Ὅταν ὁ Ἀδόλφος ἦταν τὸ πρόσωπο τῆς χρονιᾶς..

Kάποια απο αυτά τα φωτογραφικά ντοκουμέντα,ευρέθησαν στο προφίλ του καλού φίλου Εχετλαίου Θαργηλίωνος.
Απεικονίζουν όπως όλοι διαπιστώνετε,το πρόσωπο του Αδόλφου Χίτλερ  εν έτει 1938,όταν ο β’Παγκόσμιος πόλεμος είχε ΗΔΗ αρχίσει και οι προθέσεις του Χίτλερ ήταν κάτι παραπάνω από εμφανείς.
Κι όμως,για το Αμερικανικό ΤΙΜΕ,ήταν το πρόσωπο της χρονιάς με εξώφυλλα και αφιερώματα.

Η ιστορία τον έχει κρίνει,τα εγκλήματά του είναι ακόμα εδώ και πονάνε,αλλά ας έχουμε στο πίσω μέρος του εγκεφάλου  μας και κάτι σημαντικό: ότι η ιστορία έχει πάντα δύο όψεις και στην επικρατούσα της μορφή….την πέννα την κρατούν οι νικητές. Συνέχεια

Τὸ σκοτεινὸ πρόσωπο τῶν οἰκολογικῶν κομμάτων.

Τhe Green Man: νεοπαγανιστικὴ θεότης/σύμβολον

Τὰ παρακάτω, ποὺ ηὗρα στὸν Θεόδοτο, εἶναι σὲ ἀρκετοὺς γνωστά. 
Αὐτὸ ποὺ δὲν ἔχουμε κάνει ἔως σήμερα, εἶναι νὰ τὰ συγκεντρώσουμε ὅλα μαζύ, πρὸ κειμένου νὰ ἀποκτήσουμε μίαν σφαιρικότερη εἰκόνα, ἀναφορικῶς μὲ τὸν ῥόλο τῶν «πρασίνων» γενικῶς!
Ἀναφερόμαστε φυσικὰ στοὺς ἰδίους «πρασίνους»  ποὺ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν ἐξάπλωσιν τῶν ἀνεμογεννητριῶν ἀλλὰ κόπτονται γιὰ τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς αὐταρκείας μας. 
Εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ παύουν λειτουργία ἐργοστασίων, καταδικάζοντας στὴν ἀνέχεια ἐκατοντᾶδες ἀνθρώπους, ἀλλὰ κόπτονται γιὰ τὸ ἐὰν ὁ τόνος τῆς Ἰρλανδίας συλλαμβάνεται μὲ δίκτυα ἤ μὲ ἄγκιστρα.  Συνέχεια

Γιατί κόντεψε νά κλάψῃ ὁ Καρατζαφέρης;

Εἴδατε; Σήμερα τὸν ἔγραψα σωστά!
Εἰλικρινῶς, μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μαθαίνω καὶ ποὺ βλέπω νὰ συμβαίνουν, ἔχω ἀρχίσει νὰ τὸν λυπᾶμαι…
Ὄχι διότι δὲν ἀξίζει κάτι ἀπὸ  ὅσα παθαίνει…
Ὄχι φυσικά!
Ἀλλὰ νά, μίαν φυσικὴν τάσιν συμπονίας τὴν ἔχω… Ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ μεγαλύτερα καθάρματα τοῦ πλανήτου.. Ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς μεγαλυτέρους ἐγκληματίες… Ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἀθεράπευτα ἠλιθίους….
Συνέχεια

Μυστικὰ καὶ ψέμματα γιὰ τὸν Σταῦρο Ψυχάρη.

Ἕνα πρόσωπο ποὺ δημιουργεῖ κατεστημένα εἶναι ὁ Ψυχάρης. 

Διαμορφώνει ἀπόψεις, καθορίζει πολιτικὲς καὶ …τυγχάνει στὸ ἀπυρόβλητον!

Τὸ ἔχουν αὐτὸ  τὸ χαρακτηριστικὸ ὄλοι αὐτοὶ ποὺ «κάνουν χατήρια» !

Συνέχεια

«Πόλεμος πάντων πατὴρ» μανδάμ!


Δὲν εἶναι δικό μου μανδαμίτσα. Εἶναι ἄλλου. Κι αὐτὸν φαντάζομαι δὲν γίνεται νὰ τὸν ἀμφισβητήσῃς! Δὲν εἶναι τοῦ βεληνεκοῦς σου ἄλλως τε! Ἐσὺ μόνον νὰ σπιλώνῃς ξέρεις, ὄχι νὰ ἀντιμετωπίζῃς, μανδαμίτσα…

Γιατί σοῦ ἔφερα τήν ῥήσιν τοῦ Ἡρακλείτου μανδαμίτσα; Γιὰ μάντεψε… 

Ἔκανα μίαν τσάρκα στὴν σελίδα σου, στὸ μουροβιβλίον…

Ἐκεῖ ντέ, ποὺ σοῦ ἔκαναν ἔναν πρώτης τάξεως …συνωστισμόν, κάτι ἀρκούντως θυμωμένοι!!!

Συνέχεια

Τί ἔγινε μαντάμ Ῥεπούση; Σοῦ βρώμισε πάλι ἡ ἀλήθεια;

Ὑφάκι ἡ μανδάμ ὅμως…

Τελικῶς ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ κτήνη! 
Ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἀπίστευτα ὄντα, ἀνιστόρητα, ἀνήθικα, ὑπάνθρωπα, ἄχρηστα, περιττά!!!!
Αὐτὰ τὰ ὄντα ὀφείλουν σὲ ὅλον τὸν πλανήτη, καὶ ἰδίως στοὺς ἑαυτούς τους, νὰ ἐξαφανιστοῦν διὰ παντός, μήπως καὶ ξεβρωμίσουμε κάπως.
Ἀλλά γιατί νά τό κάνουν; Μήπως δύνανται νά ἀντιληφθοῦν τά χρειώδη; Μήπως δύνανται νά ἀντιληφθοῦν πόσο μεγάλα ἄχθη ἀρούρης ἔχουν καταντήσει;
Δυστυχῶς, καὶ γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ τὸν πλανήτη, δὲν νογοῦν!
Ἔχουν μάλιστα πάρει θᾶρρος (θρασυδειλία θὰ τὸ ἔλεγα ὀρθότερα) ἀπό τήν γενικοτέρα σαπίλα ποὺ ἐπικρατεῖ, κι ἔχουν χρήσει ἑαυτούς θεούς. Κάτι ἀντίστοιχον μὲ τὸ δωδεκάθεον ἕνα πρᾶγμα. Ἀλλὰ τοὺς διαφεύγει πὼς τὸ δωδεκάθεον εἶχε καὶ λόγους γιὰ νὰ βασίζῃ αὐτήν του τὴν στάσιν. Ἐτοῦτοι ὄχι μόνον δὲν ἔχουν λόγους, ἀλλὰ παραμένουν ἐκτὸς τόπου, χρόνου καὶ φυσικὰ ὁρίων! Ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιον τὸν Δία νὰ ὑπηρετοῦσαν, αὐτὸς θὰ τοὺς ἐξαφάνιζε πρώτους!
Βλέπετε, τὸν ῥουφιᾶνο οὐδεῖς ἠγάπησε! Τὴν ῥουφιανιὰ πολλοί! Ἀλλὰ μὲ τὸν ῥουφιᾶνο ὅλοι ἔχουν θέμα! Καὶ τὸν «τιμοῦν» δεόντως! Συνέχεια