Γιά ποῦ τό ἔβαλα;

Ἡ πιὸ συχνὴ κατάστασις ποὺ βιώνουμε σὰν ἄνθρωποι, εἶναι ἠ αἴσθησις τοῦ …«δὲν ξέρω ποῦ πάω».
Ἀφηνόμεθα, ἀπολαμβάνουμε στὸν βαθμὸ ποὺ μποροῦμε, γλεντᾶμε, γευόμεθα ἀλλὰ σπανίως γνωρίζουμε τὸ ΓΙΑΤΙ τὰ κάνουμε ὅλα αὐτά.
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ΔΕΝ γνωρίζουμε τὸ γιατί, πολλὲς φορὲς ἀκροβατοῦμε ἐπικίνδυνα, δίχως νὰ μποροῦμε νὰ προσδιορίσουμε τὸ γιατί, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἐὰν ἁπλῶς γνωρίζαμε τὸν  λόγο ὑπάρξεώς μας, τότε καὶ οἰ ἀκροβασίες θὰ ἦσαν …περιττές!!! Συνέχεια

Θέλω νὰ σὲ …διαπαιδαγωγήσω!!!

Μία σχέσις γιὰ νὰ πηγαίνῃ καλὰ χρειάζεται νὰ ἐνισχύῃ  συνεχῶς τὴν πεποίθησι ὅτι καὶ οἱ δύο μέσα στὴν σχέσι ἐπαρκοῦν.
Ἠ πληρότης καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἐμπεριέχονται μέσα στὴν ἀγάπη…
Ὠστόσο οἰ περισσότεροι ἄνθρωποι ὅταν λὲν «σ’  ἀγαπῶ»  ἐννοοῦν «θέλω νὰ σὲ διαπαιδαγωγήσω».. Συνέχεια

Ποιές ἄμυνες μᾶς προστατεύουν;

Ἄν ἤμουν ἀναγκασμένη νὰ ἀπαντήσῳ στὸ ποιὲς ἄμυνες μᾶς προστατεύουν καλλίτερα στὴν ζωη, θὰ ἔλεγα πὼς ΔΕΝ ὐπάρχουν καλὲς ἄμυνες καὶ εἶσαι πιὸ ἀσφαλὴς ὅταν βάλῃς στὴν ἄκρη τὰ ὅπλα καὶ τοὺς φόβους καὶ ἀσχοληθεῖς μὲ τὸ πῶς νὰ κάνῃς τὸν ἐαυτό σου νὰ αἰσθάνεται ἄνετα στὴν ζωή…. Συνέχεια

Ἀπό ποῦ ξεκινᾶ ἡ πραγματική ἀγάπη;

Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ξεκινᾶ ἀπὸ μέσα μας.
Ἡ αὐτοεκτίμησις εἶναι ἐκείνη ποὺ τῆς δίδει  τὴν ἄδεια νὰ ῥέῃ ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω.

Γιὰ νὰ  ἀποκαλυφθῇ καὶ νὰ βγῇ ἔξω στὸ φῶς θὰ πρέπη νὰ ἁπαλλαγῇ ἀπὸ τὰ στρώματα τοῦ θυμοῦ, τοῦ φόβου καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ ποὺ τὴν καλύπτουν σὰν ἔνα παλαιὸ βερνίκι. Συνέχεια

Ἀτομική ἤ ὁμαδική ἔκρηξις;

Γιὰ νὰ συμβῇ σὲ μίαν κοινωνία μία ἔκρηξις, πραγματική, πρέπει νὰ συμπράξουν πολλοί, μὲ τὴν αὐτὴν ἀνίληψιν, τοὺς αὐτοὺς στόχους καὶ τὰ αὐτὰ ὄνειρα.
Σὲ ἕναν τόπο ὅμως, σὰν τὸν δικό μας, ποὺ ἰσχύουν ταὐτοχρόνως τά:

  • «Ὁ θάνατός σου, ἠ ζωή μου…»
  • «Ὁ σώζων ἐαυτὸν  σωθήτω…»
  • «Ἠ δική μου ἀλήθεια εἶναι ἀλήθεια, ὄχι ἠ δική σου…»

Συνέχεια

Φῶς καὶ σκιές…

Τὸ Φῶς μᾶς δωρίζει τὴν δυνατότητα νὰ δοῦμε καθαρὰ κάθε γραμμή, πρόσωπο, εἰκόνα.
Ἡ ἀπουσία του δημιουργεῖ σκιὲς μεγάλες ἤ μικρές, ποὺ τελικῶς ἀλλοιώνουν τὴν πραγματικότητα τῶν εἰκόνων.
Κάποιες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀλλοιωμένες εἰκόνες, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἕνα ὑπερόχο ἡλιοβασίλεμα, ἴσως νὰ μᾶς χαλαρώνῃ ἀλλὰ σίγουρα δὲν μᾶς ἐμφανίζει τὴν πραγματικότητα σὲ ὅλες της τὶς διαστάσεις.
Γιὰ αὐτὸ πρέπει, καὶ γιὰ ἐμᾶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους γύρω μας, νὰ ἐπιλέγουμε ΠΑΝΤΑ τὸ Φῶς, ὄταν εἶναι νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὸ ποιὲς ἀποφάσεις θὰ λάβουμε ἤ γιὰ τὸ ποιὲς διαδρομὲς θὰ ἀκολουθήσουμε… Συνέχεια