Χρωστᾶς 3000 στό δημόσιο;
Κανένα πρόβλημα. Θὰ μπαίνῃς φυλακή, τὸ αὐτόφωρο γιὰ αὐτὴν τὴν περίπτωσι παρατείνεται σὲ …δύο χρόνια!
Ποῦ θά τούς βάζουν ὅλους αὐτούς;
Τί τά ἔχουμε τόσα γήπεδα βρέ;
Χρωστᾶς μικρότερο ποσό; Κατάσχεται ὁ μισθὸς ἢ ἡ σύνταξίς σου.
Μά δέν ἔχεις νά φᾷς;
Γιὰ αὐτὸ ὑπάρχουν οἱ φιλάνθρωποι καὶ τὰ συσσίτια.
Ναί, ἡ γνώσις νικᾶ κάθε φόβο.
Τὸν ἐξαφανίζει.
Ἡ λέξις φόβος προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία φωτός, δῆλα δὴ γνώσεως.
Ἄρα ὁ φωτισμός, ἡ γνώσις, τὸν ἐξαφανίζει.
Εἶναι σὰν τὸ παιδί, ποὺ ὅταν εἶναι μικρὸ καὶ τὸ κρατᾶ ἡ γιαγιά του ἀγκαλιά, τὴν ὥρα ποὺ πέφτουν κεραυνοί, Συνέχεια
Κι ὄχι μερικὰ πατήματα σὲ κάποιους ὑπολογιστές.
Ὃὔτε χρέη. Οὔτε λογαριασμοί. Οὔτε τράπεζες. Οὔτε αὐτὰ ποὺ πασχίζουν νὰ μᾶς κάνουν νὰ βλέπουμε.
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι Φῶς, κι ὄχι γεμάτες κι ἄδειες τσέπες.
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι τρόπος ζωῆς, σκέψεως, ἀντιλήψεως κι ὄχι κατάῤῥευσις τραπεζικῶν καὶ κρατικῶν συστημάτων.
Φαντάζομαι πὼς ἔχετε καταλάβει πολλὰ γιὰ τὶς ἐπαναλήψεις τῆς ἱστορίας.
Εἶναι ἡ ἄτιμη μία …κουφαλίτσα!!!
Κάποιοι ἔχουν, ἐπιτυχημένως ὁμολογῶ, προσπαθήσῃ νὰ συνδέσουν τὴν ἅλωσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως μὲ τὴν σημερινὴ ἅλωσι. Κι ἔως ἔνα σημεῖον ἔχουν ἀπόλυτον δίκαιον. Μόνον ποὺ ἀπουσιάζει ὁ θυσιασμένος βασιλιᾶς… Καὶ δὲν νομίζω, τοὐλάχιστον στὴν περίοδο ποὺ διανύουμε, πὼς μᾶς περισσεύει κάποιος γιὰ νὰ τὸν …θυσιάσουμε!!!
Ἡ δική μου πάλι διαίσθησις μὲ ὁδηγεῖ στὸ νὰ συγκρίνω τὰ ὅσα σήμερα ἀντιμετωπίζουμε μὲ τὴν γνωστή, στοὺς περισσοτέρους ἀπὸ ἐμᾶς, μάχη στὰ Δερβενάκια.
Συγκλονιστικὴ μάχη. Ἀπὸ τριάντα χιλιάδες ἀσκέρι ποὺ εἶχε ὁ Δράμαλης, κατάφεραν κι ἐγλύτωσαν μόλις δέκα μὲ δώδεκα χιλιάδες, κι αὐτοὶ ἀπὸ κακὴ συνεννοήσι τοῦ Νικηταρᾶ καὶ τοῦ ταχυδρόμου ποὺ ἐστάλῃ ἀπὸ τὸν Γέρο μας.
Πάντως ἡ σφαγὴ ἦταν τόσο μεγάλη ποὺ ὁ λαός μας τὴν κατέγραψε στὴν μνήμη του ὡς τὴν «νίλα τοῦ Δράμαλη».
Τὸ παρακάτω κείμενον «ἐχάθη» μέσα στὸ χάος τῆς μεταφορᾶς μας…
(Ἀπὸ τὸ δημόσιον βῆμα του ἀπωλέσθη, ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα μας….)
Κι ἐφ’ ὅσον ἐξεκίνησε ἡ συζήτησις γιὰ τὸ ἐὰν πεθαίνῃ ἤ ὄχι ἡ Ἑλλάς, ἐσκέφθην πὼς εἶναι κατάλληλος στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ δοῦμε…Μὲ ἄλλην ματιὰ ὅμως….
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὸ ταινικάκι ποὺ ἀπεικονίζει τοὺς γλεντζέδες ἀπὸ τὸ πανηγυράκι τῶν Σελλῶν, τὴν ὥρα ποὺ γύρω ὁ τόπος ἀποτεφρώνετο, τότε πράγματι, αὐτὴ ἡ Ἑλλὰς πρέπει ταχύτατα νὰ πεθάνῃ… Κι ἄργησε…
Συνέχεια
Ὅταν εἶδα τὴν παραπάνω γελοιογραφία ἐνεθυμήθην τὶς συζητήσεις μας μὲ τὸν θεῖο διδάσκαλο, γύρω ἀπὸ τὸ ἐὰν κατάφερε κάποια παγκόσμιος αὐτοκρατορία ἔως σήμερα νὰ ὁλοκληρώσῃ τὰ ἔργα της.
Κι ἐπεὶ δὴ τῶν Γερμανῶν τὰ ἔργα μάλλον εἶναι σχετικὰ πρόσφατα, καλλίτερα στὴν θέσι τους νὰ τοποθετήσουμε κάθε βάρβαρο ποὺ προσεπάθησε, λυσσαλέα, ἀνᾲ τοὺς αἰῶνες, νὰ ἐλέγξῃ, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἀφανίσῃ τὴν ἀνθρωπότητα.
