Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα

Ἡ κυρὰ τῆς Ῥῶ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τὴν Ἑλληνικὴ Σημαία θέλω νὰ μοῦ τὴ βάλουν μαζύ μου στὸν τάφο..

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ…

Ἡ Ῥῷ ἢ Ῥώγη ἢ Ῥοπή, ὅπως τὴν ἀναφέρουν διάφοροι χάρτες ἢ παλαιὰ βιβλία, εὑρίσκεται 4 μίλια δυτικὰ ἀπὸ τὸ Καστελλόριζο καὶ σὲ ἀπόσταση 12 μιλίων ἀπὸ τὶς τoυρκικὲς ἀκτές. Εἶναι τὸ πρῶτο νησάκι ποὺ βλέπει ὁ ἐπισκέπτης ἀπὸ τὸ πλοῖο λίγο πρὶν φθάσῃ στὸ νησὶ προερχόμενος ἀπὸ τὴν Ῥόδο, μὲ τὴν Ἑλληνικὴ σημαία νὰ ἀνεμίζῃ καὶ τὸ Κάστρο νὰ δεσπόζῃ στὸ μέσον καὶ ὑψηλά, σὰν μάρτυρας μιᾶς μακρᾶς Ἱστορίας πολυκύμαντης ἀλλὰ ὄχι ξεχασμένης. Συνέχεια →

Ὅταν εἶσαι πράγματι φιλόζωος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Κι ὄχι κτῆνος!
Διότι στὴν χώρα μας ἔχουμε εἰλικρινεῖς φιλοζώους, ἀλλὰ ἔχουμε καὶ μίαν ἀφθονία κτηνῶν τόση, ποὺ μποροῦμε νὰ τροφοδοτήσουμε ὅλον τὸν πλανήτη…
Τέτοιες εἰκόνες ὅμως μὲ ἀνακουφίζουν.
Αὐτοὶ οἱ «βάρβαροι» τοῦ βορρᾶ ἔχουν μεγαλυτέρα αἴσθησι τοῦ τὶ εἶναι φυσιολογικὸ καὶ τὶ ὄχι.
Ἐὰν φυσικὰ συνυπολογίσουμε τὸ ὅ,τι ἔχουμε κυριολεκτικῶς ἀφανίσῃ τὸν φυσικὸ χῶρο τῶν ζώων, εἶναι τὸ ἐλάχιστον ποὺ μποροῦν νὰ κάνουν. 

Ἕνας σκύλος λοιπὸν κοιμᾶται στὸ κάθισμα τῶν ἀνθρώπων, στὴν ζεστασιὰ ἑνὸς βαγονιοῦ, ἑνὸς τραίνου στὴν Ῥωσσία.
Κανένας ὁδηγὸς καὶ κανένας εἰσπράκτορας δὲν ἐμφανίζεται γιὰ νὰ τὸν διώξῃ μὲ τὶς κλωτσιὲς, ἐπεὶ δὴ τόλμησε νὰ ξαπλώσῃ καὶ νὰ «λερώσῃ» τὸ κάθισμα τῶν ἀνθρώπων.
Κανένας ἐπιβάτης δὲν διαμαρτυρήθηκε κοιτάζοντάς τον μὲ ἀηδία…

Συνέχεια →

Ἑορτή τῆς μητέρας;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Πᾶνε 20 χρόνια ἀπὸ τὴν τελευταία φορὰ ποὺ φώναξα τὴν λέξη «μαμὰ» καὶ κάποιο πρόσωπο γύρισε νά μου ἀπαντήσῃ … ἡ Ἐλπίδα ἔφυγε νωρὶς νωρίς.
Καὶ ἀπορῶ … Συνέχεια →

Οἱ δύο λύκοι (Ἰνδιάνικος μύθος).

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

‘Ενα βράδυ ένας γέρος (Ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων .
Είπε: “Γιέ μου”, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο “λύκων” που υπάρχουν σε όλους μας.
Ο ένας λύκος είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή,η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία και το εγώ.

Συνέχεια →

Εἶμαι …Ἕλλην!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Τί εἶμαι;
Εἶμαι ἀπό ἐδῶ; Ἀπό ἐκεῖ; Ἀπό τήν πέρα ῥαχούλα ἔρχομαι καί στήν κορφή κανέλλα;
Ξέρω γιατί ἀντιδρῶ; Ποῦ θέλω νά φθάσω; Τί θέλω νά κερδίσω;
Γιατί τά κάνω ὅσα κάνω; Γιά ἐμέναν; Γιά τό κόμμα; Γιά τήν παράταξι; Γιά τήν ἰδεολογία; Γιά τήν θεσούλα;  Ἤ γιά τό ἕνα, τόν μοναδικό, τό ἱερότερον πού λέγεται Ἑλλάς;

Συνέχεια →

Κύριε Ῥιτσούδη Μαρίνε, εὐχαριστοῦμε πολύ!

ἀπὸ τὸν/τὴν

3

Τὸ περιστατικὸ δὲν τὸ ἐγνώριζα, ἔως καὶ πρὸ μερικῶν ἐτῶν, καὶ αἰσθάνομαι ἰδιαιτέρως ὑπερήφανη γιὰ αὐτὸν τὸν Ἄνθρωπο, ποὺ ἔθεσε πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ τὰ πάντα τὶς ἀξίες του.
Δὲν εἶναι θέμα θρησκευτικὸ ἤ θεοκρατικὸ τὸ νὰ μὴ πολεμᾶς κάποιον λαὸ ποὺ δὲν σοῦ πταίει. Εἶναι θέμα ἀξιῶν. Κι αὐτὸς ὁ Ἄνθρωπος ἠρνήθῃ νὰ πολεμήσῃ κατὰ ἄλλου λαοῦ, κι ἄς τὸν ἀντιμετώπισαν ὥς ἐχθρὸ τῆς Πατρῖδος του.
Ὁ στρατός, γιὰ κάθε χώρα, εἶναι τὸ μέσον νὰ ὑπερασπίζεται τὰ σύνορά της καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τὴν ἐλευθερία τῶν πολιτῶν της κι ὄχι τὸ ἐργαλεῖο τοῦ κάθε «ἀφέντου» ποὺ θὰ τὸ χρησιμοποιῇ κατὰ τὸ δοκοῦν.
Πάντα ἐπίστευα πὼς ἡ κάθε χώρα ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διαχειρίζεται τὰ ἐσωτερικά της ζητήματα κατὰ πῶς Συνέχεια →