Σὲ εἴκοσι χρόνια ἀπὸ τώρα θὰ εἶσαι πιὸ ἀπογοητευμένος γιὰ τὰ πράγματα ποὺ δὲν ἔκανες παρὰ γιὰ τὰ πράγματά ποὺ ἔκανες.
Γι’ αὐτό, λύσε τοὺς κάβους. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Κι ὅταν χρειάζεται ἀνοίγουμε δρόμους…
Ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχουν δρόμοι, ἐμεῖς τοὺς δημιουργοῦμε.
Δὲν εἶναι ἀναγκαῖον πάντα νὰ βαδίζουμε στὰ χνάρια ἄλλων.
Πολλὲς φορές, ἰδίως στὶς …περίεργες ἡμέρες ποὺ διαβιοῦμε, χρειάζεται νὰ ἀφήσουμε τὸ ἔνστικτό μας νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ.
Σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις θὰ χρειασθῆ νὰ χαράξουμε ἐμεῖς τὸν δρόμο. Συνέχεια
Ὑπάρχει ἐλπίς;
Ἐχθὲς λοιπὸν πέρασα κι ἀπὸ τὸ φατσοβιβλίο. (Μοῦ συμβαίνει κάπου κάπου…)
Ἀποφεύγω γενικῶς νὰ σχολιάζῳ ἐκεῖ μέσα. Ἄλλο τὸ νὰ ἔχῃς κάποιον ἀπέναντί σου, νὰ συνομιλῇς, νὰ διαφωνῇς, νὰ φωνάζῃς κι ἄλλο τὸ νὰ ἔχῃς ἐμπρός σου ἕνα …πληκτρολόγιο. Αὐτὸ ΔΕΝ εἶναι πραγματικὴ ζωή.
Κι αὐτὲς τὶς εἰκονικότητες καλὸ εἶναι νὰ τὶς περιορίζουμε σιγὰ σιγά.Ἀφῆστε ποὺ δὲν μοῦ πολυαρέσει γενικῶς τὸ φατσοβιβλίο. Συνέχεια
Ἀλλοιῶς…;;;
Ὅλα ὅσα ἔχουμε μάθει, καλὰ ἤ κακά, σωστὰ ἤ λάθος, συμβαίνει συχνὰ νὰ μᾶς ἐγκλωβίζουν σὲ καταστάσεις ποὺ δὲν μας ἀρέσουν.
Δὲν μᾶς ἀρέσει, γιὰ παράδειγμα, τὸ νὰ πονᾶμε. Μὰ δὲν γνωρίζουμε καὶ τὸ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ μειώσουμε ἤ νὰ ἐξαλείψουμε τὸν πόνο.
Δὲν μᾶς ἀρέσει, γιὰ παράδειγμα, νὰ μένουμε μόνοι μας. Μὰ δὲν γνωρίζουμε καὶ τὸ πῶς θὰ μάθουμε νὰ εἴμαστε πρωτίστως φίλοι τοῦ …ἑαυτοῦ μας.
Δὲν μᾶς ἀρέσει, γιὰ παράδειγμα, νὰ μὴν πραγματοποιοῦνται τὰ ὄνειρά μας. Μὰ δὲν γνωρίζουμε καὶ τὸ πῶς θὰ κάνουμε τὰ ὄνειρά μας νὰ πραγματοποιοῦνται πρὶν κἄν …πραγματοποιηθοῦν. Συνέχεια
Ἡ γαλὴνη εὑρίσκεται στὶς μικρές, ἁπλὲς χαρές…
Χρόνο μὲ τὸν χρόνο ἡ πολυπλοκότης αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ποὺ στριφογυρίζει ἀσταμάτητα, μᾶς μπερδεύει ὅλο καὶ περισσότερο κι ἔτσι χρόνο μὲ τὸν χρόνο νοιώθουμε ὅλο καὶ περισσότερο τὴν ἀνάγκη νὰ ἀναζητήσουμε τὴν γαλήνη στὶς μικρές, ἀπλὲς Συνέχεια
Ἔχουμε πάντα μαζύ μας τὰ πολύτιμα…
Τὰ ὁποῖα εἶναι οἱ ἀναμνήσεις μας, οἱ σκέψεις μας, ἡ ἀντίληψίς μας, ἡ κρίσις μας, τὰ ὄνειρά μας καὶ ἡ αὐτογνωσία μας.
Ὅλα αὐτά, στὸν βαθμὸ ποὺ τὰ ἔχουμε ἀναπτύξει, εἶναι τὰ σημαντικότερα ποὺ χρειαζόμεθα γιὰ νὰ πορευθοῦμε στὴν ζωή μας.
Τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ εἶναι παρελκόμενα. Θὰ μπορούσαμε νὰ τὰ ἔχουμε, θὰ μπορούσαμε καὶ νὰ μὴν τὰ ἔχουμε.
Ἤ, ἀκόμη χειρότερα, θὰ μπορούσαμε μέσα σὲ μίαν μόνο στιγμὴ νὰ τὰ χάσουμε γιὰ πάντα.
Τὰ πολύτιμα ὅμως εἶναι μόνον αὐτὰ ποὺ πράγματι ἀξίζουν, μαζὺ μὲ τὰ ἀγαπημένα μας πρόσωπα.
Μόνον αὐτὰ πρέπει νὰ προστατεύουμε. Συνέχεια