Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα

Συῤῥάκο Ἰωαννίνων.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Παραδοσιακό σπίτι

Ένδοξο και ιστορικό χωριό που βρίσκεται 52 χλμ., νοτιοανατολικά των Ιωαννίνων ,της πρωτεύουσας πόλης της Ηπείρου , σε υψόμετρο 1200 μ. Είναι χτισμένο πάνω σε απότομη πλαγιά, θέση που παρέχει φυσική οχύρωση και ασφάλεια, στο όρος Περιστέρι (Λάκμος), πάνω στην οροσειρά της Πίνδου.

Στον Πίνδο, το μυθικό γιο του βασιλιά της Μακεδονίας που φθόνησαν τα αδέρφια του και αγάπησαν οι ντόπιοι. Που άφησε εδώ ψηλά την τελευταία του πνοή μαζί με το όνομά του, όταν τα αδέρφια του έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα του.

Συνέχεια →

Πρό τῆς ἀβύσσου

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Κάποιοι, πού μέ ἐκτιμοῦν ὡς ἄνθρωπο καί ἱστορικό, μέ ἀγωνία μέ ἐρωτοῦν ἄν θά ἐπιβιώσουμε. Πρός ὅλους αὐτούς ἀναγκάζομαι νά εἶμαι αὐστηρός. Δέν πηγαίνω στό ἀπώτατο παρελθόν. Ἁπλώς, τούς ὑπενθυμίζω ὅτι ἡ Ἑλλάς σέ διάστημα 30 ἐτῶν σήκωσε τό βάρος μιᾶς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς, τό βάρος ἑνός πολέμου κατά Ἰταλῶν καί Γερμανῶν καί δύο «τσακαλιῶν» (Ἀλβανία-Βουλγαρία), τό βάρος ἑνός χωρίς προηγούμενο ἐσωτερικοῦ σπαραγμοῦ, κι ὅμως μέσα στήν τόση δυστυχία τραγουδούσαμε τό κοσμαγάπητο «Καπετάνιε, καπετάνιε, χαμογέλα…».

Συνέχεια →

Ὅταν ἡ ἐπιστήμη προσεγγίζεται ἀπὸ τὸν κόσμο μας μέσα ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Χρόνια τώρα διαβάζω γιὰ ἔρευνες, γιὰ μελέτες, γιὰ ἀνακαλύψεις συμπατριωτῶν μου.
Ἀνθρώπους ποὺ προσφέρουν πράγματι ἔργο στὴν ἀνθρωπότητα… Ἀνθρώπους ποὺ μποροῦν νὰ προσεγγίζουν τὶς πραγματικὲς ἔννοιες τῆς ἐπιστήμης… Ἀνθρώπους ποὺ ἐμεῖς διώξαμε, διότι δὲν ἀντέχαμε, ἤ δὲν μπορούσαμε, νὰ τοὺς ἔχουμε δίπλα μας, διότι θὰ ἔπρεπε τελικῶς νὰ τοὺς μοιάσουμε…
Ἀλλὰ ὁ φθόνος, ἡ βλακεία, ἡ ἡμιμάθεια ἐπικρατοῦν…

Συνέχεια →

Μία …ἀνάμνησις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Μελετοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ψαῤῥῶν κι ἀνερωτήθην γιὰ τὴν κατάληξιν τῶν αἰχμαλώτων. Δύσκολο νὰ φθάσῃ ὁ νοῦς μου τὴν τόση βία… Δὲν ἀντέχεται… Κάθε φορὰ ποὺ κάπως ἡ ἱστορία «ξεκλειδώνει» τὶς ἀλήθειες της ἐμπρός μου, ἔρχεται τὸ αἷμα γιὰ νὰ μοῦ θαμπώσῃ τὴν σκέψι… Δὲν ἀντέχεται…

Συνέχεια →

Ἴσως…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός με τον οποίο μπορείς να ξαπλώσεις στη πολυθρόνα σου στη βεράντα, να μην ανταλλάξεις ούτε μια λέξη και μετά να φύγεις αισθανόμενος ότι ήταν η καλύτερη συζήτηση που είχες κάνει ποτέ.

Είναι αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι έχουμε μέχρι να το χάσουμε, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι χάναμε πριν αυτό έλθει.

Συνέχεια →

Γιατί ἕνα φίδι νά ἀφήσῃ τήν ἡσυχία του καί νά πάῃ στούς ἀνθρώπους;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Κατ’ ἀρχὰς νὰ θυμηθοῦμε κάτι ποὺ σημαντικό.
Τὸ φίδι, ἰδίως γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἦταν σύμβολο ἱερό.
Ἐὰν κάποιο φίδι μᾶς ἐπέλεγε ὥς συγκατοίκους του, τότε αὐτὸ ἐσήμαινε αὐτομάτως εὐλογία.
Κάθε οἰκία ποὺ εἶχε τὸ φίδι ἐθεωρεῖτο καλότυχη.

Αὐτὰ ὅμως συνέβαιναν κάποτε. Τότε ποὺ ἐμεῖς «ἀκούγαμε» τοὺς ἤχους, τὰ σημάδια καὶ τὰ μηνύματα τῆς φύσεως.
Συνέχεια →