Ὑπάρχουν τόσο ὡραία πράγματα νὰ ἀσχοληθοῦμε….
Θέματα ποὺ καλλιεργοῦν τὸ πνεῦμα καὶ ὀξύνουν τὸ μυαλό.
Κι ὅμως!
Πῶς νά ἐπικεντρωθοῦμε σέ αὐτά, ὅταν λείπῃ τό βασικό συστατικό πού λέγεται ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;
Ὅταν ἄνθρωποι δολοφονοῦνται γύρῳ μας ἀπό τό ἀνάλγητο κατοχικό καθεστώς;
Ὅταν δολοφονεῖται καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια μαζί;
Ὅταν οἱ ἠλικιωμένοι καθίστανται οἱ ἀπόκληροι τῆς ζωῆς;
Ὅταν σκοτώνουν τὰ ἄλογα μόλις γεράσουν;
Ὅταν τά παιδιά μας ἐξοστρακίζονται ἀπό τήν Πατρίδα; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Κάποιοι εἶναι μαθημένοι μόνον νὰ διεκδικοῦν…
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ τοῦ δημόσιου τομέα ἔχουν μάθει νὰ διεκδικοῦν τὰ δικαιώματά τους χωρὶς ὅμως νάναι καθόλα ἐντάξει στὶς ἐπαγγελματικές τους ὑποχρεώσεις. Τοὺς ἀρέσει νὰ ζητᾶνε ἀλλὰ δυσανασχετοῦν ὅταν πρόκειται νὰ χαριστοῦν ἢ νὰ προσφέρουν ο ὐ σ ι α σ τ ι κ ά.
Πρὸ καιροῦ τὸ ὑπουργεῖο «Παιδείας» ἔβγαλε διαταγὴ νὰ κρατᾶνε οἱ διευθυντὲς τοῦ σχολείου παρουσιολόγιο: ποιά ὥρα ἔρχονται καὶ ποιά ὥρα φεύγουν οἱ «δάσκαλοι». Κι ἔγινε τὸ σῶσε. Πανικόβλητοι τόσο οἱ «δάσκαλοι» ὅσο κι οἱ συνδικαλιστές τους ξεσηκώθηκαν καὶ μὲ διάφορες ἀνακοινώσεις τους προσπάθησαν νὰ δείξουν τὸ «ἄδικο» τοῦ πράγματος. Συνέχεια
Μὲ τὸν ὀχετὸ καὶ τὴν Τρούμπα ποὺ εἴμαστε τώρα, ἐλπίδα δὲν βλέπω!
ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΕΧΟΥΝ ΑΡΧΙΣΕΙ κάποια «χουνιά» καὶ «ντουντοῦκες» νὰ ζητοῦν διεξαγωγὴ ἐκλογῶν καὶ φαίνεται ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ καλέσουν οἱ «καμπάνες» τοὺς δούλους ν’ ἀναδείξουν καὶ νὰ προσκυνήσουν γιὰ πολλοστὴ φορὰ τοὺς ὑποτιθέμενους κυβερνῆτες μας.
Σ’ αὐτὲς τὶς κρίσιμες κι ἀποφασιστικές, γιὰ τὸ μέλλον τῆς χώρας, στιγμὲς ὁ ὄχλος θὰ σκεφτῇ μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο ποὺ σκεφτόταν τὰ τελευταῖα 100 καὶ χρόνια. Δηλαδή: 1) Δὲν ὑπάρχει ἄλλη λύσις γιὰ τὴν ἐπίλυσι τῶν προβλημάτων μας παρὰ μόνο ἡ διενέργεια ἐκλογῶν κι ἡ συνεπακόλουθος ἄσκησις τοῦ ἐκλογικοῦ δικαιώματος καὶ 2) Ἀφοῦ οἱ τωρινοὶ «ἄρχοντες» μᾶς ψήνουν τὸ ψάρι στὰ χείλια κι ἔχουν καταντήσει τὸν τόπο ἕνα ἀρτζιμπουρτζαριό, θὰ ψηφίσουμε ὁποιονδήποτε ἄλλον, φθάνει νὰ ξεκουμπισθοῦν οἱ σημερινοί. Συνέχεια
Οἱ χρυσοῖ ὄρχεις τοῦ Περικλέους.
Τις προάλλες βρέθηκα τυχαία στο καφέ του Μουσείου της Ακρόπολης, στο μπαλκόνι, διαβάζοντας στο tablet μου Θουκυδίδη. Τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Οι Μήλιοι παρέμεναν ουδέτεροι στον Πόλεμο που είχε ξεσπάσει μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας και δεν ήθελαν να ενταχθούν στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Η Αθηναϊκή Συμμαχία ήταν μία πολιτική και στρατιωτική ένωση περίπου 150 αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών, υπό την κηδεμονία της πόλης των Αθηνών, που είχε ως στόχο την αντιμετώπιση της περσικής απειλής. Οι Αθηναίοι λοιπόν, εκθέτουν μια σειρά επιχειρημάτων για να αποδείξουν πως είναι ορθό και προς το συμφέρον της Μήλου να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία, όπως μετονομάστηκε η Δηλιακή Συμμαχία όταν ο Περικλής μετέφερε το συμμαχικό ταμείο στην Αθήνα. Οι Μήλιοι επιχειρηματολογούν θεωρώντας πως όχι μόνο δεν είναι ορθό να ενταχθούν, αλλά δεν είναι καν προς το συμφέρον τους. Οι Αθηναίοι ανακοινώνουν πως αν δεν ενταχθούν στη Συμμαχία θα τους κάψουν, και οι Μήλιοι απαντούν πως δεν θα υποκύψουν στην απειλή και πως έχουν δίκιο να αποφασίζουν έτσι. Τότε οι Αθηναίοι λένε το αξεπέραστο: “Δεν αρκεί να έχεις δίκιο, πρέπει να έχεις και τη δύναμη να το υπερασπιστείς”. Σκότωσαν, λοιπόν, όλους τους άντρες, ενώ πούλησαν ως δούλους όλες τις γυναίκες και τα παιδιά. Όπου δεν πίπτει Λόγος πίπτει ράβδος, δηλαδή. Οποίος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας. Ορίστε: Δημοκρατία και Λόγος στην πράξη. Ήπια άλλη μια γουλιά από τον καφέ μου κοιτάζοντας τον Παρθενώνα, άφησα κάτω το tablet και ξεκίνησα να στρίβω τσιγάρο, απολαμβάνοντας τον ήλιο που μου ζέσταινε το πρόσωπο. Συνέχεια
Νά ζῇ κανείς ἤ …νά μή ζῇ;
Εἰλικρινῶς μὲ αὐτὰ ποὺ διαβάζω καθημερινὰ ἔχω ἀρχίσῃ κι ἀναρωτιέμαι…
Ὄχι, τὸ ἐρώτημα δὲν ἀφορᾷ σὲ ἐμέναν ἀλλὰ σὲ κάτι σούργελα ποὺ ἀρθρογραφοῦν ἀραδιάζοντας ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς κοτσάνες καὶ τὶς παπαρολογίες, νομίζοντας ἐπὶ πλέον πὼς πωλοῦν καὶ πνεῦμα…
Ἡ ἀφορμὴ ἀπὸ μία …ματιασμένη.
Αὐτὴ ἡ γυναίκα θεωρεῖ πὼς οἱ ἐπιβιώσαντες τοῦ σεισμοῦ τῆς Ἰαπωνίας δὲν πρέπει νὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ζοῦν, ἐφ΄ ὅσον ἔχασαν ὅλα αὐτὰ ποὺ μὲ κόπους ἀπέκτησαν στὴν ζωή τους. Ἀπὸ φορέματα κι αὐτοκίνητα ἔως τοὺς φίλους τους… (Γιὰ παιδιὰ καὶ συντρόφους δὲν διάβασα… Μόνον γιὰ οἰκογένειες γενικῶς…) Συνέχεια
Τὸ Ὅλον.
Κάποιες στιγμές, ποὺ κυττῶ γύρω μου, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπογοητεύομαι ἀπὸ τὶς εἰκόνες.
Κι ὅμως… Δὲν θλίβομαι, παρὰ χαμογελῶ…
Δὲν μοῦ ἀρέσουν οἱ εἰκόνες μου ἀλλὰ τώρα πιὰ τὶς θεωρῶ ἀναγκαῖες γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ καθαρθοῦμε… Συνέχεια