Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν παρευρέθην σὲ μίαν συνάντησιν ἑτεροκλήτων ἀνθρώπων, ποὺ ὁ κάθε ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶχε κάτι, ἐνδιαφέρον ἤ ἀδιάφορον, νὰ καταθέσῃ στὴν ὁμήγυρη. Γενικὰ θέματα… Πολὺ γενικά.
Ἀπέφυγα λοιπὸν νὰ λάβω μέρος στὶς συζητήσεις, ἀρχικῶς, διότι τὰ θέματα μοῦ φαίνονταν τοὐλάχιστον πολυσυζητημένα…
Παρακολουθοῦσα ὅμως τὰ λεγόμενα, ἄλλοτε μετὰ προσοχῆς κι ἄλλοτε …ἀδιαφορῶντας, συμμετέχοντας σὲ μικρότερα «πηγαδάκια».
Βλέπετε, μέσα στὴν ὁμήγυρη παρίστατο κάποιος συνδικαλιστής, ἀπὸ τοὺς πλέον γνωστούς. Ὅταν λοιπὸν ἄνοιγε τὸ στόμα του ἀναζητούσαμε τρόπους νὰ ἀλλάξουμε θέμα.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ἐμεῖς καὶ οἱ ἄλλοι γύρω μας…
Πάντα φταίνε οι άλλοι … πολύ σπάνια η κριτική μας στρέφεται κατά του εαυτού μας.
Αυτός που δεν επιλέγεται για φίλος, ερωτικός σύντροφος, σύντροφος ζωής, συνεργάτης ή για οποιονδήποτε άλλον λόγο που αφορά στη συνεργασία μεταξύ δύο ανθρώπων, συνήθως κατηγορεί αυτόν που δεν τον επιλέγει για έλλειψη γούστου.
Σπανίως κατηγορεί τον εαυτό του για έλλειψη αξίας…
«Μὴ γίνεσαι ΑΚΡΑΙΟΣ!!!»
ΤΟ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΗΚΑ ΑΥΤΟ…
Μᾶς χαρακτηρίζουν ΑΚΡΑΙΟΥΣ, διότι συνεχῶς λέμε ἕνα καὶ μόνον: «Βοηθᾶτε ἀδέλφια, μᾶς διώχνουν ἀπὸ τὸ σπίτι μας οἱ ἔποικοι!!! Ἐλᾶτε ὅλοι νὰ διώξουμε τοὺς ἐποίκους!!!
Τελικὰ ὅμως τὸ ἐκμεταλλεύθηκα αὐτό:
ἐπισκέφθηκα τὸν φίλο ποὺ εἶναι καὶ προοδευτικὸς ἄνθρωπος, ἀριστερός-συριζαῖος, καὶ ἔχει ἕνα σπίτι, ποὺ εἶναι τῆς ἀρεσκείας μου.
Συνέχεια
Πολλοὶ κοπρίτες… Πάρα πολλοί!
Γεμίσαμε…
Τί θά κάνουμε μέ τόσους κοπρίτες;
Πῶς μπορεῖ κάποιος λαός πού δουλεύει δίχως νά ἀμείβεται, νά ταΐζῃ μόνον κοπρῖτες;
Μήπως κινδυνεύει στό τέλος νά φαγωθῇ ἀπό τούς κοπρίτες;
Ἔψιλον.
€υτυχία, €υδαιμονία, €λευθερία, €λλάς …
Οι μεγαλύτερες και ομορφότερες Αξίες της Ανθρωπότητος γίνονται άσχημες, με την αλλαγή ενός και μόνο γράμματος … πόσο μάλλον του αρχικού.
“Ἀρετή έστί μεσότης”, έλεγε ο Αριστοτέλης. Και η Αρετή είναι Ερατή… όχι €ρατή.
Το € ορίζει υλικά μεγέθη … όταν το Ε, πολύ πριν τους Δελφούς, ήταν Φλόγα Ύπαρξης και όριζε πνευματικά και ψυχικά μεγέθη.
Συνέχεια
Βασανίζομαι…
Φρόντισα μ’ όλη μου τη δύναμη να ερευνήσω
και με σοφία να διακρίνω όλα όσα γίνονται στον κόσμο αυτό·
ασχολία δυσάρεστη που ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους,
για να τους ταλαιπωρεί.
– Εκκλησιαστής 1:13
Ο φιλόσοφος Πύρρων ευρισκόμενος μια μέρα πάνω σε πλοίο με θαλασσοταραχή, έδειχνε σε αυτούς που φαίνονταν οι πιο φοβισμένοι γύρω του, και τους εμψύχωνε με το παράδειγμα ενός γουρουνιού που ήταν εκεί, το οποίο δεν νοιαζόταν καθόλου για την καταιγίδα. “Τολμάμε να ισχυριστούμε ότι το πλεονέκτημα της λογικής, για το οποίο τόσο υπερηφανευόμαστε, και εξαιτίας του έχουμε ορίσει τους εαυτούς μας κυρίους και αυτοκράτορες των υπολοίπων δημιουργημάτων, μας έχει δοθεί, για να μας βασανίζει;¹”