Ότι ο άνθρωπος ζει σε μια ψευδαίσθηση ,αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
Αυτοί που κυριαρχούν,μας θέλουν έτσι και κάνουν τα πάντα για να παραμείνουμε και πολύ περισσότερο μάλιστα!
Το επίσης σίγουρο είναι,ότι πάρα μα πάρα πολλοί άνθρωποι,θέλουν να ζούν στην ψευδαίσθησή τους ή αλλιώς στο παραμύθι τους,αρνούμενοι πολλές φορές πεισματικά να δουν την αλήθεια,υπό τον φόβο του ξεβολέματος!
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Περιγραφὴ τῆς σημερινῆς συγκεντρώσεως (15-09) ἀγανακτισμένων…
Οι αγανακτισμένοι έπαψαν προφανώς να είναι αγανακτισμένοι..
Τώρα είναι όλοι στον ζυγό της επιβίωσης και που χρόνος πια για διαμαρτυρίες..
Όχι ότι το είδος αυτής της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας,θα απέφερε κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα,αλλά ακόμα κι αυτό ήταν δείγμα μιας κοινωνίας που αντιδρά,που διαμαρτύρεται.
Τώρα πάει κι αυτό..
«Ἡ μαμά μου μοῦ εἶπε νὰ μὴ τὸ κάνω»!
Ξεκίνησα λοιπὸν κάποιαν ἔρευνα, πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων, καὶ ἀνεκάλυψα κάποια πολὺ σοβαρὰ ζητήματα, ποὺ μᾶς ἀφοροῦν ὅλους. Κατέληξα σὲ κάποια συμπεράσματα, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον τὸ γνωσιακό μου ἀντικείμενον, ὅσον ἀφορᾷ σὲ πολὺ ἐξειδικευμένους τομεῖς τῆς συγκεκριμένης ἐρεύνης, ἦταν ἐλλιπές, ἀπεφάσισα νὰ ἐντοπίσω κάποιον ποὺ νὰ γνωρίζῃ καλλίτερα πρόσωπα, καταστάσεις καὶ πράγματα, πρὸ κειμένου νὰ μὲ διαφωτίσῃ …εἰς τὰ ἐνδότερα καλλίτερα!.
Μοῦ ἔκοψες τά φάρμακα, μοῦ πῆρες τό σπίτι καί σέ δυό μῆνες πεθαίνω…Θά σέ πάρω μαζί μου…
Ὁ ἐθισμὸς τοῦ αἵματος!
Τὸ παρακάτω κείμενον προέκυψε ἀπὸ μίαν συζήτησιν ποὺ εἶχα μὲ τὴν Σεμέλη πρὸ ἡμερῶν.
Θυμᾶστε τό Κολοσσαῖον;
Θυμᾶστε πῶς ἀκριβῶς συμπεριφέρονταν οἱ θεατές στούς νικημένους μονομάχους;
Ἔ λοιπὸν κι ἐμεῖς σήμερα ἔχουμε καταντήσει σὰν κι αὐτὰ τὰ κτήνη, ποὺ τότε οὔρλιαζαν «ΘΑΝΑΤΟΣ, ΘΑΝΑΤΟΣ»!!!!
Διότι ὅσο περισσότερον θάνατον, ὅσο περισσότερο αἷμα, ὅσο περισσοτέρα βία δοῦμε, τόσο περισσότερο θὰ χορτάσουμε!
Συνέχεια
Τὸν νοῦ σας, μὴ ξεχάσετε πὼς εἶστε Ἕλληνες!
Μάλιστα.
Φτάσαμε το λοιπόν και στο σήμερα, που είναι χειρότερο από το χθες και περιμένουμε μάταια από το αύριο να μην είναι χειρότερο από το σήμερα. Και είμαστε σε αυτό το σημείο, επειδή εμείς το επιλέξαμε. Και το επιλέξαμε επειδή δεν αντέχαμε να αντισταθούμε. Έτσι καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες, θύματα και θύτες μιάς αφόρητης μελαγχολίας, μίας Συνέχεια


