Ὑπέρ-πατριωνόμεθα…

…καὶ μὲ τὴν …βούλα!!!

Εἶναι ἀξιοθαύμαστον τὸ πόσο πολὺ ἐπιδροῦν ἐπάνω μας τὰ ἐθνικά μας θέματα καί, ἰδίως, οἱ πιέσεις τῆς Τουρκίας καὶ τὸ Μακεδονικό. Λίγο ἔως πολὺ βέβαια ἦταν ἀναμενόμενον κάτι τέτοιο, ἐφ΄ ὅσον πάντα, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, στοὺς κινδύνους ξυπνούσαμε ἀπὸ λίγο ἔως πάρα πολύ. Συνέχεια →

Διατὶ ἡ ἀδικία περίσσευσε…

Κι ἐμεῖς ἐχορτάσαμε…
Καὶ ὁ πόνος, ὡς ἀποτέλεσμα αὐτῆς, μᾶς ἔπνιξε…
Καὶ οἱ Ἥρωες, οἱ πραγματικοὶ Ἥρωες, ἐὰν δὲν ἐξηφανίσθησαν δολίως, προσβάλλονται καθημερινῶς, ἀλλοιώνοντάς μας τὴν ἀντίληψιν, τὴν εὐσυνείδησιν καὶ τὰ πρότυπα.

Συνέχεια →

Ῥαγιαδοπροσκυνημένοι ὅλοι μας

Τὸ ψάρι, λέει ὁ λαός μας, βρωμᾶ ἀπὸ τὸ κεφάλι.
Καί, πράγματι, ἔτσι ἦταν, εἶναι καὶ  θὰ εἶναι διαχρονικῶς.

Δυστυχῶς μας, ἡ (φερομένη ὡς) κεφαλὴ τῆς χώρας, ἐδῶ καὶ πάρα πάρα πολὺ καιρό, βρωμοκοπᾶ ἄσκημα. Τὸ  κακὸ ὅμως εἶναι πὼς ἡ ἐν λόγῳ ἀποσύνθεσις ἔχει προχωρήση τόσο πολύ, ποὺ ἀκόμη καὶ τὸ ὑπόλοιπο σῶμα κινδυνεύει νὰ χαθῇ. Συνέχεια →

Δημοψηφίσματα, συλλαλητήρια καὶ ὁ …κακός μας ὁ καιρός!!!

Κάποιοι ἀνέφεραν τὴν πιθανότητα διενεργείας δημοψηφίσματος, μὲ θέμα τὸ ἐὰν εἶναι ἡ Μακεδονία ἑλληνικὴ ἢ ὄχι. Μά τίθεται τέτοιο θέμα; Ἀπό πότε; Μήπως ἀπό τότε πού ξεκίνησαν νά ἑλληνοποιοῦν στρατιές ὁλόκληρες ἀλλοφύλων, πρό κειμένου, ἐκτὸς πολλῶν ἄλλων, νά ἀλλοιώνουν κατά τό συμφέρον τους καί τό ἐκλογικό σῶμα; Ἤ μήπως ἀπό τότε πού ἡ (κάθε) singular θεωρεῖ ὡς δικό της ἑπτασφράγιστο μυστικό τό κάθε ἐκλογικό ἀποτέλεσμα; Μήπως ὅμως θά συζητήσουμε γιά δημοψήφισμα τύπου GAP, πού ἀντισυνταγματικῶς θεωρεῖ ὡς πλειοψηφία τό 40%;
Μέ ποιό κριτήριον ἀνεφέρθη ἡ πιθανότης δημοψηφίσματος καί ἀπό ποίαν πλευρά; Συνέχεια →

Θέλουμε Ἑλληνική τήν Μακεδονία;

Τί Ἑλληνική; Ἑλλαδοκαφριστική ἤ ἀμειγῶς Ἑλληνική;
Διότι τὸ νὰ συζητᾶμε σκέτο γιὰ μίαν Ἑλληνικὴ Μακεδονία, φερόμενοι ὡς φυσικοί της δικαιοῦχοι, δὲν λέει καὶ  πάρα πολλά. Ξέρετε πόσοι ἑλληνόφωνοι καταχρηστικῶς δηλώνουν φυσικοί ἀπόγονοι Μακεδόνων, προκαλώντας δολιοφθορές καί ὑπηρετώντας ἀλλότρια συμφέροντα;
Συνέχεια →

Χριστιανικὴ Εὐρώπη καὶ βαθὺ Ἰσλὰμ

Ὁ σιωνισμὸς εἶναι αἵρεσις τοῦ ἰουδαϊσμοῦ, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι ὁ ἐθνοφυλετισμὸς γιὰ τὸν χριστιανισμό. 

Τὰ αἴτια τῆς παρακμῆς τοῦ χριστιανισμοῦ στὴν Εὐρώπη εὑρίσκονται ἀκριβῶς στὴν ἀνάπτυξη τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ, πρώτα μὲ τὸν προτεσταντισμὸ καί, κυρίως, μὲ τὴν γαλλικὴ ἐπανάσταση.  Συνέχεια →