Εἶναι μία ἀπόφασις ποὺ οὐσιαστικῶς μπορεῖ νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ γευθοῦμε, μέσα ἀπὸ κάθε λογῆς συνθῆκες, τὴν γεύσιν τῆς ζωῆς.
Τὸ νὰ μπορῶ νὰ βλέπω τὸν οὐρανό, τὰ ἀστέρια καὶ τὸν Ἥλιο, ἀν τί νὰ ἐπιτρέπω στὸν θόρυβο, στὴν ἀσκήμια καὶ στὴν κακία νὰ σκιάζουν τὸ βλέμμα μου εἶναι ἀνάγκη.
Ὄχι, δὲν θὰ μὲ πείσῃ κάποιος γιὰ τὸ ποῦ μοῦ ταιριάζει ἐμέναν νὰ κυττῶ… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ στοχεύω… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ τοποθετῶ τὰ ὄνειρά μου…. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Νὰ βαστᾶμε γερά…
Ἰδίως τώρα ποὺ δυσκολεύουν τὰ πάντα γύρω μας…
Νὰ κρατᾶμε τὶς δυνάμεις μας, ἰδίως γιὰ τὶς στιγμὲς ποὺ θὰ δοκιμασθοῦμε σκληρότατα…
Νὰ στεκόμεθα ὄρθιοι, ἀκόμη κι ὅταν γύρω μας ὅλοι θὰ ἔχουν παραδώσει τὰ πάντα…
Ἐὰν δὲν μποροῦμε ἐμεῖς, τώρα, νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι, δὲν μᾶς ἀξίζει νὰ λεγόμεθα ἐλεύθεροι ἄνθρωποι…
Συνέχεια
Ἡ φράσις «σὲ χρειάζομαι»…
Φοβούμεθα σὰν τὴν πανούκλα τὴ φράσι «σὲ χρειάζομαι» γιατί θεωροῦμε δύναμι τὸ νὰ μὴν ἔχουμε ἀνάγκη κανέναν καὶ νὰ τὰ καταφέρνουμε ὅλα μόνοι μας…
Ὁ κάθε ἄνθρωπος γεννιέται ὁλοκληρωτικὰ ἐξαρτώμενος ἀπὸ τὸ περιβάλλον του καὶ μετὰ κάνει προσπάθεια νὰ κάνῃ τὸ βῆμα ἀπὸ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐξάρτησι στὴν ἀνεξαρτησία. Ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξις δὲν σταματᾶ ἐδῶ. Ὑπάρχει ἕνα ἀκόμη βῆμα…
Ἕνα βῆμα θάῤῤους καὶ ἀληθινῆς δυνάμεως… Συνέχεια
Ψυχραιμία…
Ναί, δυστυχῶς, ἀπαιτεῖται ψυχραιμία.
Ἤδη κατέγραψα τὶς ἐμπειρίες μου, τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ποὺ ἀποδεικνύουν πὼς κάτι τρέχει στὴν ψυχοσύνθεσίν μας.
Κάπου ἔχουμε χάσει τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀδυνατοῦμε νὰ ἐπικοινωνήσουμε γιὰ τὰ ἁπλούστερα.
Μᾶς φταίει ὁ γάιδαρος καὶ βαροῦμε τὸ σαμάρι. Συνέχεια
Τὰ γεγονότα εἶναι οἱ ἐχθροὶ τῆς ἀληθείας;
Πολλὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι καταπίνουν λαίμαργα ψέμματα μὲ τὴν προϋπόθεσι νὰ τοὺς κολακεύουν …
Νομίζω πὼς δὲν τὸ κάνουν ἀπὸ ἀφέλεια, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τους γιὰ μυθιστορηματικότητα, αὐτὴ τὴν ἄλλοτε ἐξαίσια καὶ καὶ ἄλλοτε ἰδιότροπο ἀνάγκη τῆς ψυχῆς νὰ γοητεύῃ καὶ νὰ γοητεύεται… Συνέχεια
Τὸ ὅ,τι οἱ ἄλλοι εἶναι χειρότεροι…
Εἶναι μεγάλη ὑπόθεσις νὰ κυττᾶμε πάντα ἐμπρός… Πάντα πρὸς τὸ καλλίτερο… Πάντα πρὸς τὴν ἄνοδο…
Ἡ ἄνοδος, ἡ ἀνηφόρα κατὰ βάσιν, ἀπαιτεῖ καὶ κόπο καὶ πόνο… Ὅμως εἶναι αὐτὴ ἡ μόνη διαδρομὴ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ διαχωρίζουμε ἑαυτοὺς ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα ζῶα…
Κι ἐδῶ εἶναι τὸ κλειδὶ καὶ τὸ μυστικό…
Ἐὰν πράγματι ἡ πορεία μας, παρὰ τοὺς κόπους καὶ τοὺς πόνους, εἶναι ἀνοδική, τότε παραδειγματιζόμεθα ἀπὸ τὶς καλλίτερες εἰκόνες… Συνέχεια