Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

Νά ἐπιδιώξουμε τό ἀδύνατον πρίν γίνῃ ἀδιανόητον;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

 

Συζητοῦσα μὲ τὸν φίλο μου τὸν Ὀδυσσέα πρὸ ὁλίγου καὶ χαμογελοῦσα.
Ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία τῶν πολλῶν ὁ φίλος μου.
Θέλει τόσο πολὺ νὰ κάνῃ κάτι γιὰ νὰ ἀλλάξῃ τὰ δεδομένα καὶ νὰ βοηθήσῃ τὸν κόσμο.
Ἀλλά ὁ κόσμος θέλει; Ἤ ὄχι;

Ἀν τὶ ἀπαντήσεως τοῦ ἐπαρουσίασα μία μικρὴ ἱστορία-ἐρώτημα, σὰν παρομοίωσι  τῆς πραγματικότητός μας.
Σὲ μία βάρκα ἔχουν μπεῖ πολλοί, πάρα πολλοί. Στὴν κακοκαιρία ἡ βάρκα βουλιάζει. Ποιοί θά σωθοῦν;
Αὐτοὶ ποὺ ξέρουν κολύμπι, μοῦ ἀπαντᾶ ὁ φίλος μου.
Ναί, αὐτοὶ ποὺ ξέρουν κολύμπι. Οἱ ἄλλοι θὰ πνιγοῦν.
Συνέχεια →

«Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Ἔχετε δεῖ τήν συγκεκριμένη θεατρική παράστασι;
Ἀφορᾷ στὸ ἔργο τοῦ Jean-Paul Sartre ποὺ συεγράφη τὸ 1944 κι ἀναφέρεται σὲ τρεῖς νεκρούς, ποὺ εὑρίσκονται πλέον στὴν κόλασι.
Βέβαια αὐτὴ ἡ κόλασις δὲν ἔχει σίδερα, διαβόλους μὲ κέρατα καὶ καζάνια ποὺ βράζουν. Ἔχει μόνον ἕνα δωμάτιο, δίχως παράθυρα, καθρέπτες, χρώματα.
Τρεῖς, ἄς ποῦμε συνηθισμένοι, ἄνθρωποι, ποὺ ὅμως εἶναι τρεῖς παρανοϊκοὶ ἐγκληματίες.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς πρόκειται γιὰ τὸν …κακό μας ἑαυτό, ποὺ ἐπιμελῶς κρύβουμε.

Συνέχεια →

«Ἡ Φύσις ξέρει…»

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Στῆς γιαγιᾶς μου τὴν αὐλὴ ὑπῆρχε μία τεραστία ἀμυγδαλιά…
Ἐκεῖ ἀπὸ κάτω περνοῦσα κάποιες  ὧρες παίζοντας μὲ τὴν ἀμυγδαλιά…

Μίαν ἡμέρα ἦλθε μία γιὰ ἐλεημοσύνη, κρατῶντας ἕνα μωρὸ στὴν ἀγκαλιά της… μιλῶντας ἔξως ἀπὸ τὴν αὐλόπορτα… Ἡ ἀμυγδαλιὰ ἐτραβήχθη…
Καὶ ἡ γιαγιά μου εἶπε: «ἐὰν δὲν τὸ θέλῃ ἡ φύσις, μὴ κάνῃς ἐλεημοσύνη… Ἡ φύσις ξέρει ποιοὶ εἶναι δυνατοὶ καὶ τοὺς ἀφήνει νὰ ἀγωνίζονται γιατί μαθαίνουν!!!»
 Συνέχεια →

Ἡ …φαγοκυττάρωσις τῶν Ἀθηνῶν!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἡ φαγοκυττάρωσις εἶναι μία διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία τὰ κύτταρα ποὺ ἐπιβαρύνουν ἕναν ὀργανισμὸ κατασπαράσσονται ἀπὸ τὰ διπλανά τους ἤ ἀπὸ ἄλλα, ἀπολύτως ἐξειδικευμένα γιὰ αὐτὴν τὴν διαδικασία.
Γιὰ παράδειγμα, εἰς τὴν περίπτωσιν ποὺ κάποιο βακτήριο  ἤ ἰὸς εἰσέλθῃ στὸ ἀνθρώπινον σῶμα, τότε τὰ φαγοκύτταρα, ποὺ καλῶνται μακροφάγα,  ἀναλαμβάνουν νὰ ἐξοντώσουν τὸν εἰσβολέα καὶ τελικῶς νὰ τὸν κατασπαράξουν.

Μετὰ βέβαια, συνηθίζουν νὰ …αὐτοκαταστρέφονται, τρώγοντας τὸν ἑαυτόν τους.
Συνέχεια →

Τά παιδιά μας εἶναι;

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Θνῆσκε ὑπὲρ Πατρῖδος! Δῆλα δὴ θυσιάσου γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Πατρῖδος σου.
Αὐτό δέν πρέπει νά ὁρίζουμε ὡς ἀρχή γιά τήν ζωή μας;
Κι ὅμως… Τώρα πιά, ἐμεῖς πλέον Παπούα κι ἐπισήμως, στὸν βωμὸ τῆς ἐπιβιώσεως, ξεχάσαμε τὸ σημαντικότερον.
Τὰ παιδιά μας φεύγουν κι ἀν τί νὰ τὰ πείσουμε νὰ μείνουν ἐδῶ καὶ νὰ παλέψουν, ἐμεῖς κουνᾶμε περίλυποι τὸ μαντήλι.
Γιατί λοιπόν κλαῖμε; Τὰ παιδιά μας μὲ τὸ νὰ φύγουν σώζονται.
Συνεπῶς;

Συνέχεια →

Ὁ φύλαξ τῆς νέας τάξεως πραγμάτων, Βλαντιμῆρ Πούτιν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Τί νά σᾶς πῶ;
Πάντα, ἀπὸ τότε ποὺ ξεκίνησα νὰ διαβάζω ἑλληνικὴ ἱστορία, πίστευα πὼς οὐδὲ μία δύναμις ἤ ὑπερδύναμις θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς συμπαρασταθῇ οὐσιαστικῶς. Τότε βέβαια δὲν γνώριζα τοὺς λόγους. Μόνον μία πικρὴ γεύσι μοῦ ἄφηναν οἱ μελέτες μου. Πικρότατη.

Ὅταν ἔπιασα νὰ διαβάζω, σὲ σχολικὴ ἡλικία, τὰ περὶ τῶν βίων τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, τότε ἦταν ποὺ συνειδητοποίησα πὼς ὅλοι κάτι ἤθελαν. ΟΛΟΙ!
Ἡ χειροτέρα στιγμή μου ἦταν ὅταν μελέτησα τὰ ὀρλωφικὰ καὶ τὴν γενοκτονία ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἑλληνικοὶ Συνέχεια →