Μᾶς ἔλειψαν…
Μᾶς κούρασε ἡ ἀναμονὴ ἐκείνων τῶν ὁλίγων καὶ σημαντικῶν καὶ σπουδαίων ποὺ θὰ μᾶς τραβήξουν ἀπὸ τὴν μετριότητα καὶ ἀπὸ τὴν ἀδράνεια καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν μάχη καὶ  στὴν νίκη…
Μά κι ἐμεῖς;
Εἵμαστε ἐμεῖς ἕτοιμοι γιά νά ἀκολουθήσουμε τόν ἡγέτη καί τόν ἥρωα καί τόν κάθε ἕνα πού εἶναι ἕτοιμος νά θυσιαστῇ γιά τό κοινό καλό;
Εἴμαστε ἕτοιμοι νά τόν ἀναγνωρίσουμε καί νά τοῦ δόσουμε χῶρο νά κινηθῇ ἐλεύθερα;
Ὑπάρχει χῶρος γιά αὐτόν στίς κοινωνίες μας; Ὑπάρχει πιθανότης νά ἀποφασίσῃ, ἐὰν φυσικὰ ὑπάρχῃ, νά δόσῃ τό παρόν; Θά ἤθελε νά ἡγηθῇ σέ ἔναν σκορπισμένο καί διαλυμένο στρατό; Ἤ θά τρομάξῃ καί θά παραμείνῃ στήν ἀφάνεια;

Συνέχεια →

Ἡ ἀπόλυτος ὑποκρισία τοῦ νεοέλληνος:
Ἐλεεινολογεῖ ἐκείνους ποὺ «μὲ τὰ λεφτὰ τοῦ μπαμπᾶ σπουδάζουν στὰ Λονδῖνα», ψηφίζων ὁσονούπω ἐπὶ διακόσια χρόνια ὡς κυβερνήτας του ὅσους ἀκριβῶς ἔχουν «σπουδάσει στὰ (λογῆς) Λονδῖνα», ἐξορίζων ὅμως ὅσους -παρ᾿ ὅτι «ξενόφερτοι» καὶ «μὴ γνήσιοι» Ἕλληνες-, εἶχον σπουδάσει στὴν Ἑλλάδα…
Τὰ ἑλληνικὰ λαϊκὰ ἀντανακλαστικὰ ἔναντι αὐτοῦ ποὺ ἀποκαλοῦμε «πλοῦτος», εἶναι ἐντελῶς «μπολσεβίκικα». Συνέχεια →