Θὰ ‘θελα νὰ ντυθῷ σὰν Ἴκαρος…
Νὰ φορέσῳ τὰ φτερά του… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Καὶ μία κρυφὴ ἐλπίδα… Νὰ ἑνωθοῦν κάποτε οἱ Ἕλληνες…
Μὲ μιὰ φέτα ψωμὶ ἀλειμμένη ζάχαρη ξεκινοῦσε τὸ παιχνίδι μας…
Πίεζε ἡ Μάννα νὰ τὸ φᾶμε… κι ἐμεῖς γκρινιάζαμε… ὑπῆρχαν καὶ οἱ σοκολάτες…
τὸ σόι μου… καὶ δὲν εἴχαμε ποτέ…
Ὅταν ἀργότερα μεγαλώσαμε καὶ εἴχαμε τὴν δυνατότητα πήραμε πολλὲς σοκολάτες… Συνέχεια
Ἡ κατάστασις τοῦ «σὲ ἀγαπῶ».
Οἱ παρελθοῦσες σχέσεις μὲ τὴν ἀγάπη, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις βρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος.
Ἑπομένως τὸ «σ΄ ἀγαπῶ» ἐπεκτείνεται στὰ ἐξῇς:
«Σ’ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου τὴν μάννα μου πρὶν χωρίσουν.»
«Σ’ ἀγαπῶ ὄσο δὲν μὲ πλησιάζεις πολύ.
«Σ’ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ Ῥωμαῖος τὴν Ἰουλιέτα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ μὴν μοῦ ζητήσῃς νᾶ πεθάνῳ γιὰ ἐσέναν.» Συνέχεια
Ἐθελοτυφλῶντας.
Εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο ἀπ΄ ὅλα νὰ μποροῦμε νὰ βλέπουμε τὸ σύνολον τῆς πραγματικότητος.
Ἀλλὰ συνήθως κάτι τέτοιο εἶναι δύσκολο. Ἡ ὀπτική μας εἶναι ἄμεσα σχετιζομένη μὲ τὸ πεποιθησιακό μας σύστημα, μὲ τὸν τρόπο ποὺ μεγαλώσαμε ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς …ἐλπίδες μας. Συνέχεια
Ἀτίθασα μαλλιά
Ἀτίθασα μαλλιά, ποὺ δὲν ἰσιώνουν μὲ τίποτα καὶ φριζάρουν σὰν τρελλά, προθεσμίες ποὺ πρέπει ἀνυπερθέτως νὰ τηρηθοῦν, νευρικὴ ὁδήγηση, οἰκονομικὴ κρίσῃ, ἀβεβαιότητα, βρώμικα πατώματα, καθημερινὰ ψώνια, κούραση, συναχωμένες μύτες τῶν παιδιῶν, νὰ μὴν ἔχῃς τίποτα νὰ βάλῃς μὲ τὰ δέκα παραπανήσια κιλά ποὺ πῆρες χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃς, ἀπρόσκλητοι ἐπισκέπτες, πρέπει νὰ χαμογελάσῃς καὶ νὰ εἶσαι εὐγενική……
Εἶναι ὡραῖο νὰ εἶσαι γυναῖκα, ἀκοῦς καὶ σοῦ ἔρχεται νὰ πυροβολήσῃς τὴν τηλεόραση.
Γιατί μαμά; Χρειάζεται νὰ ἔχῃς πάντα μιὰ καλὴ ἀπάντηση. Νοιώθεις σὰν τὸν φωτεινὸ παντογνώστη που εἶχες σὰν παιδὶ ποὺ προσπαθοῦσες νὰ συνδέσῃς τὴν ἐρωτήση μὲ τὴν σωστὴ ἀπαντήση γιὰ νὰ ἀνάψῃ ὁ γλόμπος.
Καὶ μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ἀναρωτιέσαι ποιὰ εἶμαι τελικά; Συνέχεια
Νέα πρακτόρια μᾶς κουβάλησαν…
Καὶ τὸ ὄνομά τους «Combat 18».
Διάβασα τὴν εἴδησιν καὶ γέλασα.
Νεοναζιστικὴ ὀργάνωσις, μπλᾶ, μπλᾶ, μπλᾶ…
Ὅταν πρωτοεῖδα τὴν φωτογραφία, μὲ τὸ βεβηλωμένο μνημεῖον τοῦ Φύσσα, καὶ πολὺ πρὶν διαβάσῳ τὴν εἴδησιν, συνειδητοποίησα πὼς πρόκειται γιὰ προβοκάτσια.
Ποιός θά μποροῦσε νά εἶναι τόσο, μὰ τόσο, ἠλίθιος, γιά νά …καρφωθῇ μέ κάτι τόσο γελοῖο;
Ἐκτός, σκέφθηκα, ἐκτὸς ἐὰν εἶναι ξένος δάκτυλος. Συνέχεια