Ἡ ἐξουσία φθείρει. Αὐτό εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό. Ποιός ἔχει τό μέλι καί δέν τό γλείφει; Ἀλλά καί ἡ δημοκρατία φθείρει τούς ἀνθρώπους. Αὐτό ἔγινε, τελευταίως, γνωστό. Τό συνειδητοποιήσαμε ὅλοι. Τί μποροῦμε νά κάνουμε γι΄αὐτό; Ὁ Ὄργουελ, πάντως, δέν μᾶς ὑποδεικνύει κάτι.
Διαβᾶστε τό παρακάτω κείμενο. Σᾶς θυμίζει τίποτα;
Όταν ο Όργουελ έπινε τον καφέ του σε επαρχιακό καφενεδάκι της Αγγλίας πέρασε από μπροστά του ένα θεόρατο άλογο που το κατηύθυνε ένα θρασύ μικροσκοπικό πιτσιρίκι. Ο Όργουελ έμεινε κατάπληκτος από την αφέλεια του τεράστιου ζώου που δεχόταν τη βίαιη συμπεριφορά του πιτσιρίκου χωρίς την παραμικρή αντίδραση, πέρα από το δεδομένο της υποταγής. Η παθητική απάθεια του αλόγου και η πρωτόγονη, στα πλαίσια του αυτονόητου, εξουσιαστική ισχύς του πιτσιρίκου σε συνδυασμό με την απολύτως αντίστροφη πραγματικότητα, από άποψη μεγέθους και δύναμης παιδιού κι αλόγου, έθεσαν στον Όργουελ δύο ερωτήματα: «Πώς είναι δυνατό το άλογο να αποδέχεται την τυραννία του πιτσιρίκου;» και «τι θα γινόταν αν το άλογο σταματούσε να υπακούει;» Συνέχεια
