Τὰ ὅσα περιγράφονται εἰς τὸ κείμενον τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ εἶναι, ἄνευ διαθέσεως συνωμοσιολογίας ἤ ὑπερβολῶν, ἀποκυήματα ἐγκεφάλου καταχθονίου, σκοτεινοῦ καὶ ἐρεβώδους, μὲ ἀποκλειστικὸν στόχον τὴν κατεδάφησιν τοῦ ἑλληνικοῦ παραγωγικοῦ ἱστοῦ καὶ τὴν πλήρη διάλυσιν τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἡ Ἑλλὰς τοῦ μηδενικοῦ σχεδὸν ἐξωτερικοῦ χρέους τὸ 1974 καὶ τῆς ἰσχυρᾶς παραγωγικότητος, κατήντησεν εἰς τὴν Ἑλλάδα τοῦ σήμερον, ἥτις ἐλάχιστα παράγει, εἰσάγει δὲ τὰ πάντα, ἀκόμα καὶ αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ ἐξάγῃ, ζῶσα ἀποκλειστικῶς διὰ τοῦ δανεισμοῦ. Μόνον σατανικὸς ἐγκέφαλος ἐκτὸς τῆς χώρας αὐτῆς ἀσφαλῶς, ἦτο δυνατὸν νὰ συλλάβῃ τὸ σχέδιον τοῦτο τῆς οἰκονομικῆς διαλύσεως, τὸ γνωστὸν ὡς ‘πανωτόκια’, ἔννοια ἡ ὁποῖα παραμένει εἰσέτι ἀσαφὴς εἰς τοὺς πολλοὺς διότι εἶναι ἀδιανόητον πῶς (ν)τροπολογία ὀλίγων λέξεων ἐντὸς ἀσχέτου νόμου καὶ μία ἀπόφασις τῆς νομισματικῆς ἐπιτροπῆς ἦσαν δυνατὸν νὰ ἐπιφέρουν μίαν Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: διεθνεῖς τοκογλύφοι
«Ἐγκὼ ὅλο ῥατσισμὸ βλέπω ἐντῶ…»
Κι ἐγὼ ὅλο ῥατσισμὸ καὶ φασισμὸ καὶ τέλος πάντων ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς διακρίσεις, βλέπω νὰ συμβαίνουν εἰς βάρος μας ἐδῶ καὶ δεκαετίες. Καὶ ἐπιμένω, ὄχι ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, ἀλλὰ ἐδῶ καὶ πάρα πολλὲς δεκαετίες.
Πότε ἀκριβῶς καταφέραμε νά βροῦμε τό δίκαιόν μας ἤ τήν ἰσορροπία μας σάν κοινωνία;
Ἐδῶ ἀκόμη καὶ τὸν Γέρο μας τὸν κατεδίκασαν σὲ φυλάκισι, κάποιες κλίκες, γνωστὲς κι ἄγνωστες, ποὺ τοῦ «χρωστοῦσαν» τιμωρία γιὰ τοὺς ἀγῶνες του. Σέ ἐμάς, πού δέν εἴμαστε Κολοκοτρώνηδες, καί δέν ἔχουν τόν φόβο μας, θά κολλοῦσαν;
Ἐάν δέν κάνῃς τέτοιες δουλειές τόν Αὔγουστο πότε θά τίς κάνῃς;
Τά μάθατε; Φαντάζομαι πὼς τὰ μάθατε…
Τὸ ΚΚΕ ξεπούλησε τὸν 902. Πάει… Στάκτη καὶ καπνὸς ἔγινε…
Ποῦ τά δίκαια τοῦ λαοῦ; Ποῦ τῶν ἐργαζομένων; Καί ποῦ τά συμφέροντα τοῦ κόμματος; Μπερδεύονται αὐτά μεταξύ τους; Ἤ ὄχι;
Ἀλλὰ γιὰ νὰ παραμένουμε δίκαιοι συνέβῃ καὶ τὸ ἄλλο.
Τὶς ἐξηγήσεις γιὰ τὶς συνθῆκες διαφανείας τῆς πωλήσεως τὶς ζητᾶ ὁ τΣΥΡΙΖΑ κι ὄχι κάποιο ἄλλο κόμμα-ἀπόκομμα!!!
Συνέχεια
Ὁ φασίστας.
Εἶχα πάντα τὴν μεγάλη ἀπορία γιὰ τὸ τὶ εἶναι φασισμός.
Οὐσιαστικῶς ἀντιλαμβάνομαι τὴν ἔννοια ἀλλὰ δὲν ἀντιλαμβάνομαι τὸ πῶς τὴν ἀντιλαμβάνονται οἱ γύρω μου.
Κι ἀκριβῶς ἐδῶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κοινωνικὰ προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας. Ἡ ἀδυναμία τῆς ἐπισκέψως ὀνομάτων.
Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, ἀρχὴ ἐπικοινωνίας, ὄχι σοφίας, διότι αὐτὴν τὴν χάσαμε, εἶναι ἡ κοινὴ ἐπίσκεψις ὀνομάτων.
Σοκαρίστηκε ὁ Μητσοτάκης καί πῆρε, μόνο, ἕξι μετακλητούς

Πόσους θά διώξῃ ἀπό τό δημόσιο (καί καλῶς θά πράξῃ, βεβαίως), εἴπαμε;
Καμαρῶστε τά ἔργα καί τά λόγια τοῦ ψεύτη: Συνέχεια


