Ἐμεῖς ὡς χώρα τὴν πατήσαμε. 
Μπλέξαμε μὲ κουδουνισμένους, μὲ ἀλῆτες, μὲ τοκογλύφους, μὲ κάθε λογῆς τροκτικὸ καὶ πονηρὸ τοῦ πλανήτου, μὲ ἑβραϊκὲς τράπεζες, μὲ ἠλιθίους καὶ ἰδίως μὲ ἕναν λαὸ ποὺ μόλις τοῦ τάξῃς «λεφτά ὑπάρχουν» σὲ ξανα-ὁδηγεῖ στὸν ἀφανισμό.
Αὐτὰ ὅμως εἶναι γνωστά.
Αὐτὰ ποὺ δὲν προλαβαίνουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν γειτονιά μας. Δῆλα δή, ἐδῶ δίπλα καὶ λίγο παρακάτω.
Ἰταλία πρωτίστως!
AZIZ NEΣΙΝ
« Σώπα, μη μιλάς !!..»
‘’’’’’’’’’’’’’
Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.
Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ δῶ τὸν Παναγιώτη.
Τὸν συνήντησα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν δρόμο καὶ σταθήκαμε λίγη ὥρα νὰ κουβεντιάσουμε.
Στὴν ἀρχὴ γενικολογῶντας μιλούσαμε γιὰ τὰ τυπικά… «…Χαθήκαμε… Τά νέα μας… Πόσα παιδιὰ ἀπέκτησε ἀπὸ τότε ἔως τώρα, πόσο ἡ πίεσις στὴν ζωή του ηὐξήθη… Πόσο ἄλλαξε ἡ ζωή του…»
Ξέρετε… Συνέχεια
Χαλίλ Γκιμπράν – Για τα παιδιά 
Ὁ φίλος μου ὁ Νίκος μοῦ ἔστειλε τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ ἕνα βιβλίο τοῦ Χαλίλ Γκιμπράν, ποὺ εἶχα διαβάσει πρὸ πολλῶν πολλῶν ἐτῶν. Εἰλικρινῶς, δὲν τὸ θυμόμουν…
Ὅμως τὸ θεώρησα σημαντικὸ γιὰ νὰ τὸ μοιρασθῶ μαζύ σας.
Ο μεγαλύτερος Λιβανέζος ποιητής Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931) μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του “ο Κήπος του Προφήτη” .
Κάποια λόγια που αναφέρονται σε αυτό, πρέπει από ενόραση ή κάποιο είδος μαγείας να εμπνεύστηκε , σαν να είχε από τότε (1923 εκδόθηκε) γνώση της σύγχρονης κατάντιας της πατρίδας μας.
Γράφει λοιπόν στο συγκεκριμένο απόσπασμα :
“Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Συνέχεια
Ἔχω ἐδῶ καὶ μῆνες ἀρχίσει ἕνα περίεργο σύστημα. Ψηλώνω, ψηλώνω, ψηλώνω… Μία φυλακή, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιῶ τόσους αἰῶνες, μικραίνει, μικραίνει, μικραίνει… Κυττῶ γύρω μου… Οἱ τοῖχοι σπᾶζουν, διαλύονται… Κομματιάζονται… Μεγαλώνω… Ἀναπτύσσομαι… Ψηλώνω… Ξανακυττῶ γύρω μου… Ἐρημιά! Εἶμαι μόνη μου! Συνέχεια
