Σὲ περιόδους μεγάλων ἢ ἱστορικῶν ἀλλαγῶν, ὅπως λέγονται, ἡ παροῦσα ἀνθρωπότης εὐροσκομένη σὲ αὐτὴ τὴν δίνη, ὅπου τὸ παλαιὸ καταρρέει καὶ τὸ νέο δὲν ἔχει ἀκόμη ἐμφανισθεῖ, κυριαρχεῖ ἔνας γενικὸς ἐκφυλισμὸς στὶς κοινωνίες.
Εἶναι ὁ ἐκφυλισμὸς τῶν παλαιῶν θεσμῶν.
Σὲ μιὰ τέτοια δραματικὴ φάσι εὑρισκόμεθα σήμερα, κατὰ τὴν ὁποία τὸ μέχρι τοῦδε κυρίαρχο σύστημα τῆς Δύσεως ἐκφυλίζεται καὶ μιὰ ἔκφρασις τοῦ ἐκφυλισμοῦ εἶναι ἠθικὴ καὶ συνειδησιακή. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Πρωτογενῆ πλεονάσματα κι ἄλλες …παρανοήσεις.
Ἐπεὶ δὴ τὰ περὶ πρωτογενῶν πλεονασμάτων ἐκτὸς ἀπὸ προεκλογικὰ μπαλόνια ἐμπεριέχουν καὶ μίαν προεδρία τῆς εὐρωπΕϊκῆς ἐνώσεως, καλὸ θὰ ἦταν σιγὰ σιγὰ νὰ ἀρχίσουμε νὰ προετοιμαζόμεθα γιὰ τὰ δύσκολα… Τὰ πραγματικὰ δύσκολα… Αὐτὰ ποὺ στὴν οὐσία κρύβονται πίσω ἀπὸ τὰ μπαλόνια, τὶς φοῦσκες καὶ τὰ λαμπερὰ φῶτα…
Αὐτὰ ποὺ ὄχι μόνον δὲν περιμένουν κάποιοι, ἀλλὰ ποὺ οὔτε κἄν φαντάζονται… Συνέχεια
Λάγνες σκέψεις.
Λαγνεία είναι η κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος δεν αντιστέκεται στις σεξουαλικές του επιθυμίες και θεωρείται αμάρτημα. Γιατί άραγε;
Έτσι διδαχθήκαμε τουλάχιστον στα σχολεία: Μόνιμη εγκράτεια προς τα ενστικτώδη θέλω μας. Βαρύ το φορτίο: Εκούσια αποχή από τις ηδονές μέχρι την ανυπαρξία μας.
Διδαχθήκαμε επίσης πως προορισμός μας είναι ο γάμος με ένα και μοναδικό ταίρι μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
Διδαχθήκαμε την αγάπη ως εγκράτεια θα έλεγα, ως ένα άγραφο νόμο που μας κρατά μακρυά από τους πειρασμούς μας.
Διδαχθήκαμε μια αγάπη αδέκαστο κριτή που ταπεινώνει, είναι τυφλή προς τα ένστικτα μας και διαστρεβλώνει τα θέλω μας.
Η πιο ειλικρινής αγάπη μας είναι αυτή για το φαγητό λένε κάποιοι διότι εξυπηρετεί ένα βασικό μας ένστικτο, αυτό της πείνας.
Αλλά με το ένστικτο των ορμών τι γίνεται; Συνέχεια
Λύσις στό πολιτικό πρόβλημα
Ἐπί τέλους, βρήκαμε διέξοδο στό πολιτικό μας ἀδιέξοδο.
Τήν ὥρα πού τα πολιτικά κόμματα εἶχαν χρεωκοπήσει καί ὅλοι λέγαμε Καβαφικά, «καί τώρα τί θά γίνουμε χωρίς βαρβάρους;», ἰδού οἱ βάρβαροι (ὄχι μέ τήν βαρβαρική ἀλλά μέ τήν ἀρχαιοελληνική σημασία) ἔφθασαν. Συνέχεια
Μπορεῖ νὰ παίξῃ ὅμως οὐσιαστικὸ ῥόλο ὁ καθένας ἀπὸ ’μᾶς ἂν ἀλλάξουμε ἐμεῖς.
ΣΤΟ «ΙΔΑΝΙΚΟ» ΚΑΙ «ΑΡΙΣΤΟ» ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ, ποὺ ζοῦμε, τὰ μὴ οὐσιαστικὰ καὶ τὰ μὴ κρίσιμα καθορίζουν τὶς γενικότερες κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς ἐξελίξεις. Θέλω νὰ πῶ ὅτι ὁλόκληρες κυβερνήσεις δὲν κρίνονται στὰ καίρια καὶ σημαντικὰ μ’ ἀποτέλεσμα νάχῃ ἐπικρατήσει μὲ τὸν καιρὸ ἐδῶ στὸν τόπο μας μιὰ κριτικὴ μὴ ἐποικοδομητική, ἀνούσια καὶ ἄρα ἀνώφελη. Συνέχεια
Νά βγοῦμε ἀπό τήν γυάλα;
Γιατί ὄχι;
Καί τί κάνουμε μέσα της;
Τί κερδίσαμε τόσους χρόνους μέ τό νά παραμένουμε μέσα σέ αὐτήν;
Μήπως αὐξήσαμε τά ὅρια τῆς ἀτομικῆς ἀσφαλείας μας ἤ μήπως καταντήσαμε περισσότερο δοῦλοι;
Μήπως ἐπιτύχαμε νά παραμείνουμε ἐλεύθεροι; Ἤ μήπως ἐπιτρέπουμε τήν μία ἔκπτωσιν πίσω ἀπό τήν ἄλλην;
Μήπως γίναμε πιό εὐτυχισμένοι ἤ μήπως αὐξήσαμε τίς καταθλίψεις μας; Συνέχεια