Ἡ κάθε πράξις εἶναι παράθυρο γιὰ νὰ δοῦμε τὸν κόσμο ἀλλὰ καὶ τὸν ἑαυτόν μας.

 Μιλάω μὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἰσπράττουν πλήρη ἀπαξίωση μέσα στὶς ἐρωτικες τους σχέσεις καὶ ἀναρωτιούνται: Τί ( τοῦ, τῆς ) συμβαίνει; Ποιό εἶναι τό πρόβλημά του; Καὶ προσπαθοὺν νὰ δικαιολογήσουν τὸν ἄλλον,  μὲ παρὰ πολλοὺς τρόπους, ἀναλύοντας τὰ παιδικά του χρόνια καὶ σκάβοντας βαθειὰ μέσα στὸ ὑποσυνείδητό του…

Ὑπάρχουν κάποιες ἀλήθειές ποὺ εἶναι τόσο φανερές, ἀλλὰ τοὺς γυρνᾶμε τὴν πλάτη, παρόλο πουὺ πάντα λέμε ὅτι θέλουμε τὴν ἀλήθεια… Συνέχεια

Εἶναι σημαντικὸ νὰ ἀκοῦμε τοὺς ἄλλους…

Διότι πάντα κάτι ἔχουν νὰ μᾶς μάθουν…
Ἀκόμη κι ἐὰν αἰσθανόμεθα πὼς κατέχουμε κάτι καλλίτερα ἀπὸ τὸν συνομιλητή μας, εἶναι σημαντικὸ νὰ τοῦ δίδουμε χῶρο καὶ τόπο γιὰ νὰ ἐκφρασθῇ.
Θὰ μάθουμε πολλά… Πάρα πολλά…
Θὰ μάθουμε τὴν ὀπτική του, τὶς σκέψεις του καὶ ἴσως πράγματα ποὺ δὲν γνωρίζουμε, μὰ κυρίως θὰ μάθουμε νὰ ἐξασκοῦμε κάτι ποὺ ἐχάσαμε: τὴν ὑπομονή. Συνέχεια

Τί μεταστρέφει σέ ὀργή τήν ἀγάπη;

Ἀναρωτιέμαι πολλὲς φορές τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ μεταστρέφει τὴν ἀγάπη σὲ ὀργὴ καὶ κάποιες ἄλλες φορὲς ἀκόμη καὶ σὲ μῖσος.

Ἡ ἀνάγκη νὰ κατέχουν οἱ ἄνθρωποι ὁ ἕνας τὸν ἄλλο γιὰ πάντα νομίζω πὼς εἶναι ἕνας τρόπος γιὰ νὰ κατανικήσουν τὸν φόβο τῆς φθορᾶς τῆς γηΐνου ὑποστάσεώς των…

Κανένα πλάσμα, ἀκόμη καὶ αὐτό που ἀνταποκρίνεται στὰ συναισθήματά μας, δὲν μᾶς ἀνήκει… Συνέχεια

Ὑπάρχουν κάποιες …«χρωματιστές» ἡμέρες!!!

Ὑπάρχουν κάποιες ἡμέρες ποὺ ὅλος ὁ κόσμος μᾶς ἀνήκει…
…ποὺ γνωρίζουμε πὼς σήμερα, ναί, σήμερα ὁ κόσμος μᾶς ἀνήκει…
Ὑπάρχουν κάποιες ἡμέρες ποὺ ξέρουμε πὼς ἐμεῖς θὰ γίνουμε ὁ νόμος τοῦ δικαίου…
…ποὺ δὲν ὑπάρχει κάποιος γιὰ νὰ μπορῇ νὰ σταματήσῃ τὴν ὁρμή μας… Συνέχεια

Ἕνας τρόπος νὰ μὴν ἀνησυχῇς γιὰ τὸ ὁ,τιδήποτε…

Εἶναι νὰ εἶσαι πάντα ἱκανοποιημένος ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔχεις…
Εἶναι ἕνα μικρὸ μυστικό, γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι πάντα καλά…
Ἄλλως τέ, ὑπάρχει μεγαλύτερο δῶρο τῆς Φύσεως ἀπό αὐτό πού ἤδη ἔχουμε καί λέγεται ζωή;
Ὄχι, δὲν ὑπάρχει… Συνέχεια

Ἐκεῖ Πολυτεχνεῖο…

Ἐκεῖ Πολυτεχνεῖο

O Πάγκαλος συναρμολογοῦσε βόμβες στὸ «Καρτιὲ Λατὲν», τὸν Μάιο τοῦ `68 καὶ ὁ Σημίτης τὶς τοποθετοῦσε στὴν Ἀθῆνα.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὁ Παπουτσῆς, μαζὺ μὲ τὸν Λαλιώτη καὶ τὴν Δαμανάκη, εἴχαν ἀναλάβει τὸ «μαζικὸ κίνημα» καὶ τὸ «πεζοδρόμιο».

Τὰ ἀπομεινάρια μας χώρας που οἱ ἐπαναστάτες ἔγιναν τὰ χαϊδεμένα παιδιὰ τοῦ δῆθεν σοσιαλισμοῦ, στην ὑπηρεσία τοῦ κεφαλαίου.
Πρὶν καλὰ καλὰ κτίσουν ἄρχισαν νὰ καταναλώνουν τὴν ἐξέγερσι…

Συνέχεια