Γιὰ κάθε κορίτσι τὸ βασικὸ πρότυπο γιὰ τὸ φύλο της εἶναι ἡ μητέρα της.
Ἂν ἡ μητέρα νοιώθῃ ἄνετα ὡς γυναῖκα, τότε αὐτὸ τὸ μήνυμα περνᾶ στὸ ὑποσυνείδητο τῆς κόρης της καὶ νοιώθει καὶ ἐκείνη ἀσφαλὴς ποὺ εἶναι γυναῖκα.
Τὸ πρῶτο πρόσωπο γιὰ τὸ πῶς θὰ αἰσθάνεται, γιὰ τὸ μικρὸ κορίτσι, τὸ ἀντίθετο φύλο, εἶναι ὁ πατέρας της.
Συνέχεια →

Τὸ ἁπλούστερον, ποὺ ἴσως γιὰ λόγους ἐκπαιδεύσεως, ἀποκτήσαμε, λέγεται «ἀνταπόκρισις στὴν πληροφορία». Μαθαίνουμε, ἀπὸ μικρὰ παιδιά, νὰ μὴν προσπαθοῦμε νὰ ξεχωρίσουμε, σὰν ἄτομα, παρὰ μόνον νὰ ἀναζητοῦμε τρόπους γιὰ νὰ «προσεγγίσουμε» κάποιες ἤ κάποιαν ἀπὸ τὶς γενικότερες «ἰδέες», πρὸ κειμένου νὰ τὶς ἀσπασθοῦμε καὶ τελικῶς νὰ αἰσθανόμεθα τμῆμα κάποιας μικρῆς ἤ μεγάλης ὁμάδος.
Ὅσο ταχύτερα ἀντιδράσουμε, βάσει τῶν ἐξωτερικῶν πληροφοριῶν, τόσο τὸ σύστημα μᾶς χρησιμοποιεῖ, καταλλήλως, πρὸς τὴν πλήρωσιν τῶν σχεδίων του.
Συνέχεια →

Ὁ δρόμος γιὰ τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία εἶναι κατασκευασμένος μὲ αὐτογνωσία, δράση, ἐξέλιξη, καὶ σεβασμὸ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας. Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς γύρω μας οἱ ἄνθρωποι, γιὰ τοὺς δικούς τους λόγους, συγκρούονται ἐντόνως.
Σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις καλούμεθα, κάποιες φορές, νὰ λάβουμε θέσιν ἤ νὰ ἐκφέρουμε ἄποψιν.
Καλὸ εἶναι νὰ μὴν τὸ κάνουμε.
Ἰδίως ἐὰν αὐτὲς οἱ συγκρούσεις συμβαίνουν ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἐκτιμοῦμε ἤ ἀγαποῦμε ἤ σεβόμεθα. Συνέχεια →