Κι ἐγὼ τὸν θέλω… Μόνον ποὺ ἐγὼ τὸν θέλω γιὰ τελείως διαφορετικοὺς λόγους ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸν θέλουν κάποιοι ἄλλοι…
Ὄχι διότι τιμῶ λιγότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους τὴν Ἱστορία μου, ἀλλὰ γιατὶ γνωρίζω πολὺ καλὰ τὸ τὶ σημαίνει ἕνας στρατηλάτης βεληνεκοῦς Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Γνωρίζω τὸν σκοπό του καὶ γνωρίζω τὰ τιμήματα ποὺ θὰ κληθοῦν νὰ πληρώσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Γνωρίζω τὸν πόνο ποὺ θὰ ἀφήση πίσω του. Γνωρίζω τὴν δόξα ποὺ θὰ προπορεύεται τῶν βημάτων του. Γνωρίζω ὅμως ἀκόμη καὶ τὴν εὐθύνη του, ποὺ ἐὰν δὲν τὴν ἀναλάβῃ ἐξ ὁλοκλήρου, πίσω του θὰ μείνουν νέα ῥημάδια, σὰν αὐτὰ ποὺ ἄφησε ὁ προηγούμενος.
Διότι ἄφησε πολλὰ ῥημάδια πίσω του ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Πολλοὶ οἱ ἐπίγονοι καὶ λιγοστὲς οἱ ἱκανότητές τους, ἀναλογικῶς μὲ αὐτὲς τοῦ Ἀλεξάνδρου. Κι ἀν τὶ καλοῦ ἔσπειραν θάνατο…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Ξεπεσμένοι…
Διαβάζω κι ἀκούω συχνὰ γιὰ κάποιους, στὴν πλειοψηφία τους ἐπωνύμους, ποὺ σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολυετεῖς δόξες καὶ ἄφθονο χρῆμα, διαβιοῦν σὲ κάτι μικρὰ διαμερισματάκια ἤ, ἀκόμη καί, σὲ ὑπόγεια βρωμερά, τρισάθλια καὶ παγωμένα. Καὶ τὰ ἐπιφωνήματα θλίψεως, ἢ ἀκόμη καὶ ὀργῆς, ἀπὸ τοὺς συμπολῖτες μας γιὰ τὴν …κατάντια τους, εἶναι τόσο ἔντονα, ποὺ τελικῶς σὲ παρασύρουν στὸ νὰ τοποθετηθῇς συμπονετικὰ γιὰ τὸν (ἂς ποῦμε) πάσχοντα.
Δυστυχῶς μας.
Χαμένοι στὰ …εὐχολόγια!!!
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, λόγῳ κάποιας ὑποχρεώσεώς μου, ἔπρεπε νὰ κατεβῶ στὸ κέντρον τῶν Ἀθηνῶν. Τί καλλίτερον ἀπό τόν ἠλεκτρικό σιδηρόδρομο (ΜΕΤΡΟ); Ὡς ἄτομον ποὺ ἀρέσκεται νὰ τηρῇ τὸν νόμο ἤμουν ἕτοιμη νὰ ἀγοράσω εἰσιτήριον. Ἤμουν, ἔως τὴν στιγμὴ ποὺ εἶδα τὶς οὐρὲς καὶ ἄρχισα νὰ τὸ ξανασκέπτομαι. Ἐν τούτοις ἀπεφάσισα νὰ δοκιμάσω τὴν …τύχη μου, ἀλλὰ μᾶλλον δὲν ἦταν καὶ τόσο καλὴ ἰδέα. Συνέχεια
Φροντίζοντας τὴν διατροφὴ τοῦ …μυαλοῦ μας!!!
Μία συμβουλή, τρυφερὰ πάντα, πρὸς τοὺς περίπου 35-45 ἐτῶν: Εἶσθε σὲ αὐτὴν τὴν κρίσιμο ἡλικία ποὺ ὅλοι οἱ μεγαλύτεροι εἶναι χαζοὶ καὶ ὅλοι οἱ μικρότεροι δὲν ξέρουν. Καταλαβαίνω. Ὅλοι τὸ πάθαμε. Ὅμως περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλην φορὰ στὴν Ἱστορία κινδυνεύετε ἀπὸ ἕνα ἰδιαίτερο εἶδος ὑπέρ-πληροφορήσεως, ἢ καὶ μοδός, ὅπου, ἀφοῦ ψάξετε καὶ ψάξετε καὶ ψάξετε, καταλήγετε σὲ συμπεράσματα πάρα πολὺ ψαγμένα καὶ τόσο πολὺ ἀνόητα.
Συνέχεια
Φταίει πάντα κάποιος ἄλλος…!!!
Οὐδέποτε φταῖν οἱ σημερινοὶ ταγοί. Πάντα εὐθύνονται ἄλλοι. Οἱ ἐχθεσινοί, οἱ αὐριανοί, οἱ κάποιοι τέλος πάντων. Οἱ πραγματικοὶ ἔνοχοι δὲν ἔχουν ὀνοματεπώνυμον. Δὲν ὑπάρχουν.
Πάντα εὐθύνονται γιὰ τὰ κακὰ τῆς Μοίρας μας κάποιοι ἄλλοι, ἀορίστως, προηγούμενοι. Καὶ εἶναι τόσο ὑπεύθυνοι αὐτοὶ οἱ προηγούμενοι, ποὺ οὐδέποτε κάποιος ἐξ αὐτῶν κατέληξε στὶς φυλακές, παρὰ τὰ ὅποια ἐγκλήματα ποὺ τοῦ φορτώνονται, ἀσαφῶς κι ἀορίστως. Καὶ δὲν κατέληξε, μὰ οὔτε καὶ θὰ καταλήξῃ, στὶς φυλακές, διότι ὅλοι οἱ αἱρετοὶ ἀποτελοῦν ἄλλες ἐκδοχὲς τῆς ἰδίας συμμορίας. Ἴδια συμμορία σημαίνει νὰ παραμένουν τὰ μέλη τοῦ αὐτοῦ μορφώματος διαρκῶς σὲ θέσεις ἐξουσίας, μέσῳ τεχνητῶν συνθηκῶν πολώσεως, πρὸ κειμένου νὰ μὴν εὑρεθῇ κάποιος ἄλλος, πραγματικῶς καθαρός, γιὰ νὰ τοὺς τακτοποιήσῃ νομικῶς, ἠθικῶς καὶ οἰκονομικῶς.
Τόσο ἁπλᾶ.
Κι ἀπὸ αὐτὰ τὰ σκουπίδια πνιγήκαμε. Διότι στὴν πραγματικότητα τὸ μοναδικό μας πρόβλημα εἶναι αὐτὰ τὰ σκουπίδια. Συνέχεια
Ὥρα πραγματικῆς Ἀντιστάσεως… (δ)
…καὶ ἐπαναδομήσεως, λέμε, τοῦ κόσμου μας…
Κι ἀπό ποῦ ξεκινᾶμε γιά νά τόν φτιάξουμε αὐτόν τόν σάπιο μας κόσμο;
Μά, ἐννοεῖται, ἀπὸ ἐμᾶς. Πρῶτα καὶ πάντα ἀπὸ ἐμᾶς.
Ἐὰν δὲν φτιάξουμε τὸ κύτταρον (ἐμᾶς) εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐλπίζουμε, νὰ προσμένουμε καὶ νὰ θέλουμε νὰ ἀλλάξουν οἱ ἄλλοι. Συνέχεια