Τὸ ψάρι, λέει ὁ λαός μας, βρωμᾶ ἀπὸ τὸ κεφάλι.
Καί, πράγματι, ἔτσι ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι διαχρονικῶς.
Δυστυχῶς μας, ἡ (φερομένη ὡς) κεφαλὴ τῆς χώρας, ἐδῶ καὶ πάρα πάρα πολὺ καιρό, βρωμοκοπᾶ ἄσκημα. Τὸ κακὸ ὅμως εἶναι πὼς ἡ ἐν λόγῳ ἀποσύνθεσις ἔχει προχωρήση τόσο πολύ, ποὺ ἀκόμη καὶ τὸ ὑπόλοιπο σῶμα κινδυνεύει νὰ χαθῇ. Συνέχεια
Ἐφ΄ ὅσον δέν ὑπάρχει περίπτωσις νά τιμωρηθῇ;
Ποιός ὁ λόγος νά μήν ἁρπάξῃ τό κάτι του ὁ κάθε δημόσιος γυμνοσάλιαγκας, πού ἐπί πλέον ἔγλειψε ὅποιαν κατουρημένη ποδιά ἀνευρέθη ἐμπρός του, πρό κειμένου νά διορισθῇ;
Αὐτὸ ποὺ ἤξερα, ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἦταν πὼς τὸ μητρικὸ ἔνστικτον εἶναι τόσο ἰσχυρό, ποὺ μπορεῖ ἀκόμη καὶ …βουνὰ νὰ κινήσῃ. Ἡ δὲ ἀγάπη τῆς μάννας, λέει, γιὰ τὰ παιδιά της, εἶναι τόσο ἀνίκητος, ποὺ δὲν ὑπάρχει δύναμις στὸν πλανήτη νὰ τὰ βάλῃ μαζύ της.
Αὐτὰ μάθαινα πὼς ἴσχυαν ὡς παιδί…
Τώρα ὅμως; Ἰσχύουν ἀκόμη; Συνέχεια
Οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιᾶτες ἦσαν διαρκῶς σὲ ἐμπόλεμο κατάστασιν μὲ τοὺς γείτονές τους (κι ὄχι μόνον!).
Τοὺς ἀντιπάλους τους τοὺς χρησιμοποιοῦσαν, κατὰ κάποιον τρόπο, ὡς μέσον …προπονήσεώς των.
Αὐτὸ τοὺς κρατοῦσε μονίμως σὲ …«φόρμα», ἐνᾦ ἅπαντες οἱ ἐχθροί τους τοὺς ὑπελόγιζαν πολὺ στὰ πεδία τῶν μαχῶν.
Ὑπ΄ ὄψιν βεβαίως πὼς οὐδέποτε οἱ Σπαρτιάτες ἐξόντωσαν τοὺς ἀντιπάλους τους (πλὴν τῶν ἀλλοφύλων Περσῶν), διότι ἔπρεπε νὰ ἔχουν κάποιους γιὰ νὰ …«προπονῶνται» (καὶ ὄχι μόνον!!!). Συνέχεια
Εἴμαστε ἕνας λαὸ ποὺ αἰσθάνεται ἀπὸ ὀλίγον ἔως πολὺ συγγενὴς τῆς Ψωροκώσταινας, ἀπὸ ἀρχῆς (τῆς ἐπισήμου) ὑπάρξεώς του.
Μηδενικὴ ἀντίστασις σὲ κάθε μορφῆς ἐπιθέσεως ἀπὸ πλευρᾶς μας, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸ σημεῖον ἐνάρξεως τοῦ κράτους-μορφώματός μας.
Ἀμέτρητα τὰ παραδείγματα, ποὺ ἐξηγῶνται μέν, δὲν συγχωρῶνται δέ.
Κι ἀπὸ μνήμη, δυστυχῶς μας, χειρότερα κι ἀπὸ …χρυσόψαρα!
Ὅλοι μας!
Συνέχεια
Ὁ ἐχθρὸς εἶναι ἤδη ἐντός!!!
Λάβετε θέσεις!!!
