Ὁ τίτλος, δανεισμένος κι ἐλαφρῶς παρεφρασμένος ἀπὸ τὸ Ῥεσᾶλτο.
Ὁ κύριος Δημητροκάλλης ἔμαθε τὰ τῶν σχολιασμῶν μου καὶ μοῦ«ἀπήντησε» στὸ σημείωμα ποὺ εἶχα ἀναρτήσει στὶς 27 Φεβρουαρίου 2011. (Ἕνας μήνας εἶναι καλός χρόνος γιὰ προετοιμασία…. Λέω…) Συνέχεια
Δὲν ξέρω ἐὰν μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε.
Ὅμως πρέπει!
Οἱ Ἰάπωνες περνοῦν μέσα ἀπὸ τὴν φωτιά καὶ τὸ ἀτσάλι! Ἀλλὰ ΖΟΥΝ! Καὶ χαμογελοῦν! Κι ἀτενίζουν μὲ θάρρος τὸ μέλλον τους! Κι ὅσους ἔχασαν, τοὺς τιμοῦν καὶ συνεχίζουν!
Ἡ καλημέρα καὶ τὸ χαμόγελο! Πόσο μᾶς λείπουν….
Ἂς δοκιμάσουμε.
Τὸ χρωστᾶμε στὸν ἑαυτὸν μας.
Εἶναι ἕνα θέμα ποὺ ἤθελα νὰ ἀνεβάσω ἀπό καιρό! Πόσοι ἀλήθεια γνωρίζουν τὴν ἐκπληκτική αὐτή πτυχή τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου; Ποιός ἔχει φθάσει ἔως ἐκεῖ; Νὰ τὰ μελετήσῃ; Νὰ τὰ παρατηρήσῃ; Νὰ τὰ αἰσθανθῇ; Ὡς κάτι ποὺ ἐδημιουργήθη μὲ μὴ κατανοητές γιὰ τὴν ἐποχή μας μεθόδους! Τόνοι λίθων, δεμένοι μεταξύ τους ἄριστα, συνθέτουν περίπου 25 «δρακόσπιτα», ποὺ ὅμως μὲ τὶς σημερινὲς τεχνικὲς δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ στήσουμε! Καὶ τὸ σημαντικότερον ὅλων, ἡ ἐπιβίωσίς τους μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες μαρτυρᾶ καὶ τὴν ἀντισεισμικότητά τους! Κάτι ἐπίσης ἀναπάντητον!
Δὲν ξέρω ἐὰν τὸ ξέρετε, ἀλλὰ ὁ Βελόπουλος ἔχει ἕνα δίκαιον βουνό!
Πράγματι δὲν ὑπάρχουν Ἑλληνικές τράπεζες!
Ἐδῶ καὶ πάρα, μὰ πάρα, μὰ πάρα πολύν καιρό!!!
[youtube=http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=vTvQyl3KnxA]
Ἐδῶ τώρα γελᾶμε ἢ κλαῖμε;
Λέω νὰ τὸ ῥίξω στὸν τσάμικο!!! Ἴσως γλυτώσω τὸ ἐγκεφαλικό!
Θὰ μοῦ πεῖτε, δὲν τὰ ξέραμε; Φυσικὰ καὶ τὰ ξέραμε… Ἀλλὰ ἀλλοιῶς εἶναι νὰ διαβάζῃς γενικολογίες σὲ κάποιο ἱστολόγιο κι ἀλλοιῶς νὰ κάθεσαι καὶ νὰ τὰ βάζῃς μόνος σου τὰ κουκιὰ κάτω. Μετρᾶς, μετρῶ, μετροῦμε… Τὰ κουκιὰ δὲν φθάνουν… Ποῦ στὰ κομμάτια ἀποκτοῦν τὸ θρᾶσος καὶ πετοῦν τὰ δικὰ μας κουκιά;
Χειμαῤῥώδης! Ἐρωτευμένος μὲ τὴν ἔννοιαν Ἑλλάς! Μὲ τὶς λέξεις… Μὲ τὴν μοναδική γλώσσα….
Μοναδικός!
Μόνον ἴλιγγος λέξεων….
Τὸν εὐχαριστοῦμε ἀπὸ καρδιᾶς… Λίγοι σὰν αὐτόν!
Ἀπὸ τὴν Ἀγγελική.
Ο Ζακ Λακαριέρ και η Ελλάδα του
Ο γάλλος συγγραφέας και φανατικός Ελληνιστής γεννήθηκε στα 1925 στην
Λιμόζ. Πρώτη φορά ήρθε σαν σπουδαστής της Σορβόνης στην χώρα μας το 1947, σαν μέλος του Ομίλου Αρχαίου Θεάτρου του πανεπιστημίου της Σορβόνης. Ερωτεύτηκε την χώρα μας και ταξίδευε εδώ μέχρι το 1996. Αυτά τα ταξίδια τα μάζεψε στο βιβλίο του το Ελληνικό Καλοκαίρι. Εδώ θέλω να σας δώσω ένα απόσπασμα από ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία μου :
