Δέν ξέρετε τί γίνεται μέχρι αὔριο. Ἀπό τούς ἀχρήστους πού εὑρίσκονται στήν «κυβέρνησι» καί τούς 300 πού εὑρίσκονται στό ἑλληνικό κοινοβούλιο ὅλα νά τά περιμένῃ κανείς. Κυρίως ἀπό τόν λαομίσητο πού προσποιεῖται ὅτι μᾶς κυβερνᾶ. Καί κουρεμένοι καί πτωχευμένοι καί ὑπό γερμανικήν κατοχήν….Μόνο γιά γέλια δέν εἶναι ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Σύνθημα καὶ στόχος μας ἡ Ὀμοψυχία!
Ἀπαραίτητον ἐξάρτημα κάθε διαδηλωτοῦ ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτόν του τὰ στυλιάρια! Τί λέτε; Θὰ μᾶς σώσουν ἢ θὰ μᾶς …«ἀπό-σώσουν»;
Σύνθημά μας και στόχος μας δεν μπορεί να είναι άλλος από την Ομοψυχία.
Την Πέμπτη επιβεβαιώθηκε για ακόμη μία φορά η αναλγησία και η ατομικότητα των Βουλευτών, αλλά και εκείνη του ανωτάτου άρχοντος. Θυσιάστηκε για ακόμη μία φορά το συλλογικό συμφέρον στον βωμό του βολέματος με το πρόσχημα των εκβιαστικών επιλογών.
Θα περιμέναμε τουλάχιστον την αποχώρηση σύσσωμης της αντιπολίτευσης πριν την ψηφοφορία. Άλλωστε το έχουν πράξει για ήσσονος σημασίας θέματα.αυτό που μάλλον δεν αντιλαμβάνονται οι 301 είναι ότι πλέον τα αισθήματα, αηδίας και θυμού που αισθάνονται οι πολίτες για την νομενκλατούρα της εξουσίας έχει μετατραπεί σε μίσος. και αυτό είναι εξόχως ανησυχητικό. Πολύ δε περισσότερο που έχουν πλέον χρεωθεί με την απώλεια μιας ζωής κατά την ώρα της διαμαρτυρίας.
Δικαιώθηκαν περίτρανα αυτοί οι οποίοι υποστηρίζουν ότι όλοι μέσα στην Βουλή είναι ίδιοι. Είναι ορατός πλέον ο κίνδυνος να δικαιωθούν και όσοι μιλούν για βίαιες αντιδράσεις. Εξάλλου, ξεπρόβαλε ξεκάθαρος ο στόχος των Κυβερνώντων: να διχάσουν τους Έλληνες.
Τα πρώτα Συνέχεια
Ποιός ἀνεκάλυψε τό ἡλιοκεντρικό σύστημα;
Ἐδῶ χρειάζεται νά ποῦμε μερικά πράγματα, ὡς πρόλογο.
«Ἀρχή σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις» (Ἀντισθένης. Ἀθήνα 444 – 366 π.Χ.). Ἄς ἐπισκεφθοῦμε, λοιπόν, τά ὀνόματα πού ἔχουν σχέσιν μέ αὐτό πού θέλουμε νά ἀποδείξουμε…. Συνέχεια
Ὕστερα ἦλθαν οἱ βάρβαροι….
Κι ἔμειναν…
Ἀλλὰ ἡ ὥρα φθάνει… Ἡ δική τους κακιὰ ὥρα… Ὄχι μόνον τῆς φυγῆς τους… Ἀλλὰ καὶ τῆς θανῆς τους…
Πᾶρε τὸ μαχαίρι καὶ κόψε τὶς φλέβες σου!
Εἶχα κάποτε μίαν γιαγιά, πολὺ ἄξια, ἱκανή καὶ δραστήρια.
Ὅταν ἦταν περίπου 60-65 ἐτῶν, κι ἐν ᾦ μάζευε ἐλιές ἀνεβασμένη σὲ ἕνα δένδρο, σπάει τὸ κλαδί καὶ ἡ γιαγιά εὑρέθῃ μὲ ἔνα θρυμματισμένο πόδι. Ἀπὸ τότε, κι ἔως τὴν στιγμὴ τοῦ θανάτου της, βογγοῦσε, ὑποστηριζόταν ἀρχικῶς ἀπὸ Π κι ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ μπαστούνι (τὴν περιβόητο «κατσουνίκα») καὶ ἐγκρίνιαζε μὲ κάθε εὐκαιρία.
Κάποιαν στιγμή, κουρασμένη ἀπὸ τὴν διαρκή της γκρίνια, τῆς λέω:
«Γιαγιά, πάω νὰ ἀνοίξω ἕναν λᾶκκο γιὰ νὰ σὲ χώσουμε. Δὲν ἀντέχεσαι καὶ δὲν ἀντέχεις!»
Δὲν μπορεῖτε νὰ φαντασθεῖτε φυσικὰ τὸ τί ἐπηκολούθησε. Βρισιές, κατᾶρες, ἀπειλές, φωνές, τσιρίδες καὶ στὸ τέλος τὸ καταπληκτικό: «Νὰ πᾶς ἐσὺ νὰ χωθῇς στὸν λᾶκκο. Ἐγὼ ἔχω χρόνους ἐμπρός μου!»
Καί πράγματι εἶχε. Μόνον ποὺ ἐξακολουθοῦσαν οἱ χρόνοι της νὰ εἶναι μαῦροι κι ἄραχνοι ἀπὸ γκρίνια, πόνους καὶ δυσκολίες στὴν κίνησι. (Βέβαια, οὐδεὶς πόνος τὴν ἐμπόδιζε ἀπὸ τὸ νὰ παραμένῃ ἀεικίνητη! Δὲν ξέρω πῶς τὸ κατάφερνε!)
Γιατί σᾶς διηγήθηκα αὐτό τὸ περιστατικό;
Διότι συνέβῃ κάτι πρὸ δύο ἡμερῶν ποὺ μοῦ τὸ θύμισε!
Δίας, Δίκτη καί Δικταῖον ἄντρον
Ἐπειδή, μία εἰκόνα εἶναι χίλιες λέξεις – πόσῳ μάλλον πολλές εἰκόνες μαζί……..