Ἀκόμη καὶ μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀμφιβολίας ὑπάρχει πάντα μία δύναμις μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν δική μας ποὺ μᾶς διαπερνᾶ, μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς γαλαξίες καὶ μᾶς σπρώχνει πέρα ἀπὸ τὸν φόβο. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἡ Καρχηδόνα πρέπει νὰ καταστραφῇ…
Ὅπως ὁ Κάτων ἔκλεινε κάθε λόγο του μὲ τὴν φράση:
Ἠ Καρχηδόνα πρέπει νὰ καταστραφῇ, ἔτσι καὶ σήμερα τὸ μόνον ποὺ πρέπει παντοῦ καὶ σὲ κάθε περίπτωση νὰ λεγουμε εἶναι:
ἠ ΕΕ πρέπει νὰ καταστραφῇ.
Νὰ κλείσουν ὅλα τὰ φεντεραλιστικὰ καρκινώματα, τὰ τμήματα δημοσίας ὑποχονδρίας, τὸ κλιματικῶν παρασίτων, τὸ φορομπηχτικό – τὰ πάντα. Συνέχεια
Ἡ πραγματικότης μας.
Σὲ μίαν ἀναζήτησιν εἰκόνων στὸ διαδίκτυο, πρὸ καιροῦ, ἔπεσα σὲ αὐτὴν τὴν φωτογραφία καὶ τὴν ἐκράτησα.
Στὴν ἀρχὴν τὴν ἐκύτταξα κάπως εἰρωνικὰ ἀλλὰ μετὰ συνειδητοποίησα πὼς αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ εἰκόνα καθρεπτίζει τὴν πραγματικότητά μας, μὲ τόσην ἀκρίβεια ποὺ τρομάζει.
Ναί, δυστυχῶς, αὐτὸ βλέπουμε στοὺς ἑαυτούς μας κι ὄχι αὐτὸ ποὺ πράγματι εἴμεθα. Συνέχεια
Σύνθημα ἐμφυλίου ἀπὸ τὶς συχνότητες τῆς ΕΡΤ.
Εἶχε ἔλθῃ ὁ φίλος μου ὁ Κωστῆς, πανικόβλητος, γιὰ νὰ μοῦ καταθέσῃ τὶς σκέψεις του γιὰ τὸ θέμα τῶν συνθημάτων. Ἰδίως γιὰ τὸ τελευταῖο ποὺ προῆλθε ἀπὸ τὶς συχνότητες τῆς ΕΡΤ, λίγο πρὶν τὶς φιμώσουν τὰ ΜΑΤ.Καὶ μετά, δίχως νὰ τὸ καταλάβω, βρέθηκε ἐμπρὸς σὲ μίαν ἀνάρτησι τοῦ Ἀναπτῆρος, γιὰ νὰ βεβαιωθῶ πὼς ναί, ὁ φίλος μου ὁ Κωστῆς δὲν εἶναι συνομωσιολόγος, πὼς ναί, τὸ μυαλό μου δὲν κάνει πουλάκια καὶ πὼς ναί, ὁ Ἀναπτήρας δυστυχῶς ἔπεσε μέσα γιὰ μέσα, σὲ ὅσα καταγγέλει… Συνέχεια
Λίγη σιωπή…
Πολὺς θόρυβος…
Πολὺ ἔντονος ἡ φασαρία…
Τὸ χάος ὁπουδήποτε μὰ κυρίως στὰ κεφάλια μας… στὶς σκέψεις μας…
Κυττῶ γύρω μου… παντοῦ ἀναστάτωσις…
Ἀκούω τοὺς θορύβους, τοὺς παρατηρῶ, παντοῦ ὑστερία…
Περιεργάζομαι τοὺς ἀνθρώπους… Καμμία αὐτοσυγκέντρωσις…
Εἴπαμε, παράνοια… Συνέχεια
Ὁ γκρεμιστὴς κι ὁ κτίστης.
Ἕνα σημεῖον ποὺ παρατηρῶ πολὺ προσεκτικά, ἐδῶ καὶ χρόνια, εἶναι ἡ καταστροφή, ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον γίνεται καὶ τὸ ἀπὸ ποῦ προέρχεται.
Διαπιστώνω, μετὰ μεγάλης μου θλίψεως, πὼς ἡ καταστροφή, στὸ σύνολό της, προέρχεται ΜΟΝΟΝ ἀπὸ μίαν πλευρὰ τῆς κοινωνίας μας. Κι αὐτὴ ἡ πλευρά, εἶτε πολιτικῶς θὰ τὴν δοῦμε, εἶτε κοινωνικῶς, ἔχει πάντα τὶς αὐτὲς ἀρχές: δὲν αἰσθάνεται νὰ ἀνήκῃ ἐδῶ. Ξένο σῶμα παραμένει, ὅσα χρόνια κι ἐὰν ἐπέρασαν… Δὲν τῆς ἀνήκει κάτι ἀπὸ αὐτὸν τὸν τόπο, ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλανήτη, ἀπὸ αὐτὸ τὸ τέλειον τῆς Φύσεως δημιούργημα. Δὲν αἰσθάνεται τμῆμα τῆς κοινωνίας, τῶν δομῶν καὶ τῆς πορείας αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οὔτε καὶ τοῦ συνόλου τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν, διότι λειτουργεῖ παρὰ φύσιν κι ὄχι κατὰ φύσιν. Συνέχεια