Ἔχω πολὺ θυμό!!! Πάρα πολύ!
Στὰ ὅρια τῆς ὀργῆς. Βαρέθηκα νὰ βλέπω «ἐπαναστᾶτες» ὑποστηρικτὲς ἔξω ἀπὸ τὸ κτίριον τῆς ΕΡΤ, τὴν στιγμὴ ποὺ τὰ ναυπηγεῖα, ἡ πολεμικὴ βιομηχανία, ἡ κάθε μικρὴ ἤ μεγάλη ἐπιχείρισις ἔκλεισαν σιωπηλὰ σχεδόν, δίχως καμμίαν συμπαράστασιν καὶ δίχως καμμία ὑποστήριξιν. Τὴν στιγμὴ ποὺ χιλιάδες ἐργαζόμενοι καθημερινῶς ἀπολύονται κι ἄλλοι τόσοι καταλήγουν ἄστεγοι στοὺς δρόμους. Τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ κάθε βολεμένος ἔβρισκε θέσι ἐκεῖ μέσα, ἀρκεῖ νὰ ἔκανε τὸ κατάλληλον γλείψιμο…
Θὰ ἤθελα ΕΡΤ ἀλλὰ ὄχι ἔτσι.
Θὰ ἤθελα τὸ πνεῦμα τοῦ Χατζηδάκη, τὴν μελωδία του καὶ τὴν εὐαισθησία του. Μόνον! Ἀν τὶ αὐτοῦ ὅμως εἶχα ἕνα τέρας μὲ δώδεκα κεφάλια… Ἕνα ἀκόμη ἁρπακτικό… Μίαν ἀκόμη ὑβριστικὴ ἔκφρασιν ἐτοῦτου τοῦ τελειωμένου Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Περὶ σταθμεύσεως ποδηλάτων.
Ἔχω πολλὲς φορὲς ἀναφερθεῖ στὴν Ἰαπωνία καὶ στὰ ἔργα τῶν κατοίκων της.
Ἀναγνωρίζω σὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς, κατὰ κύριον λόγον, δὲν ἔχουμε κι ἀφοροῦν στὴν ὀργανωτικότητα, στὴν εὐσυνειδησία καὶ στὸν ἀλληλοσεβασμό.
Σήμερα λοιπὸν θὰ σᾶς παρουσιάσω μίαν ἀκόμη ἰδέα τους, γιὰ τὴν ὁποίαν ἐμεῖς, οἱ κάτοικοι τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν, δὲν πρέπει νὰ ἐλπίζουμε πὼς θὰ δοῦμε στὴν χώρα μας.
Ἀφήσετε ποὺ ἐδῶ, ἐὰν δὲν εἴμαστε χύμα καὶ τσουβαλᾶτοι δὲν ἐπιβιώνουμε… Συνέχεια
Ἀγαπημένε μου συμμαθητή,
σου γράφω μετά από πολλά χρόνια (πρέπει να είναι τουλάχιστον 20). «Τώρα με θυμήθηκες;», θα μου πεις. Σήμερα απλά σε έχω ανάγκη. Μπήκε χειμώνας στην πόλη και κρυώνω περίεργα πια. Όχι όπως τότε που στριμωχνόμαστε στην χωρίς θέρμανση αίθουσα του σχολείου, τρεις-τρεις στα θρανία και ο ένας έβαζε τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν του άλλου, γιατί τα μπουφάν με τσέπες ήταν λίγο σπάνια, όπως θυμάσαι. Από τότε οι τσέπες, ξέρεις, έχουν γεμίσει με κινητά, κλειδιά αυτοκινήτου, i pod, πιπίλες, αλλά πουθενά ένα χέρι…
Συνέχεια
Ἐκεῖνα τά χρεωστούμενα ἀπό τό Ἰράκ τί ἀπέγιναν;
Εἰλικρινῶς, δὲν ἐγνώριζα περὶ ἰρακινοῦ χρέους.
Ἀγνοοῦσα τὰ πάντα.
Τὰ ἔμαθα ὅμως ὅλα διαβάζοντας τὸ παρακάτω ΦΕΚ, ἐντὸς τοῦ ὁποίου, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἡ Ἐφημερὶς τῆς Κυβερνήσεως δημοσιεύει στὶς 11 Ὀκτωβρίου τοῦ 2008.
Τί μᾶς ἀναφέρει αὐτό τό ΦΕΚ;
Συνέχεια
Ἡ κρίσις τῶν γαϊδάρων!!!
Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα, ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.
Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι
αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Συντοπίτη Αντώνη,
Με την ευκαιρία της, «τίς οίδεν» πόθεν, επιβληθείσης αποφάσεως περί εκπομπής ΜΑΥΡΟΥστις συχνότητες της ΕΡΤ σου αφιερώνω, σε απάντηση των ξένων συγγραφέων που πρόσφατα μνημόνευσες, και των όσων απέδωσες, ως ευθύνη, στους εργαζομένους της ΕΡΤ, δύο ιστορίες του Αισώπου και τρεις παροιμίες του θυμόσοφου λαού μας. Παραλείπω την σε όλους γνωστή ιστορία του Αισώπου για εκείνους που τα «ξένα κακά» τοποθετούν έμπροσθεν τα δε «οικεία» όπισθεν, όπως πράττουν όλοι οι μεγαλόστομοι, πλην, μικρόνοες πολιτικοί της Ελλάδος ΑΝΕΥ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ.