Κάτι καλό…
Κάτι θαυμάσιο κι ἀνθρώπινο….
Εἰλικρινῶς δὲν τὸ περίμενα, μετὰ ἀπὸ τὶς τόσες πιέσεις ποὺ ἔχουν ἀσκηθεῖ, ἰδίως πρὸς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους.
Οἱ ἰατροί, ἴσως ὄχι ὅλοι, ἀλλὰ σίγουρα μία σεβαστή τους μερίδα, ἀνοίγουν τὰ νοσοκομεῖα πρὸς κάθε ἕναν ποὺ χρειάζεται βοήθεια.
Συνέχεια
Ἕνα μικρό ἀφιέρωμα στό ὁλοκαύτωμα τοῦ Ἀρκαδίου πού ἔγινε σάν σήμερα, πρίν ἀπό 146 χρόνια:
Ο ΔΗΜΆΡατος συγκυβερνούσε τη Σπάρτη με τον Κλεομένη Α’ περί τα 493 πΧ.
Μεταξύ τους πολιτικές ίντριγκες οδήγησαν στην καθαίρεσή του από την συμβασιλεία και στην αντικατάστασή του από τον Λεωτυχίδα.
Το 491 “αυτομόλησε” στην Αυλή του Πέρση Βασιλιά Δαρείου Α.
Βοήθησε τον γιό του Ξέρξη να επικρατήσει ως διάδοχος έναντι των διεκδικητών του θρόνου αδερφών του και το 490 τον ακολούθησε στην εκστρατεία του κατά των Ελλήνων.
Θα αρχίσω με μια ευρέως διαδεδομένη φράση, που χρησιμοποιείται με μεγάλη συχνότητα στις μέρες μας, αλλά εν τελώς αλόγιστα καθώς φαίνεται. Διότι, αν καθίσει και συλλογιστεί κανείς, θα καταλήξει, με σχετική ευκολία, στο συμπέρασμα ότι είναι μια ανοησία δίχως λογική υπόσταση. Αναφέρομαι στη περίφημη φράση ”ποτέ μη λες ποτέ”, που πλέον θεωρείται ως θέσφατο.
Στην περίπτωσή μας,την ὒβριν και την ἄτη, τις έχουμε δει να διαπράττονται εμπρός στα μάτια μας χρόνια τώρα….
Μένει να δούμε την Νέμεσιν, αλλά όπως και στις τραγωδίες του Σοφοκλή στην αρχαιότητα, έτσι και σήμερα οι τραγωδίες δεν δύνανται να μείνουν στην «Νέμεσιν».
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα επέλθει στο τέλος και η «Τίσις» (τιμωρία) για να αποκατασταθεί η φυσική τάξις των πραγμάτων..
“ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΙΑΣ ΣΤΑΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ”- Αριστοτέλης
ΟΥΚ ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΠΡΟΣΚΥΝΕΕΙΝ | “Δεν υπάρχει στα ήθη των Ελλήνων το προσκύνημα”
