Εἶδα αὐτὴν τὴν φωτογραφία καὶ συνειδητοποίησα πολλὰ γιὰ τὸ …δούλεμα τῶν λέξεων ποὺ μᾶς συμβαίνει!
Ἀπὸ τότε ποὺ τὸ ὑπουργεῖον ἀ-παιδείας ξεκίνησε, ἀπολύτως συνειδητῶς, νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ἔννοιαν τῶν λέξεων, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἀντιλαμβανόμαστε τὸ τὶ διαβάζουμε κι ἀκοῦμε, ξεκίνησε καὶ ἡ ἀλλοίωσις τῆς ἀντιλήψεώς μας, μαζὺ μὲ τὴν ἀλλοίωσιν τῆς συνειδήσεώς μας. Αὐτὸ φυσικὰ δὲν συμβαίνει μόνον ἐδῶ καὶ τέσσερις δεκαετίες. Εἶναι ἀρχαιότερον, ἀλλὰ Συνέχεια
Όχι δεν είναι σωστό το λιγότερο κακό. Μεταλασσόμαστε σε κάτι πολύ μίζερο. Απίστευτα μίζερο. Κοντά στο κόλπο του διαίρει και βασίλευε, στους συγχισμένους και τρομοκρατημένους ανθρώπους παίζει το άλλο φάντασμα. Ο μπαμπούλας του πάτου. Των ανθρώπων που προσπαθούν να κρατηθούν λίγο πιο πάνω από το πάτο και να ευχαριστούν το θεό που δεν πέσανε. Ακόμα και με τα χέρια κρεμασμένα να πονάνε, με το φως να είναι κάτι που δε φτάνει πια στις ζωές τους, υπάρχει ένα δόξασοι που δεν είναι ακόμα, ο πάτος. Συνέχεια
Ἔχω πολὺ καιρὸ νὰ κυκλοφορήσω νύκτα, στὸ κέντρο τῆς πόλεως, γιὰ νὰ μπορέσω νὰ ἔχω δικές μου εἰκόνες, ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν ἐκεῖ. Μόνον περιφεριακῶς ἐὰν δῶ κάτι, κι αὐτὸ ὁπωσδήποτε εἶναι περιορισμένο.
Παρὰ ταὔτα γίνομαι συχνότατα μάρτυρας σκηνῶν ποὺ δὲν θὰ ἤθελα νὰ ἀντιμετωπίσω ἤ νὰ συναντήσω. Ἐξαθλίωσις… Κατάντια…
Καί τί εἶναι αὐτό πού δέν ἔχει σπρώξῃ κι ἐμέναν στά βήματα πού διάβηκαν κάποιοι ἄλλοι;
Μήπως ἡ ὀπτική; Μήπως ἡ παραίτησις ἀπό τήν μία καί ἤ ἡ ἀπόφασις ἀπό τήν ἄλλην διαφοροποιοῦν ἐν τελῶς τούς δρόμους;
Καί μήπως ὅλα αὐτά εἶναι μόνον μέσα στό κεφάλι μας;
Ἡ Ἑλλάδα τοῦ σήμερα. Ἤ ὀρθότερα, τὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν τοῦ σήμερα… Συνέχεια
Ὄχι, δὲν εἴμαστε ὅλοι Ἕλληνες!
Λὲν καὶ ξανὰ λὲν ἐδῶ οἱ φίλοι μας: προσπαθοῦν νὰ μᾶς διχάσουν· ἤμαστε ὅλοι Ἑλληνες· κ.ὀ.κ.. Δυστυχῶς, δὲν εἶναι ἔτσι!
Διάφοροι, γιὰ λόγους δικούς των δολίους καὶ ἀπατηλοὺς ἐπικαλῶνται ἔννοιες στὶς ὁποῖες διόλου δὲν πιστεύουν, συνήθως διὰ νὰ ἐξαπατοῦν τὸν χαχόλο λαό, ὁ ὁποῖος ἀκόμη ὀμνύει σὲ αὐτὲς π.χ. ὁ ὁπαδὸς τῆς Ἀτομοκεντρικῆς Νεωτερικότητος κοσμοπολίτης πρωθυπουργὸς λέγει: «γιὰ τὴν πατρίδα»!
Ἔτσι, τώρα, ἀκοῦμε συνεχῶς νὰ λέγεται ὅτι ὅλοι εἴμεθα Ἑλληνες! Συνέχεια
Ἕνα ἐρώτημα ποὺ θέτω συχνὰ σὲ φίλους καὶ συνομιλητὲς εἶναι τὸ παραπάνω. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἐρωτῶ τὸ τί εἶναι σημαντικότερον γιὰ αὐτούς. Τό νά ὑπηρετήσουν πιστά τήν ὁποίαν ἰδεολογία τους ἤ τό νά κυττάξουν νά εὕρουν τρόπο νά ἐξυπηρετηθοῦν οἱ ἴδιοι καλλίτερα;
Οἱ ἀπαντήσεις, ἀρχικῶς, ἀναφέρονται στὸ πόσο σημαντικὰ εἶναι τὰ πιστεύω τους. Ὅταν ὅμως σιγὰ σιγὰ ἐμβαθύνουμε τότε ἀποκαλύπτεται πὼς καλὰ εἶναι τὰ ὅποια πιστεύω μας, ἀλλὰ καλλίτερο τὸ φαγητό, ἡ στέγασις, ἡ διατήρησις τῶν ἤδη κεκτημένων. Οὐσιαστικῶς καταλήγουμε, ἄν καὶ κάποιες φορὲς δὲν τὸ ὁμολογοῦν ἀνοικτά, νὰ συζητᾶμε γιὰ τὰ πάντα μὲ γνώμονα καὶ κριτήριο τὸ χρῆμα. Πόσα πῆρα, πόσα παίρνω, πόσα θὰ πάρω… Ἡ ἰδεολογία μπαίνει λοιπὸν στὸ συρτάρι, ὅταν ἡ ἀνάγκη τῆς καθημερινότητος ἐπιτάσσει νὰ ἐπιβιώσουμε. Συνέχεια
Προσοχή, μὴ καὶ βγεῖτε ἔξω ἐὰν δὲν ἔχετε φροντίσει ἄψογα τὸ μανίκι…
Προσοχὴ στὸ ποῦ θὰ γίνῃ ἡ πρώτη τσάκισις…
Ἀκόμη μεγαλυτέρα προσοχὴ στὸ ἔως ποῦ θὰ φθάσῃ τὸ δίπλωμα…
