Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!

Νά ἐπιδιώξουμε τό ἀδύνατον πρίν γίνῃ ἀδιανόητον;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

 

Συζητοῦσα μὲ τὸν φίλο μου τὸν Ὀδυσσέα πρὸ ὁλίγου καὶ χαμογελοῦσα.
Ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία τῶν πολλῶν ὁ φίλος μου.
Θέλει τόσο πολὺ νὰ κάνῃ κάτι γιὰ νὰ ἀλλάξῃ τὰ δεδομένα καὶ νὰ βοηθήσῃ τὸν κόσμο.
Ἀλλά ὁ κόσμος θέλει; Ἤ ὄχι;

Ἀν τὶ ἀπαντήσεως τοῦ ἐπαρουσίασα μία μικρὴ ἱστορία-ἐρώτημα, σὰν παρομοίωσι  τῆς πραγματικότητός μας.
Σὲ μία βάρκα ἔχουν μπεῖ πολλοί, πάρα πολλοί. Στὴν κακοκαιρία ἡ βάρκα βουλιάζει. Ποιοί θά σωθοῦν;
Αὐτοὶ ποὺ ξέρουν κολύμπι, μοῦ ἀπαντᾶ ὁ φίλος μου.
Ναί, αὐτοὶ ποὺ ξέρουν κολύμπι. Οἱ ἄλλοι θὰ πνιγοῦν.
Συνέχεια →

Ἡ Σκύρος ἐτοιμάζεται γιὰ τὴν μεγάλη καταστροφή!

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Ἀνεμογεννήτριες παντοῦ! Μόνον στὶς στέγες τῶν σπιτιῶν δὲν σχεδιάζουν νὰ βάλουν!
Αὐτὸ εἶναι λοιπὸν τὸ τέλος τῆς Σκύρου!!
Ἐκτός…
Ἐκτὸς ἐὰν τὸ σταματήσουμε ἐμεῖς!
Ὅπως δῆλα δὴ κι ὅλα ὄσα μᾶς ἔχουν ἑτοιμάσῃ!
Συνέχεια →

Ἡ …φαγοκυττάρωσις τῶν Ἀθηνῶν!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἡ φαγοκυττάρωσις εἶναι μία διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία τὰ κύτταρα ποὺ ἐπιβαρύνουν ἕναν ὀργανισμὸ κατασπαράσσονται ἀπὸ τὰ διπλανά τους ἤ ἀπὸ ἄλλα, ἀπολύτως ἐξειδικευμένα γιὰ αὐτὴν τὴν διαδικασία.
Γιὰ παράδειγμα, εἰς τὴν περίπτωσιν ποὺ κάποιο βακτήριο  ἤ ἰὸς εἰσέλθῃ στὸ ἀνθρώπινον σῶμα, τότε τὰ φαγοκύτταρα, ποὺ καλῶνται μακροφάγα,  ἀναλαμβάνουν νὰ ἐξοντώσουν τὸν εἰσβολέα καὶ τελικῶς νὰ τὸν κατασπαράξουν.

Μετὰ βέβαια, συνηθίζουν νὰ …αὐτοκαταστρέφονται, τρώγοντας τὸν ἑαυτόν τους.
Συνέχεια →

Τά παιδιά μας εἶναι;

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Θνῆσκε ὑπὲρ Πατρῖδος! Δῆλα δὴ θυσιάσου γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Πατρῖδος σου.
Αὐτό δέν πρέπει νά ὁρίζουμε ὡς ἀρχή γιά τήν ζωή μας;
Κι ὅμως… Τώρα πιά, ἐμεῖς πλέον Παπούα κι ἐπισήμως, στὸν βωμὸ τῆς ἐπιβιώσεως, ξεχάσαμε τὸ σημαντικότερον.
Τὰ παιδιά μας φεύγουν κι ἀν τί νὰ τὰ πείσουμε νὰ μείνουν ἐδῶ καὶ νὰ παλέψουν, ἐμεῖς κουνᾶμε περίλυποι τὸ μαντήλι.
Γιατί λοιπόν κλαῖμε; Τὰ παιδιά μας μὲ τὸ νὰ φύγουν σώζονται.
Συνεπῶς;

Συνέχεια →

Ὁ φύλαξ τῆς νέας τάξεως πραγμάτων, Βλαντιμῆρ Πούτιν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Τί νά σᾶς πῶ;
Πάντα, ἀπὸ τότε ποὺ ξεκίνησα νὰ διαβάζω ἑλληνικὴ ἱστορία, πίστευα πὼς οὐδὲ μία δύναμις ἤ ὑπερδύναμις θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς συμπαρασταθῇ οὐσιαστικῶς. Τότε βέβαια δὲν γνώριζα τοὺς λόγους. Μόνον μία πικρὴ γεύσι μοῦ ἄφηναν οἱ μελέτες μου. Πικρότατη.

Ὅταν ἔπιασα νὰ διαβάζω, σὲ σχολικὴ ἡλικία, τὰ περὶ τῶν βίων τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, τότε ἦταν ποὺ συνειδητοποίησα πὼς ὅλοι κάτι ἤθελαν. ΟΛΟΙ!
Ἡ χειροτέρα στιγμή μου ἦταν ὅταν μελέτησα τὰ ὀρλωφικὰ καὶ τὴν γενοκτονία ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἑλληνικοὶ Συνέχεια →

Τὸ κορμί μου εἶναι δεμένο στὸν βράχο τοῦ Προμηθέως Δεσμώτου.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

 

Θλίβομαι πραγματικά. Ἡ ψυχή μου, τὸ κορμί μου εἶναι δεμένο στὸν βράχο, σὰν τὸν Προμηθέα Δεσμώτη…
Νοιώθω τὸ συκώτι μου ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα νὰ τὸ τρώῃ τὸ σάπιο σύστημα τοῦ νεοέλληνος καὶ τοῦ ῥαγιᾶ… Ἐσύ μήπως νοιώθεις τό ἴδιο;;;
Κάθε ἡμέρα ἔχω σκέψεις ποὺ περνοῦν στὸ μυαλό μου, γιὰ τὸ πῶς θὰ μπορέσω νὰ ἀφήσω πίσω μίαν νέαν Ἑλλάδα… Τί θά ἀφήσω; Συντρίμια καί τέφρα;
Μὲ νοιώθεις,  βλέπεις τὸ ἴδιο κι ἐσύ. Κάθε ἡμέρα μὲ τρώει ἡ σκέψις τί θὰ γίνουν τὰ παιδιά μου, ἐὰν μπορῶ νὰ κάνω κάτι βέβαια… Σὲ τί Ἑλλάδα θὰ μεγαλώσουν.
Τὸ νοιώθεις κι ἐσύ… Συνέχεια →