Χρωστῶ κάτι στὸν μεγάλο (καὶ διάσημο πλέον) φίλο μου Δημήτρη Δεσποτάκη!
Τὴν Παρασκευὴ ποὺ μᾶς πέρασε, στὸ νέον μουσεῖον τῆς Ἀκροπόλεως, ἐπραγματοποιήθῃ ἡ βράβευσις τοῦ Δημήτρη ἐπὶ τέλους!
Ὁ Δημήτρης μας, ποὺ ζεῖ γιὰ νὰ μᾶς θυμίζῃ, μὲ τὴν ὑπέροχη γραφίδα του, τὸ πῶς εἶναι νὰ ζῇ κάποιος μὲ τὸν Ἔρωτα! Μέσα ἀπὸ τὸν Ἔρωτα! Γιὰ τὸν Ἔρωτα!
Φωτιὰ ἔρχεται…
Εἶμαι ὀ Ἔλλην ἐγὼ …τοῦ παγκοσμίου Τίποτα ἐχθρὸς….
Γεννήθηκα Ἕλλην…Ἐραστὴς τοῦ Ὥραίου ἐκ Φύσεως…
Σύντροφος τῆς Ἐλευθερίας…
Τοῦ Ἡλίου Ἀδελφὸς…
Μὲ σκέψεις χαμένες εἰς τὰ βάθη τοῦ ἀπεράντου νοὸς…
Χαζεύω τὸ γκρέμισμα τῆς Πατρίδος…
Κι’ ἐμᾶς…”τσιγγάνους”…
νὰ ξεπουλάμε τὰ συντρίμια της !!!
Φωτιὰ ἔρχετε…
διότι ἔρχομαι…
Ἔρχομαι δύναμιν φέρων…
Χαριτωμένο, θὰ ἔλεγα!
Ή ΑΡΝΗΣΗ ΧΡΕΟΥΣ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ
Ώς πότε παλληκάρια θα ζούμε με ευρώ
με δάνεια και χρέος χωρίς τελειωμό;
Kάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη δραχμή
παρά σαράντα χρόνια ευρώ και δανειακή.
Νύκτα ἦταν μόνον πιά·
ἡ σκοτεινὴ καὶ ξεδιάντροπη
μὲ κυνηγοῦσε μανιασμένα·
κι’ ἔτρεχα !..
μὰ ἦταν μόλις δυὸ τρεχαλιὲς ξωπίσω μου·
τότες ἦταν ποὺ ζήτησα
τοῦ χαμένου τὴν εὔνοιαν φωτός·
νὰ μὲ ὁδηγήσῃ ἤθελα ἀψηλὰ
εἰς τὶς πέντες βαθμίδες .
Καὶ ἰδοῦ εἶπε·
ἐδῶ ἡ κλίμαξ
καὶ τὸ πρῶτον πάτημα …
καὶ πλανήθηκα·
Συνέχεια
Χρυσὸς καὶ ἐργασία.
Δύο «ἐργαλεία» ποὺ ἔχουν καταντήσει ἄσχετα μεταξύ τους, διότι ἔχουμε νὰ λαμβάνουμε χαρτάκια ἔναντι. Ὁ χρυσὸς συλλέγεται ἀπὸ τοὺς κατέχοντες καὶ σὲ ἐμᾶς μένει ἡ ἐργασία. Ἢ ὀρθότερα, ἡ δουλεία. Μία ἀναθεώρησις ποὺ πρέπει νὰ συμβῇ πλέον, σὲ παγκόσμια βάσι, πρὸ κειμένου ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπελευθερωθῇ ἀπὸ τὰ δεσμά του.
— Καλημέρα τῆς ζωῆς ποιητή !..
— Καλημέρα τοῦ κόσμου Σοφία !..
θαυμάζω τὰ εἰς τοὺς χρόνους σου ἴχνη
καὶ μέσα μου ἡ λαχτάρα ζεῖ …
μελάνι τὸ αἷμα !..
νὰ γράψῃ θέλει ,
τῆς τούτης γῆς τὴν Σοφία …
πὼς σὲ πηγὲς τοῦ Ὁλύμπου λουσμένη
καὶ ἁπλωμένα σὲ ἀμμουδιὰ χρυσόκοκκην εἶναι
τὰ μελανιὰ σου μαλλιά …
ἀφήνοντας ἐν τῷ φῳτί
τὰ χέρια τ’ ἀνδρειωμένα ,
Συνέχεια
