«Δὲν γίνεται ῥὲ φίλε νὰ φάω ἐγὼ τὴν πούτσα καὶ νὰ ἔλθῃς ἐσὺ νὰ μὲ κυβερνήσῃς!!! Δὲν γίνεται! Ἔχω κάνει μόνος μου ὅλον τὸν ἀγώνα, ἔχω φάει ὅλα τὰ σκατά καί θά φέρω ἐσένα νά μοῦ κάτσῃς στόν σβέρκο; Θὰ σὲ φάω! Μόνος μου θὰ τὸ κάνω! ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!!» (Ἡ Στεφανία λέει συχνὰ τὰ παραπάνω κι ἐγὼ συμφωνῶ μαζύ της ἀπόλυτα!!!)
Δὲν γίνονται λοιπὸν αὐτά. Ἢ θὰ βγοῦμε παρέα νὰ φᾶμε τὴν καταιγίδα, ἢ θὰ τὴν φάω μόνη μου καὶ κατ’ ἐπέκτασιν θὰ πράξω ἀργότερα μόνη μου τὰ πάντα. Ἐγὼ θὰ μὲ σώσω! Σωτῆρες δὲν χρειάζομαι!





