
Σήμερα δὲν θὰ χρησιμοποιήσω λεξικά.

Μπᾶχ.
Κάποτε τὸν ἐδιάβαζα μετὰ μανίας. Τὸν ἐλάτρευα.
Μοῦ ἔδειξε δρόμους ποὺ ἀδυνατοῦσα νὰ φαντασθῶ.
Ἀκόμη ἔχει τιμητικὴ θέσι στὴν βιβλιοθήκη μου.
Λές καί δέν ξέρουμε πῶς «λειτουργεῖ» τό κόμμα πού κυβερνᾶ τήν Ἑλλάδα τά τελευταία 30 χρόνια. Ἀδιόρθωτοι καί ἐπικίνδυνοι γιά νά μπορέσουν νά συνεχίσουν νά τρῶνε ἀπό τίς πλάτες τῶν ἐντίμων Ἑλλήνων. Συνέχεια
Ἡ δημοκρατία μας εἶναι μία καραμέλα πλήρης ὑπνωτικῶν. Κοιμόμαστε! Μᾶς πηγαίνουν ὅπου θέλουν δίχως νὰ μᾶς ῥωτήσουν.
Ἀναδεικνύονται διαρκῶς χειρότερα ἀπὸ τοὺς προκατόχους τους πρόσωπα, ποὺ οὐσιαστικῶς κατεβάζουν ὅλο καὶ περισσότερο τὸ ἐπίπεδον τῶν ὑποψηφίων. Τί νά διαλέξῃ κάποιος ἀνάμεσα στόν Πάγκαλο στόν Ἀλέκο καί στήν Ἀλέκα; Ἀνάμεσα στόν GAP καί τόν Καρατζαπαίρνη. Ἀνάμεσα στόν Μπένυ καί τίς χἎννες. Ἀνάμεσα στὸν Ἀντώνη καί τόν Ἀλέξη; Ἀνάμεσα στό κάθε μιαρὸ κατασκεύασμα καί τὴν ἀνάγκη του γιά ἐλευθερία; Συνέχεια

Τὸ παρακάτω μᾶς φέρνει ὁ Ἀνδρομέδιος.
Εἶναι μία πολὺ καλὴ προσέγγισις, κατὰ τὰ δικά μου κριτήρια, αὐτοῦ ποὺ βιώνουμε.
Βέβαια, προσθέτω (κακιὰ συνήθεια τελικῶς αὐτό) κάτι.