Τὸ ἴδιο τὸ πολιτικο-κομματικὸ σύστημα, ποὺ ὑποστηρίζεται ἀπὸ ἕνα καθαρὰ τοκολάγνο νομικὸ πλαίσιο, εἶναι ἕνα μηχάνευμα ποὺ ἀπὸ ἀρχῆς του στόχος του ἦταν ἡ παραπλάνησις καὶ ἡ, μερικὴ ἀρχικῶς, ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ πλήρης, ἀτομικὴ ἀποποίησις τοῦ Χρέους καὶ τῆς Εὐθύνης ὑπερασπίσως τῶν βαθμῶν τῆς Ἐλευθερίας μας.
Πῶς μποροῦμε νά …πείσουμε τούς ἄλλους νά κάνουν αὐτό πού πιστεύουμε ἐμεῖς γιά σωστό; Μποροῦμε; Ἤ ὄχι;
Ὅλοι ἔχουν τὴν δική τους φωνή. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ὅμως ἐπιτρέπουν στὶς γνῶμες τῶν ἄλλων νὰ σκεπάζουν αὐτὴν τὴν φωνή. Ἀκουσε αὐτὴν τὴν φωνή, ποὺ βγαίνει ἀπὸ μέσα σου. Κι ὅταν αὐτὴ ἡ φωνὴ σωπαίνῃ νὰ εἶσαι σίγουρος ὅτι κάτι δὲν πάει καλά… Κάτι ἔχει χαλάσει καὶ εὑρίσκεσαι σὲ λάθος δρόμο.
Ὅσο ἐμεῖς κυττᾶμε νὰ διορθώσουμε τὰ λάθη τοῦ κόσμου μας, ἐνᾦ ἀδυνατοῦμε νὰ ἐξέλθουμε τῆς καθημερινότητός μας γιὰ νὰ παρατηρήσουμε ἐξ ἀποστάσεως καὶ δίχως συναισθηματικὲς ἐξαρτήσεις, αὐτὸν τὸν κόσμο, δυστυχῶς μας, ἐπαναλαμβάνουμε διαρκῶς τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια λάθη. Κι αὐτὸ διότι εἴμαστε κύτταρα αὐτοῦ τοῦ λάθος κόσμου καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ἐμποτισμένοι μὲ τὶς λάθος … Συνέχεια
Ἕνα σοβαρὸ κοινωνικό μας φαινόμενον, διαρκῶς αὐξανόμενον πλέον, εἶναι ἡ πολλαπλὴ διαίρεσις τῆς κοινωνίας μας, σὲ ἀμέτρητα, παράλογα καὶ ἄνευ συνδέσεως τμήματα. Μία αὐξανομένη διαρκῶς διαίρεσις ποὺ ἀν τὶ νὰ μᾶς βοηθᾷ νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὰ συσσωρευμένα προβλήματα, μᾶς δυσκολεύει ἐπιδεινώνοντάς τα. Ἀλλά εἶναι τόσο κακό αὐτό;
Ἀνακαταλαμβάνουμε, μὲ συνειδητοὺς ἀγῶνες, μερίδιο τοῦ δικαιώματός μας στὴν ζωή… Ὅσο ἐμεῖς παραμένουμε παρατηρητὲς τῶν πάντων, τόσο ὅλα τὰ γεγονότα καί, κατ’ ἐπέκτασιν οἱ ἀποφάσεις, θὰ λαμβάνουν χώρα δίχως μας καὶ βεβαίως, θὰ στρέφονται εἰς βάρος μας. Ἀπὸ τὰ (ἂς ποῦμε) …οὐδέτερα γεγονότα, ἔως τὰ σημαντικά, ἔχουμε χρέος νὰ ἔχουμε λόγο καὶ νὰ κινούμεθα ἀποφασιστικὰ … Συνέχεια
