Εἶναι μιὰ οἰκογένεια στὸ λίμπρο ντ᾿ ὄρο
ποὺ βαστάει ἀπὸ τὸ 1600 μέχρι τὶς
ἡμέρες μας. Ἂς ποῦμε
ἡ οἰκογένεια Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γλῶσσα
Λοβοτομή
Ὁ ἄνθρωπος ἔφτασε στὰ 108 – καὶ
μόνο γι᾿ αὐτὸ τοῦ φιλάω τὸ χέρι –
καὶ νὰ μὲ συγχωρῇ
ποὺ λέγω – ὅτι οἱ θεωρίες του
ἦταν μία –
ἀπὸ τὶς μεγάλες καταστροφὲς τῆς
Ἑλλάδος.
Ἐμμανουὴλ Κριαρᾶς (1906-2014)
* * *
Δὲν εἶναι τὸ μονοτονικό. Σὲ αὐτὴ
τὴν θλιβερὴ ὑπόθεσι –
ὁ Κριαρᾶς ἦταν ὁ τελευταῖος
τροχὸς τῆς ἁμάξης. – Τὸ μονοτονικὸ Συνέχεια
ΣΑΜΠΟΤΑΖ, ἡ ἱστορία μίας λέξεως…
Ἡ λέξη «σαμποτάζ» έχει σχέση μὲ ξύλινα παπούτσια (σαμπό, τσόκαρα), και ἀνεπτύχθη μέσα ἀπὸ τὰ ἐργατικὰ κινήματα τοῦ 19ου αἰῶνος. Ὅμως δὲν προήλθε ἀπὸ κάποια πρακτικὴ παλαιοτέρων ἐργατῶν νὰ πετοῦν τὰ παπούτσια τους σὲ μηχανήματα γιὰ νὰ φρακάρουν τὰ γρανάζια τους. Οὔτε καὶ ὑπάρχει κάποια ἀπόδειξη ὅτι πετάχτηκαν ποτὲ ξύλινα παπούτσια σὲ μηχανήματα.
Κατὰ τὸν J. Spargo (Syndicalism, Industrial Unionism and Socialism, 1913) ἡ γαλλικὴ λέξη sabotage ἐπινοήθη τὸ 1890 ἀπὸ τὸν ἀναρχικὸ Émile Pouget. Ἐνεφανίσθη γιὰ πρώτη φορὰ γραπτῶς σὲ μία ἔκθεση ποὺ ἔγραψε ὁ Pouget μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσης ἀναρχικὸ Paul Delassale τὸ 1897 σὲ συνέδριο τῆς Συνομοσπονδίας Générale du Travail στὴν Τουλούζη. Συνέχεια
Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (13ον)
ΜΑΘΗΜΑ 13ον
Σήμερα φίλοι μου ὁλοκληρώνουμε τὴν Γ΄ κλίσι τῶν ὀνομάτων μὲ μία συνοπτικὴ ἀναφορὰ στὴ ἡμιφωνόληκτα ὀνόματα, αὐτὰ δηλαδὴ τῶν ὁποίων ὁ χαρακτὴρ τοῦ θέματος εἶναι ἡμέφωνο σύμφωνο. («ν», «λ», «ρ» ἢ «σ»)
(χαρακτὴρ λέγεται τὸ τελευταῖο γράμμα τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖο βρίσκουμε ἀπὸ τὴν γενικὴ ἑνικοῦ τῆς λέξεως, ἀφοῦ ἀφαιρέσουμε τὴν κατάληξι)
{Τὰ συμφωνόληκτα, ὃπως ἢδη εἲπαμε, χωρίζονται σὲ ἀφωνόληκτα (ὃσα δηλαδὴ ἒχουν ὡς χαρακτῆρα σύμφωνο οὐρανικὸ (κ,γ,χ) ἢ χειλικὸ (π,β,φ) ἢ ὀδοντικὸ (τ,δ,θ)) καὶ σὲ ἡμιφωνόληκτα (ὃσα ἒχουν ὡς χαρακτῆρα τὸ ἒνρινο «ν» ἢ ἓνα ἀπὸ τὰ ὑγρὰ «λ», «ρ» ἢ τὸ «σ»).} Συνέχεια
Ποιός ΑΛΗΤΗΣ κατήργησε ἀπό τά βιβλία τοῦ δημοτικοῦ τό ΕΛΛΗΝΙΚΟ «χί»;
Καὶ μὴν ἀκούσουμε τὸ γνωστό: «Δὲν εἴχαμε τὴν κατάλληλη γραμματοσειρά», διότι ΟΥΔΕΝ ψευδέστερον!!! Αὐτὰ τὰ παραμύθια ἀλλοῦ, διότι ἀπὸ γραμματοσειρὲς πλέον ΒΡΩΜΑ ὁ τόπος τῶν ἐκδόσεων.
Μὰ καὶ νὰ μὴν …«βρωμοῦσε», ΔΕΝ γίνεται σὲ τμῆμα βιβλίων νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἄλφα γραμματοσειρὰ καὶ σὲ ἄλλο τμῆμα, τῶν ἰδίων βιβλίων, νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ βήτα. Ἐδὼ κάτι βρωμᾶ πολὺ ἄσχημα καὶ μάλιστα συζητᾶμε γιὰ ξεκάθαρη, συνειδητὴ καὶ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΓΜΕΝΗ ἐπίθεσιν κατὰ τοῦ ἀλφαβήτου.
(Νά πιστέψῳ πώς εἶναι ἡ συνέχεια τῆς ἐπιθέσεως πού ἐδέχθη τό ἀλφάβητον μέ τήν «γραμματική» τῆς Φιλιππάκη ἤ νά δεκτπω πώς εἶναι …τυχαῖον;)
Συνέχεια
Ἀπὸ τὴν Ὀρθοέπεια στὴν Καλλιέπεια (α)
Ἀπὸ τὴν Ὀρθοέπεια στὴν Καλλιέπεια
Φωνὴ καὶ Λόγος, μαρφήματα καὶ φωνήματα, γλῶσσα καὶ γραφὴ (1)
Πλούσιες καὶ πτωχὲς γλῶσσες: ἡ ἀνησυχία τῆς γλωσσικῆς πτωχείας, ἢ ἐκπτωχεύσεως (1/3)
Εἶναι σαφὲς γιατί οἱ πλεῖστοι μας εἴμαστε πτωχότεροι τοῦ κ. Σιακόλα, ἢ τοῦ κ. Λεπτοῦ: ἔχουν περισσότερα χρήματα.
Μιλοῦμε, ὅμως, καὶ γιὰ τὸν γλωσσικὸ πλοῦτο, κι ἐξ ἀναλογίας γιὰ πλούσιες καὶ λιγότερο πλούσιες γλῶσσες.
Συχνὰ χωρὶς τεκμηριωμένα ἐπιχειρήματα, καὶ χωρὶς τὴν ἄδεια, σήμερα, τῆς «value free» ἐπιστήμης νὰ χρησιμοποιοῦμε ἀξιολογικὲς διακρίσεις στὴν ἀποτίμηση γλωσσῶν:
«Δὲν ὑπάρχουν καλλίτερες καὶ χειρότερες γλῶσσες», θὰ σᾶς διορθώσουν οἱ ἐπιστήμονες, καταγγέλλοντας μάλιστα στὴν ἰδεολογικὰ καὶ πολιτικὰ φορτισμένη Ἑλλάδα (ὅπου, ἄλλωστε ὅλα ἐξαργυρώνονται πολιτικὰ) τοὺς «νεο-ἀρχαϊσμούς» (νὰ προσεχθῇ τὸ ὀξύμωρον) ἢ τίς «ὑπερδιορθώσεις» ὡς ἔκφρασις νεοσυντηρητισμοῦ, αὐταρχισμοῦ ἢ ἐθνικιστικοῦ παροξυσμοῦ. Συνέχεια