Λίγο δύσκολο νὰ τὸ πιστέψουμε, ἀλλὰ ἡ ἱστορία μᾶς δείχνει τὸν δρόμο γιὰ τὴν κατάληξι τόσων καὶ τόσων ἐπιδόξων κατακτητῶν.
Τί κι ἐάν ἔφθασαν ἔως ἐδῶ;
Τί κι ἐάν κατάφεραν νά πατήσουν τό πόδι τους στήν Πατρίδα μας;
Τί κι ἐάν πίστεψαν πώς ναί, νίκησαν τόν Ἕλληνα…
Ἡ κατάληξίς τους πάντα ἦταν αὐτή:
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Οἱ δρόμοι κλείνουν ἀλλά…
Οἱ θλιμμένοι τροπικοὶ τῆς Πελοποννήσου 12
Μεσημέρι και κατεβαίνω βιαστικά την Πελοποννήσου. Ένας δρόμος οικεία θλιβερός σε όποιον έχει περπατήσει σε ελληνική πόλη. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στο στενό πεζοδρόμιο, καχεκτικές νεραντζιές και λαϊκές πολυκατοικίες που χτίστηκαν το ’60 από «λεβέντες» οικοδόμους, πολύ καιρό πριν τους πάρουν τις δουλειές τα φτηνά εργατικά χέρια που ήρθαν ξυπόλητα από την Αλβανία. Το ένα στα τρία καταστήματα κλειστό και τα «ενοικιάζεται» στη βιτρίνα έχουν πιάσει αράχνες. Οι άνθρωποι που προσπερνάω θλιμμένοι, βιαστικοί και άνεργοι σαν εμένα. Μόνη παρηγοριά η ζέστη. Δεκέμβρης και τα θερμόμετρα στα φαρμακεία δείχνουν 21 βαθμούς. Ευτυχώς, γιατί δεν υπάρχουν λεφτά για πετρέλαιο. Συνέχεια Χούντα εἶναι… Θὰ περάσῃ…
Ὅπως ἐπέρασαν κι ὅλες οἱ προηγούμενες.
Ἐὰν κάνουμε μία ἀναδρομὴ στὸ παρελθόν μας, ἀκόμη καὶ στὰ βάθη τῶν αἰώνων, οὔτε μία ἀπὸ τὶς γνωστὲς κι ἄγνωστες δικτατορίες, ἐπέτυχε νὰ σταθῇ πέραν κάποιου συγκεκριμένου χρονικοῦ διαστήματος.
Ἀκόμη κι αὐτές, ποὺ πίσω τους ὑπῆρχε μία αὐτοκρατορία, κατέπεσαν καὶ μάλιστα μὲ πολὺ μεγάλο θόρυβο.
Κι αὐτὸ εἶναι τὸ μόνον ποὺ ὀφείλουμε νὰ κρατήσουμε στὴν μνήμη μας.
Χούντα εἶναι… Θὰ περάσῃ…
Πότε; Πῶς; Μέ ποιόν τρόπο;
Ὅταν ὅλα ἀρχίζει νά τά σκιάζῃ ἠ φοβέρα καί νά τά πλακώνῃ ἡ σκλαβιά;
Δὲν ξέρω γιὰ ἐσᾶς…
Ὅμως ἐγὼ κάτι παθαίνω ὅταν μαθαίνω γιὰ διώξεις Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ καθεστώς.
Διάβαζα, γιὰ παράδειγμα, περὶ τῶν διώξεων τῶν πρωτεργατῶν, στὶς ἀντιδράσεις τῶν κατοίκων γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Χαλκιδικῆς. Τὸ μόνον ποὺ δὲν τοὺς ἔχουν φορτώσει, στὰ κατηγορητήρια, εἶναι τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα. Κάθε ἀνοργασμικὸς ὑπάνθρωπος ἔβαλε τὸ χεράκι του, τὸ ποδαράκι του, τὴν οὐρίτσα του γιὰ νὰ συλλέξῃ κατηγορίες καὶ νὰ παρουσιάσουν ὡς τριτοκοσμικὰ τέρατα ἀνθρώπους ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὰ αὐτονόητα, ποὺ ἀφοροῦν στὴν ἐπιβίωσί τους.
Στὴν ἀρχὴ λυπήθηκα… Ἴσως κατὰ βάθος καὶ νὰ φοβήθηκα, διότι θὰ εἶναι πολὺ εὔκολο, κατὰ πῶς φαίνεται, γιὰ τοὺς κρατοῦντες, ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, μέσῳ τοῦ ἐκφοβισμοῦ, νὰ παύσουν κάθε φωνὴ διαμαρτυρίας. Ἔτσι διαφαίνεται…. Καὶ ἴσως ἔτσι νὰ συμβῇ… Συνέχεια
Τὸ ΚΕΠΕ, οἱ ἐκτιμήσεις του καὶ τὸ «οὐδεμίαν εὐθύνην φέρομεν»!!!
Ἡ χώρα τῆς ἀπολύτου παρανοίας.
Τί εἶναι τό ΚΕΠΕ;
Δέν γνωρίζετε;
Λοιπόν, τὸ ΚΕΠΕ εἶναι: τὸ Κέντρον Εἰδικῶν Ἐρευνῶν καὶ Προγραμματισμοῦ.
Δῆλα δή, τὸ ΚΕΠΕ ἀπασχολεῖ ἐπιστήμονες (ἤ «ἐπιστήμονες», ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν του) γιὰ νὰ καταθέτῃ τὶς προτάσεις του, τὶς ἐκτιμήσεις του ἀλλὰ καὶ τὰ συμπεράσματά του ἀναφορικῶς μὲ τὴν πορεία τῆς οἰκονομίας.
Εἴπαμε ἐπιστήμονες; Δῆλα δή εἰδικούς; Δῆλα δή γνῶστες; Συνέχεια
Λίγες ἡμέρες ἔμειναν…
Ὁ Σαμαρᾶς ἐχθές, στὰ ἐγκαίνια τοῦ Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς, οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ἐδήλωσε πὼς ἀπέτυχε.
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια εἶπε: «σὲ δύσκολες περιστάσεις οἱ λαοὶ σώζονται μόνοι τους».
Μία δήλωσις «κλειδὶ» γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ πόσο κοντὰ στὴν κατάῤῥευσὶ εἴμαστε.
Κι ὅταν λέμε κατάῤῥευσις ἐννοοῦμε ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΙΣ!!! Συνέχεια