Νά εἶναι Δύσις ἤ Ἀνατολή;

Νά εἶναι Δύσις ἤ Ἀνατολή;

Θά ‘ναι Δύσις, γιά θά ‘ναι Ἀνατολή; Μὰ κι ἂν ἀνάψῃς φάρο δὲν γελᾶς τὴν Δύση γιὰ τὴν Ἀνατολή…

Βολεύει πολύ ἡ ἄγνοια;

Βολεύει πολύ ἡ ἄγνοια;

Βολεύει… Βολεύει τόσο ὅσο νὰ ἀκροβατοῦμε ἀκόμη καὶ μεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου… Ἡ (ἀριστοτελικὴ) «κατὰ συνθήκην ἄγνοια» εἶναι ἀποτέλεσμα πολλῶν παραγόντων, μά, κυρίως, κάποια ἀδυναμίας, ὄχι ἀπαραιτήτως νοητικῆς.

Βλακεία ἀπροσμέτρητος; «Τοξικότης …ἀρνητικῆς ἐνεργείας»; Ἤ ἁπλῶς …δειλία; (γ)

Βλακεία ἀπροσμέτρητος; «Τοξικότης …ἀρνητικῆς ἐνεργείας»; Ἤ ἁπλῶς …δειλία; (γ)

Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα, ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!  Συζητήσαμε (μονόλογος ἦταν, ἀλλὰ ἂς μὴ τὸ κάνουμε θέμα…!!!)… γιὰ τὴν Εὐθύνη καὶ τὸν ῥόλο της στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, ὅπως φυσικὰ καὶ γιὰ τοὺς ῥόλους ποὺ παίζουμε ἀπὸ παιδιά ἔως καὶ τὸ τέλος μας, μὲ προεκτάσεις … Συνέχεια

Ὑπεύθυνοι εἴμαστε μόνον γιὰ τὶς δικές μας πράξεις

Ὑπεύθυνοι εἴμαστε μόνον γιὰ τὶς δικές μας πράξεις

Ὄχι γιὰ τὶς πράξεις τῶν ἄλλων. Οὔτε κἂν γιὰ τὶς πράξεις τῶν παιδιῶν μας. Εἰδικῶς δὲ γιὰ τὰ παιδιά μας, γιὰ τὰ ὁποία οὔτως ἢ ἄλλως, λόγῳ τῆς γονεϊκῆς μας σχέσεως μαζύ τους, κουβαλᾶμε, σὲ ὅλην τὴν ζωή μας, μίαν εὐθύνη ποὺ περισσότερο τὰ βαραίνει καὶ τὰ πνίγει παρὰ τὰ ἀνακουφίζει, καθιστῶντας τα ἀνίκανα νὰ … Συνέχεια

Βλακεία ἀπροσμέτρητος; «Τοξικότης …ἀρνητικῆς ἐνεργείας»; Ἤ ἁπλῶς …δειλία; (β)

Βλακεία ἀπροσμέτρητος; «Τοξικότης …ἀρνητικῆς ἐνεργείας»; Ἤ ἁπλῶς …δειλία; (β)

Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα, ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!  Συζητήσαμε, στὸ πρῶτο μέρος τοῦ ἀφιερώματος αὐτοῦ, γιὰ τὴν Εὐθύνη καὶ τὴν βαρύτητά της στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Μποροῦμε ὅμως τώρα νὰ προχωρήσουμε λίγο παρακάτω. Ἡ ἀτομική μας Εὐθύνη (καὶ) στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις εἶναι τὸ ἀπαραίτητον «συστατικὸ» … Συνέχεια

Ζωντανεύοντας τὸν σκοπό μας…

Ζωντανεύοντας τὸν σκοπό μας…

Βυθισμένοι στὴν καθημερινότητα, ξεχνᾶμε τοὺς σκοπούς μας… Συχνά-πυκνά, λόγῳ τῶν καθημερινῶν πιέσεων, τοῦ ἄγχους καὶ τῆς ῥουτίνας, λησμονοῦμε τὰ ὅσα μεγάλα καὶ σπουδαία θὰ θέλαμε νὰ συμβοῦν στὸν κόσμο μας. Περισσότερο ἀπὸ ὅλα ὅμως λησμονοῦμε τὸν δικό μας ῥόλο καὶ τὸ δικό μας μερίδιον εὐθύνης, ἀφήνοντας ἔξω ἀπὸ τὰ σχέδιά μας τὰ ἀναγκαία, ποὺ ὀφείλουμε … Συνέχεια