Φοβούμεθα σὰν τὴν πανούκλα τὴ φράσι «σὲ χρειάζομαι» γιατί θεωροῦμε δύναμι τὸ νὰ μὴν ἔχουμε ἀνάγκη κανέναν καὶ νὰ τὰ καταφέρνουμε ὅλα μόνοι μας…
Ὁ κάθε ἄνθρωπος γεννιέται ὁλοκληρωτικὰ ἐξαρτώμενος ἀπὸ τὸ περιβάλλον του καὶ μετὰ κάνει προσπάθεια νὰ κάνῃ τὸ βῆμα ἀπὸ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐξάρτησι στὴν ἀνεξαρτησία. Ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξις δὲν σταματᾶ ἐδῶ. Ὑπάρχει ἕνα ἀκόμη βῆμα…
Ἕνα βῆμα θάῤῤους καὶ ἀληθινῆς δυνάμεως… Συνέχεια
Πολλὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι καταπίνουν λαίμαργα ψέμματα μὲ τὴν προϋπόθεσι νὰ τοὺς κολακεύουν …
Νομίζω πὼς δὲν τὸ κάνουν ἀπὸ ἀφέλεια, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τους γιὰ μυθιστορηματικότητα, αὐτὴ τὴν ἄλλοτε ἐξαίσια καὶ καὶ ἄλλοτε ἰδιότροπο ἀνάγκη τῆς ψυχῆς νὰ γοητεύῃ καὶ νὰ γοητεύεται… Συνέχεια
Ἀκόμη καὶ μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀμφιβολίας ὑπάρχει πάντα μία δύναμις μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν δική μας ποὺ μᾶς διαπερνᾶ, μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς γαλαξίες καὶ μᾶς σπρώχνει πέρα ἀπὸ τὸν φόβο. Συνέχεια
Μποροῦμε κάθε στιγμὴ νὰ ἐπιλέξουμε …
νὰ ἐμπιστευόμεθα ἀντὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ ἐλέγχουμε …
νὰ συμμετέχουμε ἀντὶ νὰ βαριόμαστε …
νὰ ζοῦμε τὸ παρὸν ἀντὶ νὰ περιμένουμε …
νὰ κατανοοῦμε ἀντὶ νὰ ζητᾶμε νὰ μᾶς καταλάβουν … Συνέχεια
Ἀκόμη φαγωνόμεθα γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ νὰ τὴν βάψουμε κόκκινη, μαύρη ἤ γκρί…
Ἀκόμη τρωγόμεθα μεταξύ μας γιὰ τὸ ἐὰν ὁ τάδε ἤ ὁ δείνα εἶναι καλλίτερος…
Ἀκόμη ἀπασχολούμεθα μὲ τὸ ἐὰν καὶ τὶ πρέπει νὰ σώσουμε…
Τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, διότι σὲ αὐτὸ ἀναφερόμεθα οὐσιαστικῶς, ψυχοῤῥαγεῖ…
Εἶτε μᾶς ἀρέσει εἶτε ὄχι, αὐτὸ τὸ τέρας μὲ τὰ χιλιάδες κεφάλια, πεθαίνει…
Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι Ἑλλὰς ἐτοῦτο τὸ ἀνοσιούργημα…
Συνέχεια
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἢ μᾶλλον οἱ περισσότεροι, θὰ ἤθελαν νὰ ἀλλάξουν τὸν κόσμο…
Ὅταν μέσα μας αἰσθανόμθεα ἄσκημα τότε ὁ κόσμος μας φαίνεται χάλια καὶ κάποιαν ἄλλη στιγμή, ὅταν εἴμαστε γεμᾶτοι ὄμορφα συναισθήματα τότε ὁ ἴδιος κόσμος μας φαίνεται ὄμορφος ἢ τοὐλάχιστον συμπαθητικός. Συνέχεια
