Αὐτὲς τὶς ἡμέρες μᾶς φορτώνουν μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς παρα-πληροφορίες, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς συσκοτίσουν τὴν σκέψιν καὶ νὰ μᾶς ἀποκοιμίσουν, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά.
Δὲν ἔχουμε κάποιαν ἑορτή, γιὰ νὰ ἑορτάσουμε, κι ἄς πασκίζουν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸ ἀντίθετον. (Καὶ δὲν ἀναφέρομαι σὲ θρησκευτικὰ ἤ στὰ ἐποχιακὰ ἤθη κι ἔθιμα. Αὐτὰ παραμένουν προσωπικὴ ὑπόθεσις τοῦ κάθε ἑνὸς ἀπὸ ἐμᾶς!!!) Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Εὐλογία.
Τί σημαίνει ἡ λέξις εὐλογία;
Μὰ φυσικὰ εὐλογία σημαίνει: ὁ καλὸς (=εὔ) λόγος.
Μὰ ὅταν λέμε «καλὸς λόγος», καλὸ θὰ ἦταν νὰ γνωρίζαμε καὶ τὸ τὶ ἀκριβῶς ἐννοοῦμε. Συνέχεια
Πίσω ἀπὸ κάθε μας φόβο κι ἕνας δρόμος.
Πίσῳ ἀπὸ κάθε μας φόβο ὑπάρχει μιὰ ἐπιθυμία καὶ πίσω ἀπὸ κάθε ἐπιθυμία ὑπάρχει ἕνας δρόμος.
Ὅταν, παραδείγματος χάριν, κάποιος λέῃ: φοβάμαι νὰ μιλήσω ἐμπρὸς σὲ πολὺ κόσμο, πίσῳ ἀπὸ αὐτὸ εἶναι ἐμφανὲς ὅτι κρύβεται ἡ ἐπιθυμία του νὰ μπορέσῃ νὰ τὸ κάνῃ.
Καὶ πίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπιθυμία κρύβεται ἡ ἱκανότης του νὰ τὸ ἐπιτύχῃ.
Ὀλες μας οἱ ἐπιθυμίες σχετίζονται μὲ τὰ ταλέντα μας καὶ μὲ τις δεξιότητές μας. Συνέχεια
Εἶναι μονόδρομος ἡ Νίκη!
Ὅταν ξεκινᾶς γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν σου δὲν κυττᾶς τὸ μέγεθος τῶν ἐμποδίων ἀλλὰ τὸ μέγεθος τῆς θελήσεώς σου.
Ὅταν λοιπὸν ξεκινᾷς γιὰ τὸν πόλεμο, διότι γιὰ πόλεμο συζητᾶμε τώρα πιά, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ γνωρίζῃς εἶναι πὼς ἤ θὰ νικήσῃς ἤ θὰ πεθάνῃς… Ἡ ἧττα εἶναι κι αὐτὴ μία μορφὴ θανάτου… Ἐὰν λοιπὸν εἶναι νὰ ἡττηθῶ προτιμῶ νὰ πεθάνω… Θὰ εἶναι καλλίτερα γιὰ ὅλους μας…
Σὲ κάθε μάχη ὑπάρχουν καὶ νεκροὶ καὶ νικητὲς καὶ ἡττημένοι…
Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ αὐριανή μας κατάστασις.
Μέ ποιάν πλευρά θά εἴμαστε; Μέ τήν πλευρά τῶν νικητῶν ἤ τῶν ἡττημένων;
Μέ τήν πλευρά τῶν ζωντανῶν ἤ μέ τήν πλευρά τῶν νεκρῶν; Συνέχεια
Οἱ στιγμές μας…
Κάποια πράγματα στὴν ζωή μας δὲν τυγχάνουν τῆς ἀναλόγου ἀξίας ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ τοὺς δίδουμε.
Ἕνα ἀπὸ αὐτά, ἴσως τὸ πολυτιμότερον ὅλων, εἶναι οἱ στιγμές μας. Αὐτὲς ποὺ παιρνοῦν καὶ …χάνονται, σὰν τὴν ἅμμο τῆς κλεψύδρας…
Οἱ μικρές, ἀσήμαντες γιὰ πολλούς, ἀλλὰ τόσο σπουδαῖες, σημαντικὲς κι ἀναζωογονητικὲς στιγμές μας…
Αὐτὲς ποὺ διαρκοῦν τόσο λίγο ἀλλὰ ποὺ εἶναι ἱκανὲς νὰ μᾶς τονώσουν τόσο πολύ…
Ἐκεῖνες οἱ τόσες δὰ ἀπειροελάχιστες στιγμοῦλες ποὺ σὲ ἀπειροελάχιστον χρόνο μᾶς χαρίζουν οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὸν Ἥλιο ἤ τὰ πουλιὰ ὅταν πετοῦν… Ἐκεῖνες οἱ τρυφερὲς χαρὲς ἀπὸ ἕνα χάδι τοῦ συντρόοφου μας ἤ ἀπὸ τὸ χαμόγελο ἑνὸς παιδιοῦ…
Ἐκεῖνες οἱ γεμάτες ἀγάπη ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς μάννας μας ἤ ἀπὸ τὸ κούνημα τῆς οὐρᾶς τοῦ σκύλου μας… Συνέχεια
Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃς τὸ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃς τὸ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Τὸ πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια