Ἕνας χρόνος μνημόνιο,ἕνας χρόνος οὐσιαστικά ξένης κατοχῆς πού στηρίζει μιά κυβέρνησι μαριονέτα. Ἕνας χρόνος μνημόνιο καί τά δημόσια νοσοκομεῖα κλείνουν ἤ στήν καλλιτέρα τῶν περιπτώσεων ὑπολειτουργοῦν..τά μονοθέσια σχολεῖα καταργοῦνται καί συγχωνεύονται λόγω τπης οἰκονομικῆς κρίσης. Ἕνας ὑπερήφανος λαός καταδικάστηκε ἀπό τούς σοσια-ληστές, νά ζῆ στήν ντροπή τῆς φτώχειας καί τῆς ἀνέχειας. Ἕνα χρόνο μνημόνιο καί ξένης κατοχῆς καί τά ἀποτελέσματα δραματικά. Ἡ ἀνεργία ἔχει φτάσει στό κόκκινο, ἡ ἀγορά «πεθαμένη»-μόνο πού δέν ἔχουν θάψει τό κουφάρι της-τά ὑπερήφανα γηρατειά τώρα στήν δύσι τῆς ζωῆς τους πεταγμένα στήν γωνία καί τό μόνο πού περιμένουν εἶναι νά ἀφήσουν τοῦτο τό μάταιο κόσμο καί νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τά προβλήματα τῆς καθημερινότητος. Ἕνας χρόνος ντροπῆς καί Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: μονόλογοι καὶ σκέψεις
Ποιός εἶναι ὁ δολοφόνος;
Αὐτοκτονίες…Πολλὲς αὐτοκτονίες….
Τί ἀξία ἔχει ἡ ζωὴ ἑνὸς Ἕλληνος πολίτου;
Τι αξία έχει η ζωή του απλού Έλληνα πολίτη μπρος στο μεγαλείο της υμετέρας άγνοιας και ηλιθιότητος…
Bρε αρχιμά…στορα της συμφοράς και του χάους, μυαλοσακατεμένε μαμάκα και ανίκανε πρωθυπουργέ, εύχομαι να βγεις από το σπίτι σου βράδυ για να πάρεις από το αυτοκίνητό σου την κάμερα για να απαθανατίσεις το εγγονάκι σου και να σε σφάξουν σαν τραγί οι λαθροφονιάδες που λυμαίνονται την Ελλάδα με την ανοχή των ξευτιλαλληλέγγυων και της ανύπαρκτης ελληνικής αστυνομίας.
Να σε σφάξουν και να σε πετάξουν στο δρόμο, όπως έσφαξαν τον άμοιρο 43άχρονο τα ανθρωπόμορφα κτήνη που εξουσιάζουν την ελευθερία και τη ζωή μας.
Συνέχεια
Ὅταν οἱ ταγματασφαλίτες ἔσφαζαν…
Θὰ ἔχετε παρατηρήσει στὶς ἀναρτήσεις αὐτοῦ τοῦ ἱστολογίου, μίαν βαθυτάτη …ἐμπάθεια γιὰ ὅσα ψευδῶς ἔχουμε μάθει ἀπὸ τὴν ἱστορία. Εἶναι ἄλλως τε γνωστότατο πὼς τὴν ἱστορία τὴν γράφουν ΜΟΝΟΝ οἱ νικητές.
Κάποιες φορὲς, σὲ ἀνάλογες συζητήσεις μὲ φίλους, συνηθίζω νὰ ἐρωτῶ , περισσότερο ῥητορικῶς παρὰ οὐσιαστικῶς, τὸ ἐξῇς: «πῶς θὰ γνωρίζαμε σήμερα τὴν ἱστορία ἐὰν στὸν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εἶχε νικήσει ὁ Χίτλερ;» Δὲν θέλετε νὰ φαντασθεῖτε… Κρατῆστε μόνον τὴν πληροφορία τῆς ἀρίας φυλῆς… Αὐτὸ καὶ μόνον θὰ ἦταν ἀρκετό…
Καὶ μετά σοῦ λὲν γιὰ ἀνατροπές…
Κάθομαι καὶ σκέπτομαι… Άναρωτιέμαι καὶ προβληματίζομαι καθημερινῶς γιὰ τὸ τὶ μέλλει γενέσθαι μὲ ἐμᾶς καὶ τὴν Πατρίδα μας…. Γνωρίζω κι ἄλλους πολλοὺς ποὺ ἀνησυχοῦν ἀναλόγως… Προβληματίζονται κι αὐτοὶ… Ἀναρωτιοῦνται… Ἀγωνιοῦν…. Σκέπτονται τὸ σήμερα καὶ τὸ αὔριο… Κατσουφιάζουν… Καὶ σιγὰ σιγά, δίχως νὰ τὸ καταλαβαίνουμε, ἀπό λαὸς ζωντανός μεταλλασσόμαστε σὲ λαὸ καταθλιπτικό.
Κάποιες στιγμὲς ὅμως πιάνουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὸ αὐτί καὶ Συνέχεια


