Γιὰ νὰ ὑπάρξῃ πτῶσις πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ προϋπῆρχε Ἄνοδος.
Γιὰ νὰ ξανα-ὑπάρξῃ Ἄνοδος ὅμως πρέπει νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ πτῶσις.
Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ στασιμότης, σὲ ἐπίπεδα πτωτικά, ἢ καὶ ἀνοδικά, διότι ἡ Φύσις δὲν ἀγαπᾶ τὴν ἀκινησία. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ παραιτηθοῦμε…
Ἡ μεγάλη προδοσία ποὺ βιώνουμε ὡς λαός, τὶς τελευταῖες δεκαετίες, δὲν εἶναι τόσο αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὰ ἐθνικά μας ζητήματα, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ δὲν ὁμολογῶνται. Εἷναι αὐτὰ ποὺ ψιθυρίζονται καὶ αὐτὰ ποὺ ὀσμιζόμεθα. Εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀπεφασίσθησαν, ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μας, γιὰ τὸ ἐὰν θὰ μᾶς ἐπιτραπῇ ἢ ὄχι νὰ ἐπιβιώσουμε. Εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀπέκρυψαν καὶ ἡ ἀλλοίωσις τῆς Ἱστορίας μας. Εἶναι τέλος πάντων κάθε παγίδευσις, κάθε προπαγάνδα, κάθε ἀποσιώπησις, μὰ κυρίως εἶναι τὰ ἀναπάντητα «γιατί», ποὺ οὐδέποτε μᾶς ἐπετράπη ἀκόμη καὶ νὰ ὑποψιασθοῦμε. Συνέχεια
«Κωνσταντῆ θὰ πεθάνης!»
Τὸ παρακάτω κείμενον ἐδημοσιεύθη στὶς 6 Ἰουνίου 2014. Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον σημαντικὰ γιὰ ἐμέναν, πρὸ κειμένου νὰ συνειδητοποιήσω τὸ πόσο σπουδαῖος ἦταν ὁ ρόλος τῶν διαφόρων «Κωνσταντήδων» κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἐπαναστάσεως. Τὸ κείμνον, ἂν καὶ «πατοῦσε» σὲ ἱστορικὸ γεγονός, δὲν ἦταν ἱστορικό. Ἦταν ἀφορμὴ γιὰ νὰ «δῶ» μέσα μου τὸ ἐὰν ἐγὼ (καὶ μόνον ἐγὼ) δύναμαι νὰ λειτουργήσω σὰν τοὺς τόσους καὶ τόσους Κωνσταντῆδες τῆς ἱστορίας μας. Ἦταν μία «ἄσκησις» γιὰ τὸ πόσο πολὺ ἢ γιὰ τὸ πόσο λίγο ἐννοῶ τὰ ὅσα πιστεύω.
Τὸ κείμενον εἶχε ἐνημερωθεῖ ἀλλὰ ἀνέμενε στὰ πρόχειρα γιὰ νὰ συνδεθῇ μὲ τὰ ἱστορικὰ κείμενα, κάτι ποὺ θὰ καθυστερήσῃ ἀκόμη.
Οἱ σύνδεσμοι ἐντὸς τοῦ κειμένου δὲν «δουλεύουν», ἀλλὰ κάποιαν στιγμὴ στὸ μέλλον θὰ ἀποκατασταθοῦν.
Νύκτα σκοτεινὴ αὐτὴ τῆς 6ης Ἰουνίου τοῦ 1822…
Λίγο πρὶν τὰ μεσάνυκτα… Νύκτα δίχως σελήνη… Καὶ τὸ μελτέμι ἔπαυσε…
Κάποιες σκιές, μὲ μίαν βάρκα κι ἕνα μπουρλότο, γλυστροῦν ἀθόρυβα σχεδὸν καὶ προσεγγίζουν, μετὰ πολλῶν κόπων καὶ βασάνων τὴν τουρκικὴ ναυαρχίδα, τὸ μεγάλο ντελίνι, ποὺ φιλοξενοῦσε περισσοτέρους ἀπὸ δύο χιλιάδες Τούρκους. Συνέχεια
Δὲν μποροῦμε νὰ ἀποφύγουμε τὸ …μοιραῖον!!!
Τὸ ὁποῖον, θέλουμε δὲν θέλουμε, μποροῦμε δὲν μποροῦμε, ἀντέχουμε δὲν ἀντέχουμε, μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ πολεμήσουμε. Καὶ θὰ πολεμήσουμε, οὔτως ἢ ἄλλως, διότι δὲν ἔχουμε ἄλλην ἐπιλογή.
Εἴτε λοιπὸν θὰ ἐπιλέξουμε τὸ νὰ γίνουμε πολεμιστές, εἴτε θὰ ὑποχρεωθοῦμε στὸ νὰ γίνουμε πολεμιστές…
Εἶναι ὁ μονόδρομός μας… Συνέχεια
Γίνε φωτιά…!!!
Γίνε κομμάτι τοῦ δρόμου…
Γίνε ὁ δρόμος…
Μὴν φοβηθῇς τὸ ἄγνωστον…
Μὴν τρομάξῃς ἀπὸ τὴν ὁρμή του..
Μὴν πισωγυρίσῃς ἀπὸ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης… Συνέχεια
Χαθήκαμε στίς ψευδο-ἐμμονές μας;
Ἔ καί; Ὅλοι δέν τό παθαίνουν;
Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἐὰν ἔχουμε ψευδο-ἐμμονές.
Τὸ ζήτημα εἶναι τὸ ἐὰν μποροῦμε νὰ τὶς ἐγκαταλείψουμε, ὅταν αὐτὲς καταῤῥίπτονται.
Κι εὐτυχῶς, ὅλο καὶ περισσότεροι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πράγματι, ὅσο κι ἐὰν ξεβολεύονται, τὶς ἐγκαταλείπουν γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ σπάσουν μερικὰ ἀπὸ τὰ δεσμά τους. Συνέχεια