Περὶ ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ, ἀνθρωπιᾶς καὶ ἀλληλεγγύης, φιλοτίμου καὶ εὐαισθησίας, τὰ ὁποῖα ὁ πατέρας μου συνήθιζε νὰ ἀποκαλῇ «κοινωνικὴ μόρφωση» και ποὺ δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδο καὶ τὴν καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ μόνον ἀπὸ τὴν καλὴ ἀνατροφή του.
Ὅλα τὰ παραπάνω, μοῦ ἔφεραν στὸν νοῦ μιὰ μακρινὴ ἀνάμνηση, ἀπὸ ἕνα ἰδιαίτερο Πάσχα, ποὺ ἂν ἔμεινε ἀνεξίτηλο στὴν μνήμη μου, ἦταν ἐπειδὴ τὸ σημάδεψε ἡ θλίψις. Συνέχεια

