Ὑπάρχουν καὶ οἱ μακάριοι («πτωχοὶ τῷ πνεύματι»)…!!!

Καὶ ὅσο αὐτοὶ ὑπάρχουν, τόσο τὰ σημερινά μας προβλήματα θὰ αὐξάνονται καὶ θὰ πολλαπλασιάζονται.
Κι αὐτὸ θὰ συμβαίνη διότι εἶναι οἱ ἐλπίδες τους ποὺ τοὺς φυλακίζουν διαρκῶς δὲ καταστάσεις ἀδρανείας καὶ τοὺς ἀπαγορεύουν ἀπὸ τὸ νὰ δράσουν μὲ τέτοιον τρόπο, ὥστὲ νὰ συνδράμουν πρὸς τὸ πραγματικὸ καλὸ τοῦ συνόλου.
Καὶ εἶναι πολλοί, πάρα πολλοί. Εἶναι, δυστυχῶς μας, οἱ περισσότεροι…
Συνέχεια →

Ζωὴ σημαίνει…

Δυστυχῶς πολλὲς φορὲς τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς μας χάνεται στὸν κόσμο τῆς δυσπιστίας.
Φοβόμαστε τὴν ζωή, γι’ αὐτὸ δὲν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ νοιώσῃ, νὰ αἰσθανθῇ, νὰ τολμήσῃ, νὰ νοιαστῇ.
Δὲν ἀφήνουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ ζήσῃ. Συνέχεια →

Γιὰ μίαν στιγμὴ στάσου…

…νὰ πάρῃς βαθειὲς ἀνάσες…
Νὰ θυμηθῇς τὰ γιατί καὶ  τὰ διότι…
Νὰ ξαποστάσῃς…
Δὲν βγαίνει ὁ ἀνήφορος μὲ μίαν ἀνάσα…!!! Συνέχεια →

Βιώνoντας τὸ τέλος καὶ τὴν ἀρχὴ ταὐτοχρόνως

Οἱ ὧρες ποὺ βιώνουμε εἶναι πλήρεις ἀκροτήτων καὶ ἐντόνων συναισθημάτων.
Ὁ κόσμος μας, ὄπως τὸν ξέραμε, κατέῤῥευσε καί, σὲ μεγάλον βαθμό, ἐμεῖς προσπαθοῦμε νὰ στηριχθοῦμε καὶ νὰ πατήσουμε κάπου, ἀποφεύγοντας, ὅσο τὸ δυνατόν, τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς καταῤῥεύσεως.
Ὅμως, εἶτε τὸ ἀποδεχόμεθα εἴτε ὄχι, ἡ πραγματικότης, πεζὴ καὶ σκληρή, μᾶς ὑπαγορεύει πὼς αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σήμερα στὸν πλανήτη εἶναι ἡ ὁλοκλήρωσις ἑνὸς μηχανισμοῦ …πτώσεως. Τὸ τέλος αὐτοῦ ποὺ γνωρίζαμε ἐπῆλθε ἢδη καὶ ἁπλῶς χρειαζόμεθα κάποιον χρόνο γιὰ νὰ τὸ ἀποδεκτοῦμε.
Συνέχεια →

Ξεπερνώντας (μέσα μας) κάθε πιθανὸν ἀπρόοπτον

Ὁ,τιδήποτε ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀνατρέψῃ τὰ ὅσα θεωροῦμε ὡς δεδομένα καὶ κατοχυρωμένα μπορεῖ νὰ συμβῇ πλέον. Κι αὐτὴ ἡ πιθανότης δὲν θὰ ὀφείλεται σὲ πολιτικὲς  καὶ οἰκονομικὲς ἀνατροπές, ὅσο σὲ ἄλλου εἴδους ἰσοῤῥοπίες, ποὺ ἔως τώρα οὐδέποτε πιστέψαμε πὼς μποροῦν νὰ ἀνατραποῦν. Ὄχι ἀπαραιτήτως διότι κάποιος «κακός» ἀπεφάσισε νὰ ὁδηγήσῃ τὸν πλανήτη σὲ ἰσοπεδωτικὰ ἐπίπεδα, ἀλλὰ διότι ὅλα εἶναι ζωντανὰ γύρω μας καὶ ὅλα «νοοῦν» πὼς ἀπαιτεῖται ἐπανεκκίνησις γιὰ ὅσα ἀντιλαμβανόμεθα μὰ καὶ γιὰ ὅσα δὲν κατανοοῦμε ἀκόμη. Συνέχεια →

Χορτάσαμε ψέμματα;

Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, θὰ ἔπρεπε διαρκῶς νὰ ἀναρωτώμεθα: Χορτάσαμε ἀπό ψέμματα καί φροῦδες ἐλπίδες; Ἤ μήπως ἔχουμε ἀκόμη πολλούς …ἀποθηκευτικούς χώρους ὑπομονῆς καί ἀνοχῆς;
Συνέχεια →