Οἱ «δῆθεν», μία μεγάλη κοινωνικὴ ὁμάδα ποὺ καταδυναστεύει κάθε ἄλλην. Μία ὁμάδα ποὺ ὑφίσταται ἀπὸ λάθος τῆς φύσεως κι ὄχι ἀπὸ τὴν φυσικὴ ἐξέλιξι τῶν πραγμάτων.

Ποιοί εἶναι;

Ὅλοι μας! Ὁ καθεὶς ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι κάθε στιγμὴ ἐν δυνάμει «δῆθεν».

Συνέχεια →

Ἡ ὁλοκλήρωσις ἑνὸς ἀτόμου καὶ ἐνὸς λαοῦ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὸ νὰ μπορῇ κάποιος νὰ κρατᾷ τὸ κεφάλι του ὑψηλά στὶς ἀντιξοότητες, παίρνοντας δύναμη ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὰ ὁράματά του.
Ἀγάπη για τὴν Μοῖρα μας καὶ γιὰ ὅ,τι  ἀνεξερεύνητο μᾶς ἔχει ἐπιφυλάξη.
Κι ἂν ἀκόμη οὐδέποτε μπορέσουμε νὰ τὴν ἐξηγήσουμε, πάντα θὰ εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός μας… Νὰ συνεχίσουμε νὰ προχωροῦμε. Συνέχεια →

Ἡ ἐποχή μας ἐπιτάσσει πλέον διαφορετικὲς ὀπτικὲς καὶ χειρισμοὺς τῶν καταστάσεων.
Αὐτά, ποὺ ἔως σήμερα γνωρίζαμε ὡς ὀρθά, δίκαια, νόμιμα, ἠθικά, ἰδανικά, ἀνθρώπινα, ἕνα ἕνα γκρεμίζονται καὶ καταστρέφονται, προβληματίζοντάς μας καὶ γιὰ τὴν ἀλήθεια τους, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ, καὶ σὲ ποιὸν βαθμό, νὰ προστατευθοῦν καὶ νὰ διαφυλαχθοῦν. Συνέχεια →

Τὰ πάντα στὴν ζωή μας ἐξαρτώνται ἀπὸ ἀποφάσεις, τὶς ὁποῖες θὰ ὑλοποιήσουμε, ἤ ὄχι.
Κάθε φορὰ ποὺ  μία ἀπόφασίς μας ὑλοποιεῖται, ἐμεῖς γεμίζουμε ἐνέργεια, ἀνακούφισιν, χαρά, ἱκανοποίησιν, αὐτοεκτίμησιν, αὐτοσεβασμὸ μὰ κυρίως πλημμυρίζουμε ἀπὸ ἔρωτα γιὰ τὴν ζωή.
Κι αὐτὴ ἡ πληρότης συναισθημάτων δύσκολα «κλέβεται» ἀπὸ τὰ πάθη ἄλλων.
Συνέχεια →

Καὶ πληρώνουν ἰδιαιτέρως ὑψηλὰ τιμήματα, πάντα πρῶτοι οἱ ἀθῷοι…
Εἶναι νόμος τῆς Φύσεως αὐτός.

Οἱ ἀνυποψίαστοι, οἱ παραμένοντες στὸν …κόσμο τους, οἱ κατ’ ἐπιλογὴν ἀποστασιοποιημένοι ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, εἶναι κι αὐτοὶ πού, κυριολεκτικῶς, αὐτο-θυσιάζονται, συνήθως ἐν ἀγνοίᾳ των.
Εἶναι τὰ πρόθυμα σφάγια στὸ κάθε εἴδους θυσιαστήριον, ποὺ ὅμως λειτουργοῦν, ἔτσι, ξαφνικά, δίχως νὰ τὸ ἐπιδιώξουν καὶ πάντα ἀνυποψίαστα φυσικά, ὡς μοχλὸς ἀφυπνίσεως γιὰ τοὺς ὑπολοίπους. Συνέχεια →