(Φιλονόη σ΄ευχαριστώ)
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Διότι πάντα κάτι ἔχουν νὰ μᾶς μάθουν…
Ἀκόμη κι ἐὰν αἰσθανόμεθα πὼς κατέχουμε κάτι καλλίτερα ἀπὸ τὸν συνομιλητή μας, εἶναι σημαντικὸ νὰ τοῦ δίδουμε χῶρο καὶ τόπο γιὰ νὰ ἐκφρασθῇ.
Θὰ μάθουμε πολλά… Πάρα πολλά…
Θὰ μάθουμε τὴν ὀπτική του, τὶς σκέψεις του καὶ ἴσως πράγματα ποὺ δὲν γνωρίζουμε, μὰ κυρίως θὰ μάθουμε νὰ ἐξασκοῦμε κάτι ποὺ ἐχάσαμε: τὴν ὑπομονή. Συνέχεια
Ἀναρωτιέμαι πολλὲς φορές τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ μεταστρέφει τὴν ἀγάπη σὲ ὀργὴ καὶ κάποιες ἄλλες φορὲς ἀκόμη καὶ σὲ μῖσος.
Ἡ ἀνάγκη νὰ κατέχουν οἱ ἄνθρωποι ὁ ἕνας τὸν ἄλλο γιὰ πάντα νομίζω πὼς εἶναι ἕνας τρόπος γιὰ νὰ κατανικήσουν τὸν φόβο τῆς φθορᾶς τῆς γηΐνου ὑποστάσεώς των…
Κανένα πλάσμα, ἀκόμη καὶ αὐτό που ἀνταποκρίνεται στὰ συναισθήματά μας, δὲν μᾶς ἀνήκει… Συνέχεια
Ἀρνοῦμαι νὰ δεκτῷ τὴν ἰδέα ὅτι ἡ ἀνθρωπότης εἶναι τόσο τραγικὰ περιορισμένη στὰ μαῦρα μεσάνυκτα τοῦ ῥατσισμοῦ καὶ τοῦ πολέμου ποὺ ἡ φωτεινὴ ἡμέρα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀδελφότητος δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ ποτὲ πραγματικότης
Martin Luther King,
Δὲν ξέρω ἐὰν τὸ ἔχετε ἀντιληφθεῖ, ἀλλὰ τελικῶς ὅλοι αὐτοὶ οἱ φερόμενοι ὡς «ἀντιῤῥατιστές», δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ ῥατσιστὲς τοῦ κερατᾶ. Εἶτε καλοπληρωμένοι (ὀνόματα καὶ μὴ χωριά…), εἶτε φανατικὰ ἄσκεπτοι ὀπαδοί, εἶτε σκέτο ἀνόητοι ποὺ ἀναπαράγουν ὅσα τοὺς ὑπαγορεύσουν κι ἀβούλως εὑρίσκονται εἶτε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἑνὸς ἄκρου εἶτε ἀπὸ τὴν ἄλλην… «Τυχαίως»… (Ναί, κι αὐτὸ συμβαίνει… Ἔχω δεῖ ἀνθρώπους νὰ πηγαίνουν ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο, διότι μία φράσις ἤ μία εἰκόνα τοὺς ἄλλαξε τὰ μυαλά… Πάντα παραλόγως κι ἄνευ ἐπιχειρημάτων…!!!) Συνέχεια
Ἐδιάβαζα κάποιες σκέψεις τῆς Γιῶτας καὶ προβληματιζόμουν… Καιρὸ ἔχω νὰ καταπιασθῶ μὲ τὸ θέμα..
Ναί, πράγματι, ἔτσι εἶναι…
Ὁ φόβος ἐμποδίζει τὰ βήματά μας καὶ τὰ κάνει νὰ σταματοῦν…
Εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ σκεφθοῦμε καθαρὰ καὶ νὰ θέσουμε, ὡς σημαντικότερα ἀπὸ τὴν ἀξιοπρέπειά μας καὶ τὴν εὐτυχία μας, τὴν βολή μας, διότι φοβούμεθα μήπως χάσουμε τὰ ὅποια προνόμοια ἔχουμε, πλασματικῶς συνήθως, ἔως ἐκείνην τὴν στιγμή…
Ἀνόητο; Συνέχεια
Τὸ τὶ πιστεύει ὁ κάθε ἕνας μοῦ εἶναι ἀδιάφορον.
Τὸ τὶ πασκίζει ὅμως νὰ μᾶς πείσῃ πὼς πιστεύει θεωρῶ πὼς εἶναι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα τῶν δομῶν τῆς κοινωνίας μας.
Γιὰ παράδειγμα, ὁ Κῶστας Βουτσᾶς εἶναι ἠθοποιός.
Μᾶς ἀρέσει δὲν μᾶς ἀρέσει, ἠθοποιὸς εἶναι. Ἐὰν ἦταν πολιτικὸ ὄν θὰ τὸν βλέπαμε ἀπὸ νωρὶς στὸ πολιτικὸ προσκήνιο.
Ἀντιθέτως, αὐτός, καθὼς ἐπίσης καὶ ὅλοι οἱ ὅμοιοί του, τὸ ἐβούλωσαν, ἔσκυψαν τὸ κεφάλι, ἐκρύφθησαν ὅταν ἄρχισαν τὰ διάφορα προβλήματα τῆς χώρας… Τώρα ὅμως ποὺ τὰ ζόρια μεγάλωσαν ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ ποῦν… Μακρύ, κοντό… Δὲν ἔχει σημασία… Κάτι ἔχουν νὰ ποῦν… Τὸ ἐὰν μᾶς ἐνδιαφέρῃ ἤ ὄχι, δὲν τοὺς ἀπασχολεῖ… Συνέχεια
