Νὰ σᾶς πῶ…
Οὐδέποτε θὰ μποροῦσα νὰ τὸ παίξω κάπως …ὑπὲρ ἄνω, διότι γνωρίζω κατὰ βάθος καὶ ποιὰ εἶμαι καὶ ποῦ ὀφείλω νὰ φθάσω, ὡς Ἄνθρωπος.
Ὅμως ἔχω αἰσθανθῇ κι ὄχλος, κατὰ καιρούς… Ἀναλόγως τῆς περιόδου. (Κι ἀναλόγως τοῦ ποιὸς εἶναι ὁ συνομιλητής μου.)
Τώρα τελευταῖα ὅμως κάτι μέσα μου μὲ ὑποχρεώνει νὰ σηκωθῶ ὑψηλότερα καὶ νὰ διακρίνω τὰ κεφάλια ποὺ «ξεχωρίζουν» μέσα στὸ πλῆθος. Διότι αὐτὰ τὰ κεφάλια δὲν ξεχωρίζουν ἐπεὶ δὴ εἶναι καλλίτερα ἀπαραιτήτως. Συνήθως ξεχωρίζουν διότι εἶναι ἁπλῶς περισσότερο …φιλόδοξα!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Τὸ πρόβλημά μας δὲν εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Συντάγματος ἀλλὰ ἡ μὴ τήρησίς του.
Ἄς στρωθοῦμε ΟΛΟΙ μας, «μικροὶ» καὶ «μεγάλοι», νέοι καὶ γέροι, γνωστοὶ κι ἄγνωστοι, νὰ τηροῦμε μία πρὸς μία ΟΛΕΣ τὶς διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ μετά, ὅταν θὰ ἔχουμε μάθει τὸν τρόπο τοῦ νὰ εἴμεθα νομοταγεῖς, νὰ κάτσουμε καὶ νὰ συζητήσουμε καὶ γιὰ ἀλλαγὲς καὶ γιὰ ἀνατροπές καὶ γιὰ κωλοτοῦμπες τοῦ Συντάγματος…
Μὲ πολῖτες ποὺ γράφουν στὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους κάθε ἄρθρον τοῦ Συντάγματος, μὲ πολιτικοὺς ποὺ ἀξιώνουν νὰ εἴμεθα μόνον ἐμεῖς ὑποτεταγμένοι στὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος κι αὐτοὶ νὰ ἀσελγοῦν στὸ πτῶμα τῆς δημιοτρομοκρατίας τους καὶ μὲ δικαστὲς ποὺ συμπεριφέρονται βασιλικότερα τοῦ βασιλέως, θεωρῶντας ὥς νόμο τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὶς ἐντολὲς τῶν ἀνωτέρων τους, Συνέχεια
Ὁ κατασχέτης.
Ἦταν νὰ μὴν ἀρχίσουν νὰ ἐμφανίζονται τὰ κοράκια στὸν ὀρίζοντα.
Ἄπαξ καὶ ξεκίνησε ὅμως ἡ ἄφιξίς τους, εἶναι δεδομένον πὼς θὰ χρησιμοποιήσουν ὅλους τοὺς δυνατοὺς τρόπους γιὰ νὰ ἁρπάξουν, νὰ πλιατσικολογήσουν, νὰ καρπωθοῦν ὅσα ἕνα πτῶμα, λίγο πρὸ τῆς ἀπολύτου ἀποσυνθέσεώς του, ἀφήνει σὲ ἐτοῦτον τὸν κόσμο.
Ἡ μία καὶ μοναδικὴ ἀλήθεια, ποὺ γιὰ τὴν ὥρα ἰσχύει, εἶναι πὼς ναί, τὸ πλιάτσικο φθάνει στὸ ἀποκορύφωμά του. Συνέχεια
Θέλει πολὺ δρόμο ἀκόμη γιὰ νὰ γίνουμε Ἄνθρωποι…
Σφάηετε, καταδικάσετε, ἐξαφανίσετε ὅλους τοὺς Χρυσαυγίτες γιατὶ ἕνας ἐδολοφόνησε ἕναν κι ὅλως τυχαίως, πολιτικὰ ἀντίπαλο.
Ἄρα εἶναι ὅλοι δολοφόνοι. Κι ἐγὼ μαζύ σας!!!
Πᾶμε τώρα: Συνέχεια
«Κάθε πρωΐ ποὺ σηκώνω τὴν τσάντα τοῦ γιοῦ μου, νοιώθω σὰν νὰ σηκώνω μαζύ της τὴν ἀδυναμία μας γιὰ τὸ καλλίτερο».
«Ἀπεμόνωσα» μίαν φράσι, ἀπὸ ἕνα κείμενον, γιὰ νὰ σταθῶ μία στιγμούλα καὶ νὰ τὴν σκεφθῶ…
Κάθε πρωΐ λοιπόν, ποὺ σηκώνει τὴν τσάντα τοῦ παιδιοῦ της, νοιώθει πὼς μαζύ της σηκώνει τὶς ἀδυναμίες μας…
Σωστό… Πέρα ὡς πέρα…
Δεκάδες ἄχρηστα βιβλία, σὲ σχολικὲς τσάντες, μικρῶν παιδιῶν, ποὺ ἀκόμη κι ὅταν ἀνοίγουν, τὸ μόνον ποὺ προσφέρουν εἶναι ἀποχαύνωσις!!!
Ἀδημονῶ, κυριολεκτικῶς, γιὰ ἐκείνην τὴν εὐλογημένη στιγμή, ποὺ σύστημα παιδείας δὲν θὰ ὑπάρχῃ…
Συνέχεια
Προσεχῶς καί στό δικό μας σπίτι;
Προσεχώς και στο δικό σας σπίτι η Αστυνομία…
Όταν διάβασα αυτή την επιστολή πάγωσα. Μούδιασα….
Στην αρχή λίγο γέλασα, σκέφτηκα ότι ίσως να είναι λίγο τραβηγμένο…
Ομως συνηδειτοποίησα γρήγορα, πως καθημερινά τέτοιες ιστορίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας, χωρίς όμως τόσες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, λόγια απελπισίας, πανικού, έντασης…
Και παρανομαστής στην ιστορία, η απαξίωση του Κράτους στους πολίτες, στις γυναίκες, στις μανάδες…
Αυτή η φτηνή περιφρόνηση σε όλους μας. Συνέχεια