Εἶναι κάποια πράγματα ποὺ οὐδέποτε τὰ διδαχθήκαμε καί, ἀκριβῶς γιὰ αὐτό, ἀδυνατοῦμε σήμερα νὰ τὰ κατανοήσουμε. Κι αὐτὰ ὅλα σχετίζονται, κάθε φορά, μὲ τὴν χαρὰ τῆς κάθε στιγμῆς, ποὺ οὐδέποτε καταφέρνουμε νὰ λάβουμε στὸ ἔπακρον.

Ὁ λόγος; Ἕνας… Συνήθως διαβιοῦμε ὡς παρατηρητὲς τοῦ κόσμου μας καί, σπανιότατα, ὅταν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ αἰσθανθοῦμε χαλαροί, ἴσως καὶ νὰ καταφέρουμε νὰ ἀπολαύσουμε κάτι ἀπὸ τὰ τόσα, τὰ ἀμέτρητα, καθημερινὰ ποὺ συναντοῦμε. Ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν τὰ καταφέρουμε, πάντα κάτι ἀπουσιάζει ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ μπορούσαμε τελικῶς νὰ βιώσουμε. Συνέχεια →

Γιατί; Μά, διότι πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ «ἐπικοινωνήσουμε» μὲ …ἐμᾶς καὶ νὰ διακρίνουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες… Νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ περιττὰ καὶ νὰ ἑστιάσουμε στὰ χρήσιμα. Νὰ ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ τώρα, νὰ κυττᾶμε μόνον ἐκεῖ ποὺ χρειαζόμεθα καὶ νὰ ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ ὅπου παγιδευόμεθα.
Συνέχεια →

Σιγὰ σιγά, βῆμα τὸ βῆμα, λεπτομέρεια στὴν λεπτομέρεια ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἐπαναδομοῦμε τὸν χῶρο μας, ἀλλάζοντάς του τὴν εἰκόνα καὶ θέτοντας τὶς βάσεις γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα ὅπως ἐμεῖς θὰ θέλαμε.
Στὴν πραγματικότητα μία τέτοια ἀλλαγὴ σηματοδοτεῖ τὶς ἀπόλυτες ἐκεῖνες ἀναγκαῖες δεσμεύσεις ποὺ χρειαζόμεθα ὡς ἄτομα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὴν διαδικασία ἐπαναδομήσεως τῆς ζωῆς μας καί, κατ’ ἐπέκτασιν, τοῦ κόσμου μας. Συνέχεια →

Ποὺ νὰ ξεπηδᾷ ἀπὸ μέσα σου σὰν ἀνάγκη…
Νὰ εἶναι τόσο δυνατό,  ὅσο ἡ βαθειὰ δίψα…
Νὰ εἶναι τόσο σφοδρό, ὅσο ἡ ἀνάγκη τῆς ἀνάσας, ὅταν σοῦ κρατοῦν τὸ κεφάλι  μέσα στὸ νερό….
Νὰ εἶναι τόσο ἀπόλυτο, ὅσο τὸ καθαρὸ Φῶς στὴν Ἀνατολή…

Μπορεῖς νὰ ἔχῃς ὁ,τιδήποτε θελήσῃ, ἀρκεῖ νὰ μὴν βάζῃς τὰ θέλω σου πίσω ἀπὸ φοβίες… Ἀπὸ πάθη… Ἀπὸ ἐφημέρους πόθους…
Συνέχεια →