Ἡ βία, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἦταν τὸ ὅπλο τοῦ ἰσχυροῦ γιὰ νὰ καταστείλῃ τὸν ἀνίσχυρο. Ὁ ἔχων τὴν δυνατότητα νὰ ἀσκήσῃ μεγαλυτέρα βία, κατέληγε πάντα νικητὴς στὶς μάχες. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἡ ἑορτὴ τῶν ἐξοφθάλμων ψεμμάτων…
Πρωταπριλιά…
Ἑορτὴ τῶν ἐξοφθάλμων ψεμμάτων…
…καὶ ἔτσι κάνει τὴν διαφορὰ ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες ἡμέρες!!! Συνέχεια
Πορεία πρὸς τὴν Ἑλλάδα!!!
Ὁ φίλος μας ὁ Τᾶσος Γκολέμης ἔλεγε πὼς «μόνον οἱ καθαροὶ θὰ εὕρουν τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ τὴν ἀλήθεια…»…
Κι ἐγὼ προσθέτω πὼς μόνον αὐτοὶ ποὺ θὰ εὕρουν τὴν Ἑλλάδα μέσα των θὰ ἀπελευθερωθοῦν… Συνέχεια
Ἐξέλιξις ἤ προσαρμογή;
Ἡ κρατούσα (ἐπισήμως) θεωρία τῆς (δαρβινείου) Ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν, στὴν πραγματικότητα, ἐὰν τὴν μελετήσουμε σὲ βάθος, θὰ διαπιστώσουμε πὼς πρόκειται γιὰ μίαν ἀπολύτως φυσικὴ διαδικασία ἐναρμονήσεως τῶν εἰδῶν καὶ προσαρμογῆς τους στὶς κατὰ τόπους καὶ κατὰ περίπτωσιν ἐξωτερικὲς συνθῆκες. Ἤ, ἄλλως, ἡ ἀνάγκη ἐπιβιώσεως τῶν εἰδῶν ἐπιφέρει καὶ τὴν ἀναγκαία προσαρμογή τους στὶς περιβαλλοντικὲς συνθῆκες, ποὺ ὅμως δὲν σχετίζονται μὲ τὸ πλέον εὔρωστον ἢ τὸ πλέον ἱκανὸ ἄτομον, ἀλλὰ μόνον μὲ τὴν συνειδητὴ ἢ ἐνστικτώδη ὑποχρεωτικὴ ἀνάγκη προσαρμοβῆς. Κι ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, ἡ λευκὴ ἄρκτος εἶναι τῆς αὐτῆς προελεύσεως μὲ κάθε ἄλλην ἄρκτο τοῦ κόσμου μας, ἀλλὰ οἱ ἰδιαίτερες κλιματολογικὲς συνθῆκες τῆς περιοχῆς διαβιώσεώς της, τῆς προσέδωσαν, ἐπὶ πλέον, τὸ λευκὸ χρῶμα, ποὺ τῆς παρέχει μεγαλυτέρα προστασία ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της. Συνέχεια
Χωρὶς θάῤῥος δὲν προχωροῦμε…
Χρειάζεται θάῤῥος γιὰ νὰ προχωρήσουμε…Ὄχι τέτοιο ἀκριβῶς θάῤῥος σὰν αὐτὸ ποὺ χρειάζονται οἱ γενναῖοι πολεμιστὲς τῆς κάθε μάχης, διότι ἐμεῖς δὲν καλούμεθα νὰ κρατήσουμε ὅπλα ποὺ σκοτώνουν στὰ χέρια μας. Ἄλλο θάῤῥος χρειάζεται. Ἐκεῖνο τὸ θάῤῥος ποὺ θὰ μᾶς ὑποχρεώση νὰ κυττάξουμε μέσα μας, νὰ «σκαλίσουμε» τὶς ἐπίπλαστες φοβίες μας, νὰ καταργήσουμε μίαν πρὸς μίαν ὅλες τὶς ἁλυσίδες μας καὶ νὰ καταλήξουμε «γυμνοὶ» ἀπὸ περιττά, μόνοι μας, ἐμεῖς κι ὁ ἑαυτός μας. Συνέχεια
Φτιᾶξε πρῶτα τὸν ἑαυτόν σου…. (ὑπενθύμισις)
Σημείωσις-διευκρίνησις μεταγενεστέρα
Ὅλο τὸ παρακάτω, μαζὺ μὲ πολλά, πολλά, πάρα πάρα πάρα πολλὰ ἀκόμη, ποὺ ὅμως ὅλα στοχεύουν καὶ ὁδηγοῦν στὸ νὰ ἐπαναδομήσω ἐμέναν καὶ μόνον ἐμέναν, διότι εἶμαι τὸ μόνον ἄτομο στὸ ὁποῖον ἀσκῶ -καὶ πρέπει νὰ ἀσκῶ- ἔλεγχο, ἐφ΄ ὅσον μόνον γιὰ ἐμέναν ἔχω τὴν εὐθύνη ἀκεραία…
…τότε ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ μπορῶ νὰ φτιάξω τὸν ἑαυτόν μου καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ἐὰν ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ τὸ κρίνω ἀναγκαῖον, θὰ συμβάλω στὸ νὰ φτιαχθῆ κι ὁ κόσμος μας. Ἐὰν ὅμως κυττῶ γύρω μου γιὰ νὰ ἐπιλυθοῦν τὰ προβλήματά μου κι ὄχι μέσα μου, τότε, ὡς γνωστόν, ἁπλῶς ἀναπαράγω συνθῆκες ποὺ μὲ …βολεύουν καὶ μὲ καθησυχάζουν. Συνέχεια