Μία ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ κάνουμε χρωμαστιστὰ ὄνειρα…

Μά πόσο δύσκολο ὅμως κι αὐτό;
Εἶναι δυνατόν;
Τόση κατήφεια…
Τόσος πόνος…
Τόση βρωμιά… Συνέχεια →

Ὑπάρχουν κάποιες ἡμέρες ποὺ ὅλος ὁ κόσμος μᾶς ἀνήκει…
…ποὺ γνωρίζουμε πὼς σήμερα, ναί, σήμερα ὁ κόσμος μᾶς ἀνήκει…
Ὑπάρχουν κάποιες ἡμέρες ποὺ ξέρουμε πὼς ἐμεῖς θὰ γίνουμε ὁ νόμος τοῦ δικαίου…
…ποὺ δὲν ὑπάρχει κάποιος γιὰ νὰ μπορῇ νὰ σταματήσῃ τὴν ὁρμή μας… Συνέχεια →

Εἶναι νὰ εἶσαι πάντα ἱκανοποιημένος ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔχεις…
Εἶναι ἕνα μικρὸ μυστικό, γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι πάντα καλά…
Ἄλλως τέ, ὑπάρχει μεγαλύτερο δῶρο τῆς Φύσεως ἀπό αὐτό πού ἤδη ἔχουμε καί λέγεται ζωή;
Ὄχι, δὲν ὑπάρχει… Συνέχεια →

Εἶναι μία ἀπόφασις ποὺ οὐσιαστικῶς μπορεῖ νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ γευθοῦμε, μέσα ἀπὸ κάθε λογῆς συνθῆκες, τὴν γεύσιν τῆς ζωῆς.
Τὸ νὰ μπορῶ νὰ βλέπω τὸν οὐρανό, τὰ ἀστέρια καὶ τὸν Ἥλιο, ἀν τί νὰ ἐπιτρέπω στὸν θόρυβο, στὴν ἀσκήμια καὶ στὴν κακία νὰ σκιάζουν τὸ βλέμμα μου εἶναι ἀνάγκη.
Ὄχι, δὲν θὰ μὲ πείσῃ κάποιος γιὰ τὸ ποῦ μοῦ ταιριάζει ἐμέναν νὰ κυττῶ… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ στοχεύω… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ τοποθετῶ τὰ ὄνειρά μου…. Συνέχεια →