Ἡ ὁποιαδήποτε ἀλλαγὴ πρὸς τὸ καλλίτερον, γιὰ τὸν κόσμο μας, δὲν γίνεται νὰ ἐπέλθῃ μὲ εὐχολόγια. Οὔτε γίνεται νὰ ἐπέλθῃ ὅταν κυττᾶμε γύρω μας ἐλπίζοντες ἀπὸ τοὺς ἄλλους κάτι νὰ ἀλλάξουν. Οὔτε πρόκειται νὰ μᾶς λυπηθοῦν οἱ δυνάστες μας.
Ἡ ὁποιαδήποτε ἀλλαγὴ γιὰ νὰ ἐπέλθῃ πρέπει πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα τὸ κάθε «κύτταρον» τοῦ κόσμου μας, ποὺ συνιστᾶ «δομικὸν λίθο τοῦ ὀργανισμοῦ» τῆς ἀνθρωπότητος, νὰ «μετουσιωθῇ» αὐτοβούλως σὲ κάτι χρήσιμο καὶ νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ κάθε τί ἐμμονικὸ κι αὐτοκαταστροφικό.
Συμβαίνει; Ἤ ὄχι;
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Δὲν κερδίζονται οἱ μάχες μὲ ἡττοπάθειες
Κι ἐμεῖς μόλις τώρα ξεκινήσαμε νὰ δίδουμε μάχες…
Μὰ ἔχουμε πολλὲς ἀκόμη ἐμπρός μας, ἔως νὰ φθάσουμε στὴν ἱερᾶ ἐκείνη στιγμὴ ποὺ θὰ δώσουμε τὴν ἐσχάτη Μάχη τῶν Μαχῶν.
φωτογραφία ληφθείσα ἀπὸ τὸν Ἰωσὴφ Παπαδόπουλο, στὸ συλλαλητήριον τῆς 20ης Ἰανουαρίου 2019
Ῥαγιάδες…
Ἀκόμη ἐτούτη ἡ ἄνοιξις, ῥαγιάδες, ῥαγιάδες… Ἀκόμη νὰ φανῇ..
Κι ἐμεῖς ὅλο καὶ περισσότερο ῥαγιάδες… Ῥαγιάδες ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸν ῥαγιαδισμό τους…
Ῥαγιάδες ποὺ καλο-ἐβολεύθησαν στὸ να παραμένουν γονατιστοὶ καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται πὼς καλλίτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή.
Συνέχεια
Εἰς πείσμα τῶν καιρῶν…
Ἐμεῖς ὀφείλουμε, ἐπάνω ἀπὸ ὅλα, κάθε μας στιγμή…
…νὰ ἀνορθώσουμε τὸ αἴσθημα τῆς αὐτοεκτιμήσεώς μας, ὡς λαός…
…νὰ μεγαλώσουμε μέσα μας τὰ πρότυπα…
…νὰ γευθοῦμε ἀπὸ τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ ’21 τὴν χαρὰ τῆς Ἐλευθερίας… Συνέχεια
Διαρκῶς νὰ ἐνθυμούμεθα τὴν ταὐτότητά μας!!!
(Καὶ τὴν εὐθύνη ποὺ αὐτὴ ἐπιβάλλει!!!)
Ἡ ταὐτότης μας, ποὺ εἶναι μνήμη, συνείδησις κι ἀνάγκη πλέον, εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς προσδιορίζει, μᾶς ἐπιτρέπει νὰ διατηροῦμε συνείδησιν καὶ μᾶς καθορίζει δρόμο!
Ἐὰν ἡ ταὐτότης μας εἶναι κάτι ποὺ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δὲν μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε, τότε χάνουμε αὐτομάτως ὅλο καὶ μεγαλύτερα τμήματα ἀπὸ τὸν αὐτοσεβασμό μας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν χάνουμε τὸν σεβασμὸ τῶν ἄλλων!
Ὅμως, ἐὰν καὶ κάποιοι ἔχουν παρεξηγήσῃ τὰ πράγματα, θεωρώντας πὼς ἀρκεῖ ἡ δόξα τῶν προγόνων μας, γιὰ νὰ μᾶς Συνέχεια
Ὅπως τώρα, ἔτσι καὶ τὸ 1821.
Ὅπως τώρα, ἔτσι καὶ τότε.
Ὅπως τότε ἐξεκίνησαν λιγοστοί, ἔτσι καὶ τώρα… Λιγοστοὶ ἔχουν ξεκινήσῃ.
Ὅπως τότε ἐλάχιστοι μπῆκαν ἐμπρὸς κι ἐξέθεσαν ἑαυτούς, ἔτσι καὶ τώρα, ἐλάχιστοι τολμοῦν καὶ μπαίνουν ἑμπρός, ἐκθέτοντας ἑαυτούς.
Ὅπως τότε οἱ πολλοὶ ἐκρύφθησαν στὰ χωριά τους, στὶς καθημερινές τους ἐργασίες, στὴν ὑπηρεσία τῶν ἀγάδων, ἔτσι καὶ τώρα, οἱ πολλοὶ κρύβονται πίσω ἀπὸ ἕνα πληκτρολόγιο ἤ μία τηλεόρασι ἤ στρώνονται σὲ ἕναν καναπέ.
Τίποτα δὲν ἔχει ἀλλάξῃ! Ἀπολύτως τίποτα!
Συνέχεια