περπάτησες ποτέ τά στενά τῆς Πατρίδος γ@μημένε βουλευτᾶκο…;
σφίκτηκε ἡ καρδιά σου μπροστά στήν θέα τῶν κατεβασμένων ῥολὼν τσογλᾶνι ὑπουργέ…;
ἔνοιωσες ποτέ τόν κόμπο στόν λαιμό σου ὅταν ἄφησες τήν παρακμή νά τρυπᾷ τό πετσί σου καριόλη πρωθυπουργέ…;
«ἄκουσες» τήν σιωπή στίς γειτονιές…;
«εἶδες» τό σβήσιμο τῶν ὀνείρων ἑνός λαοῦ…;
«μίλησες» τήν γλῶσσα τῶν λυγμῶν…;
κατάλαβές ποτέ τί θά πῆ ξεῤῥιζωμός… ξενιτιά… φευγιό, ξεφτιλισμένε ἐκλέκτορα τῶν δολοφόνων τοῦ παιδιοῦ σου…;
ἀναρωτηθήκατε ποτέ βρέ καριόλια τοῦ Κολωνακιώτικου μπουρδέλου τί θά πῆ ἔρημη αὐλή τῶν παρηκμασμένων προαστίων…;
τί θά πῆ Ἑλλάς ταπεινωμένη…(;)
Ἀρχεῖα κατηγορίας: καταγγελίες
Ἕνας (ὄχι καὶ τόσο) φανταστικὸς διάλογος
Ἐνας φανταστικὸς διάλογος, ποὺ δὲν ἀπέχει ἀπὸ τὴν πραγματικότητα.!!
Θὰ ἔλεγα πὼς γίνεται σὲ καθημερινὴ βάση. Συνέχεια
Πράκτορες, ἀνθέλληνες καὶ ἀνεγκέφαλοι κατὰ τῆς «Στέγης Ἀστέγων».
Ἤμουν πολὺ τυχερὸς ἄνθρωπος στὴν ζωή μου, ἐφ’ ὅσον ἄλλοτε οἱ «συγκυρίες» κι ἄλλοτε τὸ ἔνστικτόν μου, μὲ προστάτευσαν ἀπὸ τὸ νὰ ἐμπλακῶ σὲ κομματικὲς γραμμές, παραμάγαζα φανατικῶν καὶ δίκτυα ἐλπιδοφορίας.
Ἤμουν ἀκόμη πιὸ τυχερὸς ἄνθρωπος ὅταν διεπίστωσα πὼς ὅλα τὰ κομματομάγαζα ἐμπορεύονται ἐλπίδες, ποὺ ἐξαργυρώνονται μὲ τὸ αἷμα μας καὶ τὸν θάνατό μας.
Καὶ ἤμουν ἀκόμη πιὸ τυχερὸς ἄνθρωπος ὅταν, συνειδητῶς, ἀπεφάσισα νὰ ἀποκοπῶ ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς προσπάθειες διαχωρισμοῦ μας καὶ νὰ ἀναμένω κάτι, μίαν σπίθα ἴσως, ποὺ θὰ μᾶς ἐπανενεργοποιήσῃ, θὰ μᾶς ἐνώσῃ καὶ θὰ μᾶς κάνῃ νὰ στραφοῦμε πρὸς τὴν ἐπαναδόμησιν τοῦ «κυττάρου» ποὺ λέγεται μικροκοινωνία καὶ βασίζεται στὴν εἰλικρινὴ ἐπικοινωνία, γιὰ νὰ περάσουμε σταδιακῶς στὴν ἐπανάκτησιν τῆς Πατρίδος μας.
Ἐγχείρημα μεγάλο, τρανὸ μὰ πλέον Ἀναγκαῖον καί, κυρίως, Μονόδρομος.
Συνέχεια
Ἐδῶ ὁ κόσμος χάνεται…
Τὸ Σάββατο θὰ γίνη τὸ Pokemon Go Night Tour στὴν Ἀθῆνα…
Νά ἀσχοληθοῦμε καλλίτερα μέ τήν ἀναπαραγωγή τοῦ …δρυοκολάπτου;
- Ἀθῶος ὁ Μαρινάκης γιὰ τὸ Noor1 τῶν δύο τόννων ἡρωΐνης. Συνέχεια
Ἡ «Ὁρέστεια» τοῦ Χουβαρδᾶ κι ὄχι τοῦ Αἰσχύλου
Ας αρχίσουμε ανάποδα: αυτή είναι η Κασσάνδρα από την παράσταση «Ορέστεια» του σαββατοκύριακου που μας πέρασε.
Πολλή (επιδαύρεια) σκόνη σηκώθηκε με την παράσταση της «Ορέστειας» του Χουβαρδά. Δεν την είδα την παράσταση και δεν μπορώ να την κρίνω. Όμως, θα ήθελα να καταγράψω μερικές σκέψεις που απλώθηκαν στο τραπέζι σε φιλική συζήτηση επάνω στο φαινόμενο της «πρωτοποριακής» σκηνοθεσίας των αρχαίων τραγωδιών που είναι πλέον ο κανόνας στην θεατρική πραγματικότητα.
1) Τα κορυφαία έργα και ιδίως οι αρχαίες τραγωδίες, είναι άρτια δημιουργήματα τα οποία ελαχίστως έχουν ανάγκη παρεμβάσεων. Είναι κορυφαία, όχι για την υπόθεση που πραγματεύονται (σεναριακά είναι απλούστατα), αλλά για το ΠΩΣ την πραγματεύονται: με δωρικότητα, με απλότητα. Επίσης, είναι δημιουργήματα συγκεκριμένης περιόδου και συγκεκριμένης φιλοσοφίας. Όταν τους αφαιρείς το στοιχείο του κλασσικού του 5ου αιώνα, γίνεται κάτι άλλο. Δεν έχει να κάνει με «ιεροσυλία» -αυτά είναι βλακείες. Έχει να κάνει με το ποιού το έργο βλέπουμε. Του Αισχύλου ή του Χουβαρδά; Συνέχεια