Καθημερινῶς.
Ἄς ξεκινήσουμε μὲ τὸ νὰ τοποθετήσουμε τὰ ἔπιπλά μας  σὲ ἄλλες θέσεις.
Ἄς ἐπιτρέψουμε στοὺς ἑαυτούς μας λίγες περισσότερες στιγμὲς στὸ φῶς…
Ἄς χαμογελάσουμε στὸν καθρέπτη μας, ἔτσι, γιατὶ τὸ ἀξίζουμε…
Ἄς ποῦμε καλημέρα στὸν στριφνὸ γείτονα…
Ἄς χαλαρώσουμε μὲ ἕναν περίπατο… Συνέχεια →

Νὰ μὴν κλεινόμαστε φοβισμένοι στοὺς ἑαυτούς μας…
Νὰ ἀναζητοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας…
Νὰ μὴν περιμένουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ μᾶς γνωρίσουν.
Νὰ «σκαλίζουμε» βαθειὰ μέσα μας γιὰ νὰ μᾶς γνωρίσουμε ἐμεῖς… Συνέχεια →

Ὅταν γνωρίζῃς τὸ πέρας τῆς διαδρομῆς…
Δὲν ὑπάρχει κάποια ἱκανὴ δύναμις γιὰ νὰ σοῦ ἀλλάξῃ τὴν πορεία.
Ὅσο σκοτάδι κι ἐὰν κρύψῃ τὸν δρόμο…
Ὅποια ὀμίχλη κι ἐὰν ἀλλοιώσῃ τὰ σημάδια…
Ὅποιες παραπλανητικὲς φωνὲς πασχίσουν νὰ σὲ πείσουν γιὰ τὰ …«ὀφέλη» τῆς «ἐναλλακτικῆς ὁδοῦ»… Συνέχεια →

Διότι τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν φόβους. Οὔτε ἀναστολὲς στὰ ὅσα πιστεύουν.
Δὲν ἔχουν σχηματίσει ἀκόμη τὰ πεποιθησιακά τους συστήματα καὶ δὲν ὑπάρχουν φραγμοὶ στὴν φαντασία τους.
Δὲν ἔχουν ἀκόμη βιώσει τὴν ἀποτυχία καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὴν φανταστοῦν. Συνέχεια →

Τότε ξεχνᾶμε νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε…

Ἀστεῖο φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι πραγματικότης.
Ἐὰν τὸ μυαλό μας εἶναι διαρκῶς σὲ αὐτὰ ποὺ θὰ θέλαμε, ἤ ἀκόμη χειρότερα, σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς λείπουν, τότε ἀδυνατοῦμε νὰ ἑστιάσουμε σὲ αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε. Κι αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε εἶναι τὰ πραγματικά. Εἶναι αὐτὰ ποὺ κερδίσαμε, ἐπιλέξαμε ἤ ἀφήσαμε πίσω μας. Εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν τοὺς δίδουμε σημασία, ποὺ τὰ ἀγνοοῦμε, διότι τὰ θεωροῦμε σίγουρα, δεδομένα, ξεπερασμένα… Συνέχεια →