε, τί Συνέχεια
Σπάρτακος ἀνὴρ Θρᾷξ τοῦ γένους Ἑλληνικώτερος.
Σπάρτακος ανήρ Θραξ του γένους ελληνικώτερος,
ο διασημότερος ‘’αγανακτισμένος’’ της ιστορίας
γράφει ο Δημήτριος Τσιρόγλου, συγγραφέας
Ο Σπάρτακος καταγόταν από το θρακικό φύλο των Μαίδων (ή Μαιδών), το οποίο κατοικούσε στο κεντρικό και βόρειο τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Στρυμόνα, δηλαδή ανατολικά και νοτιοανατολικά της λίμνης Κερκίνης. Το ανυπότακτο αυτό φύλο δεν επιθυμούσε την ένωση με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα και επαναστάτησε στην πανελλήνια ένωση, που είχε επιβάλει ο Φίλιππος Β’. Η επανάστασή του κατεστάλη το 340 π. Χ. από τον Αλέξανδρο τον Μέγα, ο οποίος τότε ήταν μόλις 16 ετών. Συνέχεια
Πάνας καὶ Ψυχή…
Ὁ Sir Edward Coley Burne – Jones, (1833 –1898) ἦταν κορυφαῖος Ἂγγλος ζωγράφος, σχεδιαστὴς καὶ πρωτοπόρος τοῦ βιομηχανικοῦ σχεδίου στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα.
Φοίτησε ἀρχικὰ στὴ Σχολὴ Τεχνῶν τῆς γενέτειράς του Μπέρμιγχαμ (1848 – 1852) καὶ συνέχισε σπουδὲς θεολογίας στὸ Κολέγιο Ἒξετερ (Exeter) τῆς Ὀξφόρδης, ἀλλὰ τὶς ἐγκατέλειψε, χωρίς νὰ λάβῃ πτυχίο. Συνέχεια
Ἡ στρατηγικὴ θέση τοῦ βάλτου τῶν Γιαννιτσῶν τὴν περίοδο τοῦ Μ. Ἀ.
Οἱ Βούλγαροι μετὰ τὴν ἀποτυχία τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ Ἴλιντεν, τὸ 1903, καταδιωκόμενοι ἀπὸ τὰ τουρκικὰ ἀποσπάσματα εὑρῆκαν καταφύγιο στὸ βάλτο τῶν Γιαννιτσῶν. Ὁ Βάλτος αὐτός ἦταν μία ἀβαθῆς λίμνη, ποὺ ἐκτεινόταν περίπου στὸ χῶρο μεταξύ Γιαννιτσῶν – Κρύας Βρύσης – Ἁγίας Μαρίνης – Νησίου – Ν. Μοναστηρίου καὶ Παραλίμνης, καὶ ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὴ θάλασσα μέσω τοῦ Λουδία ποταμοῦ. Αὐτός ποὺ κυριαρχοῦσε στὸν χῶρο τοῦ Βάλτου, μποροῦσε νὰ ἐλέγχει τὶς δύο ἀρτηρίες Θεσσαλονίκης – Βέροιας καὶ Θεσσαλονίκης – Ἐδέσσης, καθῶς καὶ τὰ γύρω χωριά. Ἡ ἀπέραντη αὐτὴ ἑλώδης ἔκταση καλυπτόταν ἀπὸ πυκνὴ βλάστηση ὑδροχαρῶν φυτῶν καὶ ἰτιῶν, τὰ ὁποῖα ἔκαναν τὸν βάλτο ἀδιαπέραστο. Σύννεφα ἀπὸ κουνούπια σκέπαζαν ὅλη ἐκείνη τὴν ἔκταση, τὰ νερὰ ἦταν γεμάτα βδέλλες καὶ ἡ ὑγρασία σάπιζε τὰ πάντα.
Συνέχεια

